Van Elk Waarheen Bevrijd - Thierry Baudet (2018)
mijn stem
2 stemmen
Nederlands
Psychologisch
136 pagina's
Eerste druk: Prometheus,
Amsterdam (Nederland)
Dit verhaal gaat over de cellist Philippe Gautier: een babyboomer die vanuit het hedendaagse Parijs nadenkt over de idealen van zijn generatie – en over de richtingloze wereld waarin die zijn uitgemond. Het verhaal begint op een ochtend als Philippe een ansichtkaart ontvangt van zijn jeugdliefde: de vrouw met wie hij twintig jaar samen was, trouwde en kinderen kreeg. Via zijn herinneringen worden we deelgenoot van de wereld waarin zij elkaar en het leven ontdekten: de jaren zestig en zeventig, de relatie met de generatie vóór hen, het idealisme van een leven met muziek en kunst - en een hopeloze verliefdheid op een jong meisje die uitmondt in een hartverscheurende ontknoping.
3
Ted Kerkjes
geplaatst: 20 mei 2018, 14:08 uur
Baudet vertelt in het AD over dit boek:
“Je stelt niet de goede vragen. Waarom heb je me niet gevraagd naar de barokke stijl van dit boek? En waarom die stijl, die wel iets van de late Oek de Jong heeft, iets Reviaans, zo afwijkt van de sobere stijl van alle andere hedendaagse romanciers? Daar had ik wel interessante dingen op kunnen zeggen.”
1
geplaatst: 20 mei 2018, 15:12 uur
Een man naar mijn hart. Daar zou ik wel eens een stokbroodje mee willen eten of een lavendeltje mee snuiven.
2
geplaatst: 20 mei 2018, 15:43 uur
Bij een barokke stijl denk ik aan Rosenboom, toch niet aan Reve?
2
geplaatst: 20 mei 2018, 20:19 uur
Ik snap 'm ook niet helemaal, en het lijkt er ook niet op of Baudet erg veel ironie in zijn romans stopt.
4
geplaatst: 10 juni 2018, 13:02 uur
Ergens heb ik wel altijd een zekere lichte sympathie voor Baudet gehad en ik weet niet of hij nu gewoon een xenofobe racist is of af en toe heel domme uitspraken doet die (veelal linkse) media direct gebruiken om te framen. Ik denk ergens wel dat Baudet meer schaap dan wolf is, maar ook slim genoeg om niet zulke domme citaten te berde te brengen. Dus wat is hij nou?
Ook dit boek brengt me niet verder. Ergens halverwege komt hij wel met een hoofdstuk over Parijs als Hét monument van de Grote Eeuw van Europa (de 19e) voordat we werden overspoeld door personen uit den vreemden. Je zou dit die homeopathische verdunning kunnen noemen. Om even later de hoofdpersoon op de vingers te slaan wat hij wel niet denkt over een groot deel van die immigranten die zich proberen zo goed als mogelijk hier aan te passen en onderdeel te worden van de maatschappij. Waar staat Baudet nu? Al lijkt die verdunning minimaal wel op de Europese cultuur te slaan.
Wat Baudet sowieso voorheeft op veel van die zelfverklaarde hedendaagse Nederlandse auteurs is dat hij in ieder geval geen vaag ziekbeeld geeft aan zijn hoofdpersoon met allerlei -enkel voor het boek nodige- innerlijke demonen. En Baudet probeert de wereld van nu vorm te geven en met de roman zo een duiding aan onze tijd en plaats te geven. Niet dat dat altijd even goed lukt, maar dat maakt het boek al duizendmaal belangwekkender dan al die andere flutboekjes. Ook zijn liefde voor muziek die heel duidelijk naar voren komt maakt dat je hier heel wat bevlogenheid in tegenkomt wat ik wel kan waarderen.
