Het Dolhuis - Boudewijn Büch (1987)

Ik hoorde ooit een bekende schrijfster en een inmiddels gepensioneerde publicist kibbelen: "Büch kon niet schrijven" tegenover "Büch kon wel schrijven".
Ik was het met de laatste mening eens, wat ik van Büch had gelezen sprak me aan, ook al waren er in zijn teksten hier en daar minder mooie woorden of niet zo geslaagde zinnen en constructies te vinden.

Van Büch werd eveneens gezegd dat hij een fantast was. Zo zou hij tijdens zijn jeugd niet zijn opgenomen in psychiatrische inrichtingen maar verbleef hij in een vakantiekolonie.

Hoe dan ook, een schrijver schrijft nooit zomaar wat, hij wil iets bereiken.
Het lezen van Het Dolhuis bracht beurtelings allerlei gevoelens bij mij teweeg: ongeloof (deze opvoedmethode is te fantastisch), agressie (waar of niet waar me inlevend werd ik bloedlink), ontroering (wanneer steeds duidelijker wordt wat er in het verhaal ècht speelde).

Hiernaast komt in de roman de drang van de hoofdpersoon een roman te willen publiceren meerdere keren naar voren, terwijl hem even vaak is verteld dat hij daarvoor te weinig talent heeft.
Eén ding had Büch gemeen met de kleine verlegen, nieuwsgierige en intelligente Winkler Brockhaus, hij was eigenwijs.
Eigenwijs als hij was schreef hij werk dat de moeite van het lezen waard is.

4*

Ik vind dit ook een van zijn beste werken. Het is geen groot schrijver maar dat wist hij kunstig te omzeilen door zijn boeken daarom juist zo efficient mogelijk te maken. Helder proza dat makkelijk tot de kern komt en je niet onberoerd laat.

Het werk van Büch beviel me opnieuw erg goed. Het verhaal is boeiend van begin tot eind en je kan je als lezer volop inleven in de hoofdpersoon. Hier en daar wat (zwarte, verborgen) humor maakt het af. Hoe kinderen soms tekort worden gedaan wordt hier weer pijnlijk duidelijk, eveneens wat de invloed ervan is op latere leeftijd. Prachtig boek van een markante schrijver.