A Tokyo Romance: A Memoir - Ian Buruma (2018)
Alternatieve titel: Tokio, Mon Amour: Japanse Avonturen
Engels
Autobiografisch / Reis
240 pagina's
Eerste druk: Penguin,
New York (Verenigde Staten)
'Tokio mon amour' is het portret van de schrijver als jonge man en van Tokio, de stad die hem mede vormde. Toen Buruma in 1975 aankwam in Tokio, wist hij niet wat hem te wachten stond. Hij was in Amsterdam en Parijs gefascineerd geraakt door Japanse films en theater en dus reisde hij naar de bron. Die wilde hij zelf ervaren. En Tokio wás ook overweldigend. Een stad die zich na de oorlog aan het heruitvinden was, maar waar het verleden wel zichtbaar bleef. Hier begon voor Buruma een levenslange liefde. In ‘Tokio mon amour’ schetst Ian Buruma de spanning tussen oost en west, de sfeer van Tokio in de jaren zeventig en de positie van de gaijin, de blanke buitenlander in Japan: bevoorrecht, vrij, soms verguisd, maar altijd marginaal. Het is een verhaal over de wens om grenzen te overschrijden: culturele, kunstzinnige en seksuele.
Taal 'Ndonga'?
Eerste wat ook mij opviel ?
Niettemin een voor op de lijst, ben me langzaamaan wat meer in Japan aan het verdiepen.
Niettemin, ik ben wel geboeid door Japan en wilde dit werkje wel proberen. Helaas is dit, voor zover ik de man z'n werk ken, vintage Buruma. Veel praten, weinig zeggen. Sowieso in een wat onbeholpen pompeuze protserige stijl. Vooral zijn beschrijvingen van mensen en plaatsen. En juist daardoor gaat dit nooit leven, het voelt te gemaakt, te graag iemand die mooi wil schrijven maar het talent ontbeert.
Dit is een boek over Japan, maar Japan blijft gesloten. Geen moment weet Buruma mij mee te nemen. Hij richt zich vooral op vele ontmoetingen en noemt heel wat namen en wet nergens te boeien. Enkel op het stukje over Kurosawa die mij persoonlijk dan interesseert. Maar verder zijn dit veelal details uit de kantlijn die samen geen groter verhaal maken, laat staan een gevoel geven. Pas in het laatste hoofdstuk zegt Buruma wat zinnige dingen en had volgens mij een conclusie moeten zijn van die 10 hoofdstukken daarvoor. Ergens denk ik dat hij ook wel een goed oog heeft, maar hij is simpelweg minder geschikt als schrijver. Helemaal eens ook met de recensie hierboven mij. 1,5*.