menu

Zashchita Lushina - Vladimir Nabokov (1930)

Alternatieve titels: De Verdediging | The Defence | The Luzhin Defense | Защита Лужина

mijn stem
3,85 (17)
17 stemmen

Russisch
Psychologisch

220 pagina's
Eerste druk: Slovo, Berlijn (Duitsland)

Alexander Luzhin, hoofdpersoon van 'De Verdediging' is een verlegen en eenzame jonge man. Hij wordt een schaakfenomeen waarbij het voor hem steeds moeilijker is om van de wereld van het spel om te schakelen naar de dagelijkse realiteit. Hij lijdt aan een ernstige vorm van paranoia. Wereldvreemd als hij is ziet hij overal complotten. Zijn buitengewoon schaaktalent biedt hem een uitweg uit de realiteit, tot de Russische Natalia zijn levenspad kruist. Dat is het begin van een genadeloze strijd tegen de demomen. Alexander ziet zich bedreigd door de ondoorzichtige zetten van het lot.

zoeken in:
avatar van psyche
4,5
psyche (crew)
Eindelijk met hulp van medegebruikers toegevoegd!
Voordat ik het boek las had ik de film twee keer gezien, maar voor mij biedt de roman veel meer diepgang, het maakt Alexander Luzhin compleet. Ik heb hem in mijn hart gesloten.

avatar van Dimara
Oh, het plaatje is mooi geworden! Gephotoshopt?

avatar van psyche
4,5
psyche (crew)
Dimara schreef:
Gephotoshopt?


Volgens mij hulp van een elf...

Ik heb het plaatje inderdaad gephotoshopt, de versie zoals op het forum was geplaatst was overigens wel geaccepteerd.

avatar van psyche
4,5
psyche (crew)
kimmie schreef:
Ik heb het plaatje inderdaad gephotoshopt, de versie zoals op het forum was geplaatst was overigens wel geaccepteerd.


Ik dacht dat degene die hem had geacccepteerd dit had gedaan. Vergissing dus. Hoe dan ook heel mooi geworden Kimmie!

avatar van stefan dias
3,5
Ik heb de film gezien ná het boek gelezen te hebben. Onbegrijpelijk wat ze daarmee aangericht hebben. In het boek krijg je toch inzicht in wat de geest van een soort autist moet zijn en in de film draait het uiteindelijk dan toch om dat schaakspel. Alsof het spel belangrijkeer is dan zijn obsessie waar de verdediging enkel een illustratie van is.

avatar van psyche
4,5
psyche (crew)
stefan dias schreef:
Ik heb de film gezien ná het boek gelezen te hebben. Onbegrijpelijk wat ze daarmee aangericht hebben. In het boek krijg je toch inzicht in wat de geest van een soort autist moet zijn en in de film draait het uiteindelijk dan toch om dat schaakspel. Alsof het spel belangrijkeer is dan zijn obsessie waar de verdediging enkel een illustratie van is.


Ik denk dat je beter het boek kan lezen nadat je de film hebt gezien; dat ik hem twee keer zag heeft vooral te maken met het gegevenn dat ik John Tortorro in de rol van Luzhin zo aandoenlijk vind.
Hoewel het me niet bijstaat dat Nabokov ergens schrijft dat Alexander autisme heeft, zie ik het ook zo. Dat komt niet alleen naar voren in het obsessieve. Hoe dan ook indringend beschreven. Met name staat me nog bij hoe hij als kleine jongen door een groot ouderlijk huis zwerft...

avatar van stefan dias
3,5
dat ik hem twee keer zag heeft vooral te maken met het gegevenn dat ik John Tortorro in de rol van Luzhin zo aandoenlijk vind.


Torturro is zeker een briljant acteur, maar ik vond hem hier net vreemd gecast. In het boek gaat het toch eerder om een pafferige, niet zo aantrekkelijke man, die ook eerder een moederinstinct losmaakt bij zijn toekomstige vrouw die haar huwelijksplannen ook nog eens doorzet uit pure koppigheid en opstandigheid tegenover vooral haar moeder. Nu ja, iedereen doet natuurlijk met zijn film wat hij wil, maar Torturro correspondeerde wat mij betreft totaal niet met de Lhuzin uit het boek. (wat niet hetzelfde is als 'slecht geacteerd' uiteraard)

avatar van DvonGeem
4,5
Dit boek is nu bij de Bezige Bij gebundeld in de Russische Romans van Nabokov.