Maar goed, Baudet is wel een matig schrijver die ergens wel goede smaak en ideeën heeft en in zijn hoofd ongetwijfeld een meesterlijke roman aflevert, maar eens hij het op papier toevertrouwt zit het vol clichés, komen de lange (barokke, naar eigen zeggen) zinnen wat pretentieus over en echt de psyche van de personen induiken lukt hem ook niet. Vaak ook zie je Baudet proberen een bepaalde sfeer te creëren, maar de woorden raken je niet. Om vervolgens weer met interessante stukken over de Europese cultuur te komen en de muziek. Laat hem het dus vooral lekker bij non-fictie houden, dat lukt Baudet stukken beter. 2,5*.
Ook dit boek brengt me niet verder. Ergens halverwege komt hij wel met een hoofdstuk over Parijs als Hét monument van de Grote Eeuw van Europa (de 19e) voordat we werden overspoeld door personen uit den vreemden. Je zou dit die homeopathische verdunning kunnen noemen. Om even later de hoofdpersoon op de vingers te slaan wat hij wel niet denkt over een groot deel van die immigranten die zich proberen zo goed als mogelijk hier aan te passen en onderdeel te worden van de maatschappij. Waar staat Baudet nu? Al lijkt die verdunning minimaal wel op de Europese cultuur te slaan.
Wat Baudet sowieso voorheeft op veel van die zelfverklaarde hedendaagse Nederlandse auteurs is dat hij in ieder geval geen vaag ziekbeeld geeft aan zijn hoofdpersoon met allerlei -enkel voor het boek nodige- innerlijke demonen. En Baudet probeert de wereld van nu vorm te geven en met de roman zo een duiding aan onze tijd en plaats te geven. Niet dat dat altijd even goed lukt, maar dat maakt het boek al duizendmaal belangwekkender dan al die andere flutboekjes. Ook zijn liefde voor muziek die heel duidelijk naar voren komt maakt dat je hier heel wat bevlogenheid in tegenkomt wat ik wel kan waarderen.
Maar goed, Baudet is wel een matig schrijver die ergens wel goede smaak en ideeën heeft en in zijn hoofd ongetwijfeld een meesterlijke roman aflevert, maar eens hij het op papier toevertrouwt zit het vol clichés, komen de lange (barokke, naar eigen zeggen) zinnen wat pretentieus over en echt de psyche van de personen induiken lukt hem ook niet. Vaak ook zie je Baudet proberen een bepaalde sfeer te creëren, maar de woorden raken je niet. Om vervolgens weer met interessante stukken over de Europese cultuur te komen en de muziek. Laat hem het dus vooral lekker bij non-fictie houden, dat lukt Baudet stukken beter. 2,5*.
4
geplaatst: 10 juni 2018, 17:16 uur
mjk87 schreef:
Maar goed, Baudet is wel een matig schrijver die ergens wel goede smaak en ideeën heeft en in zijn hoofd ongetwijfeld een meesterlijke roman aflevert, maar eens hij het op papier toevertrouwt zit het vol clichés, komen de lange (barokke, naar eigen zeggen) zinnen wat pretentieus over en echt de psyche van de personen induiken lukt hem ook niet.
Maar goed, Baudet is wel een matig schrijver die ergens wel goede smaak en ideeën heeft en in zijn hoofd ongetwijfeld een meesterlijke roman aflevert, maar eens hij het op papier toevertrouwt zit het vol clichés, komen de lange (barokke, naar eigen zeggen) zinnen wat pretentieus over en echt de psyche van de personen induiken lukt hem ook niet.
Haha, mooi gezegd, ik kan het me helemaal voorstellen (behalve dat van die goede smaak dan).
In de aflevering van De Snijtafel waarin ze Baudets speech op het partijcongres bespreken, gaan ze vrij gedetailleerd in op het woordgebruik van Baudet, waar toch vaak een bedoeling aan lijkt te kleven die meer past bij wolf dan bij schaap. Het voorbeeld is 'boreaal Europa'. Wel de moeite om even te kijken vond ik.
2
geplaatst: 21 juni 2018, 17:47 uur
De conclusies zijn een tikkeltje vergezocht, maar een mooie diepte-analyse tussen de ambities van de politicus Thierry Baudet en die van de hoofdfiguur uit deze novelle: Een perfect ronde cirkel – De Groene Amsterdammer
* denotes required fields.
* denotes required fields.