Zeeuws Geluk - Carolijn Visser (2018)

mijn stem

3,75 (2)

2 stemmen

Nederlands
Waargebeurd

224 pagina's
Eerste druk: Atlas/Contact, Amsterdam (Nederland)

Op uitnodiging van een Zeeuwse zorgorganisatie ging wereldreizigster Carolijn Visser op ontdekking in Zeeland, het land van haar jeugd. Zij logeerde op Walcheren en Noord-Beveland in verblijven waar ouderen een thuis wordt geboden. Zij sprak met bewoners en hun familie. Over hoe het water kwam, over de zo geliefde klederdracht, de Duitse badgasten, de strenge kerk. Maar ook over de weidse landschappen, het silhouet van Veere en de levendige dorpscafés. De verhalen voerden haar terug naar haar eigen verleden, waarin ze op de fiets, met kip Katrien op het stuur, over Walcheren zwierf, waarin ze hartsvriendinnen kreeg en ruzie maakte met leraren en Zeeland uiteindelijk verliet. Maar net als de mensen die zij ontmoette bleef het weidse Zeeuwse landschap met zijn brede stranden en hoge dijken haar bekoren

Links

zoek naar dit boek op bol.com

zoeken in: gebruikersnaamgebruikers bericht beide

<1 >

4,0

ouwesoeur

geplaatst: 26 januari 2019, 11:57 uur

Wat moet een vrouw die de 5 werelddelen uitvoerig heeft bezocht, nu toch doen in Zeeuwse bejaardentehuizen? Een kosmopoliet tussen mensen, die hun hele leven de provincie amper hebben verlaten? Toch gaat Carolijn Visser in op een uitnodiging van een Zeeuwse zorgorganisatie en verblijft ze in 3 weken tijd in 3 verschillende zorginstellingen. Ze praat met personeel, vrijwilligers, met oude mensen die dementerend zijn en hun partners. Dat levert prachtige en soms ontroerende gesprekken op, vaak over de Tweede Wereldoorlog. Op zondag bezoekt ze met een hoedje op, een dienst in een Gereformeerde Gemeente kerk. Het laatste deel van het boek gaat over haar jeugd, haar ouders, haar grootouders en het ouderlijke huis dat opnieuw te koop staat. Ze ontmoet vroegere klasgenoten en halen herinneringen op aan haar schooltijd. Ook mooie foto’s uit vroegere tijden. Door Carolijn met liefde geschreven. Dacht eerst dat dit boek mij als niet-Zeeuw niet aan zou spreken, echter het tegendeel is het geval.

3,5

Jason82

geplaatst: 15 augustus 2020, 08:02 uur

Als import Zeeuw was het leuk om dit boek te lezen. Inmiddels herken ik de meeste beschreven plekjes al wel, de verhalen spelen zich met name op Walcheren af. Visser verblijft in verzorgingstehuizen en kletst wat met de bewoners. Soms vertelt men oude herinneringen aan de 2e wereldoorlog of de watersnoodramp. Toch blijft het ook dan gemoedelijk.

Wat me wel raakte is de eenzaamheid van sommige ouderen. Het moet inderdaad niet makkelijk zijn als je je man of vrouw al verloren hebt. In andere gevallen is de partner nog in leven, maar speelt dementie weer een enorme rol. Bizarre gedachte dat we het allemaal in meer of mindere mate gaan meemaken (als we zo oud mogen worden).

Tenslotte uit ik hierbij mijn diepe respect voor het personeel van de verzorgingstehuizen en de vele vrijwilligers die de bewoners meenemen voor een wandeling of ander klein uitje.

Prima tussendoortje.

* denotes required fields.