"Ernstige vorm van paranoia", "ziet overal complotten", "ziet zich bedreigd door de ondoorzichtige zetten van het lot'...
Hulp... Heb ik iets gemist? Kan iemand mij misschien wat meer uitleg even?

avatar van Theunis
4,5
Een schitterend portret van een man die zichzelf langzaam kwijtraakt in het spel dat hem in eerste instantie leek te redden: schaken. Hij wordt een grootmeester, maar op het moment suprême laat zijn briljante geest hem in de steek. Kortsluiting, overspannenheid. Het verhaal is mooi. Je gaat je inleven in het personage en ook vooral in de mensen daarom heen. De mensen die hem liefhebben (of juist niet) en die zijn aftakeling van dichtbij moeten ervaren.

Maar, zoals het gaat in de literatuur, gaat het vooral om die manier waarop het verhaal wordt verteld. Daarin is Nabokov onnavolgbaar. Nabokov lezen is als kijken naar de zee, of luisteren naar het ruisen van de bladeren. Er gaat een onafwendbare vanzelfsprekendheid uit van zijn zinnen. En terwijl ik ze over me heen liet komen, moest ik mijn best doen om me niet af te vragen waar ze in hemelsnaam vandaan kwamen. Het heeft nauwelijks zin om een paar voorbeelden te noemen, want je hoeft het boek maar op een willekeurige bladzijde open te slaan en de weergaloze zinnen vliegen je om de oren. Ik laat het bij een van de allermooisten die ik tegenkwam:

“Slechts zelden viel hem zijn eigen bestaan op, bijvoorbeeld wanner hij door ademnood – de wraak van een zwaar lichaam – gedwongen werd met open mond op een trap stil te staan, of wanneer hij kiespijn had, of wanneer laat op de avond, tijdens zijn schaakoverpeinzingen, een hand die naar een lucifersdoosje reikte, het schudde zonder er gerammel van lucifers aan te ontlokken, zodat de sigaret die iemand anders ongemerkt in zijn mond leek te hebben gestoken, opeens groeide en zich manifesteerde, solide, zielloos en statisch; zijn hele bestaan balde zich samen tot de loutere behoefte aan roken, al waren de hemel mag weten hoeveel sigaretten al gedachteloos opgerookt.”

avatar van manonvandebron
4,5
De letterlijke vertaling van de Russische titel is De Loezjinverdediging. Schaakopeningen worden soms genoemd naar een speler die een kenmerkende zet introduceerde voor zwart, vb. de Aljechinverdediging. Nabokov was duidelijk op de hoogte van schaaktheorie. Zonder expliciet zetten te noemen beschrijft hij de strategische posities op het bord, als een confrontatie tussen twee bataillons.

Loezjin beschikt over een eilandje van intelligentie. Hij is een monomaan; z'n leven draait volledig om schaken. De historische gebeurtenissen in Rusland gaan grotendeels aan hem voorbij. Het schaakspel is de verboden vrucht die hij als kind stiekem leert kennen. Daarna probeert z'n vader zelf roem te slaan uit z'n rondreizende wonderkind, als een soort Leopold Mozart. Later houdt z'n schoonfamilie hem van z'n obsessie weg wegens z'n wankele mentale gezondheid.

Het boek heeft de vorm van een schaakspel, met de jeugdjaren als opening en z’n internationale carrière als middenspel. Nabokov vergelijkt een schaakpartij met een muzikale compositie. In het eindspel waant Loezjin zich de koning die op een schaakbord bedreigd wordt met schaakmat. Hij moet een uitweg vinden, een tactisch offer. Dit is wellicht de beste Russische roman van de later geëmigreerde schrijver.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:31 uur

geplaatst: vandaag om 00:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.