Eerst even over de titel. Dit boek kwam uit in 2003 onder de titel
Witte Geef Geld. Dat slaat vooral op iets dat Luyten vaak hoorde (maar dan in een lokale taal). De heruitgave in 2018 kreeg een nieuwe titel namelijk
Wit, Niet Blank (zo stond dit boek op de site maar heb ik laten aanpassen). Luyten legt die wijziging uit in een voorwoord al snap ik de redenen niet helemaal en vind ik tevens dat wit zeker geen betere variant is dan blank. Blank zou vooral een gevoel van reinheid oproepen en iets dat goed is. Los ervan dat wit ook iets betekent als legaal (zie Van Dale, maar zie ook termen als whitelisting, zwart werk, etc) worden wit en zwart enorm tegenoverelkaar gezet. Dan ben je in je taal al aan het polariseren. Lijkt me verre van goed. Absurd dat toch 'wit' zo enorm is ingeburgerd. Al gebruik ik die term zelf meer en meer aangezien het gebruik van blank je een soort Hitler maakt bij sommige totaalidioten en dat leidt dan weer af van de inhoud.
Typisch verder dat in de subtitels en in het boek het vaak gaat over Afrika en dat die term ook vaak wordt gebruikt. Terwijl Luyten eigenlijk enkel Rwanda bedoelt. Toch noemt ze dat steeds Afrikaans. De schrijver Dipo Faloyon vond daar iets van:
Africa Is Not a Country: Notes on a Bright Continent - Dipo Faloyin (2022) - BoekMeter.nl Luyten zegt wel dat ze door een kolonialistische bril kijkt maar of ze dit zelf ook altijd doorheeft?
Enfin, los van al hetgeen hierboven: Luyten heeft wel een goed oog voor wat er gebeurt en kan dit ook prima verwoorden. In haar boek over de mijnstreek in Zuid-Limburg liet ze dat ook al zien. Al met al weet ze een redelijk beeld te schetsen van haar leven daar en hoe verschillende culturen kunnen botsen, vooral zij als rijk persoon (in dit geval wit, maar onderling blijken de zwarte mensen ook enorme verschillen te hebben tussen rijk en arm en hoe men dan met elkaar omgaat). Vaak boeiend. Dit boekje is geen wereldliteratuur en ook geen diepgravende studie die me omver blies maar als geheel prima ter lering en vermaak. 3,5*.