De Fantasiejagers - Mel Hartman (2007)
Nederlands
Fantasy
184 pagina's
Eerste druk: Kramat,
Westerlo (België)
De wereld staat sedert de komst van 'het Portaal' in rep en roer. De ontdekking van een nieuwe dimensie, Emowereld, brengt met zich mee dat de droomwereld niet langer alleen in onze slaap en in ons eigen hoofd bestaat, maar een reële wereld blijkt te zijn met echt bestaande mensen. En niet alleen mensen bevolken die nieuw ontdekte dimensie, maar ook allerlei levensvormen die we voordien enkel kenden als mythische, folkloristische en niet echt bestaande wezens. Wanneer deze wezens, ondanks het strenge verbod ter zake, toch af en toe ontsnappen naar onze wereld, worden er maatregelen genomen. En zo komt een geheel nieuwe soort veiligheidsdienst tot leven: de fantasievangers. De kennismaking tussen beide werelden loopt niet van een leien dakje. Een verschrikkelijk geheim leidt tot onomkeerbare en desastreuze gevolgen. Het lijkt erop dat zelfs de fantasievangers deze ramp niet kunnen voorkomen…
Ik zag Mel ergens in een interview zeggen dat ze er verbaasd over was dat nog niemand dit uitgangspunt eeder had gebruikt. En dat verbaasde me eigenlijk ook.
Het taalgebruik is vlot en helder en er wordt eigenlijk geen letter te veel geschreven.
Verder vind ik de seksuele uitspattingen ook wel eens leuk, alhoewel het af en toe wat geforceerd overkomt (ik ken zo geen vrouwen
).Wim Gijsen heeft dit trouwens ook altijd gedaan, met iets beter resultaat.
De droomwereld, zou dus door ons mensen altijd onwetend bezocht zijn, probleem dat ik heb is echter dat mijn dromen eigenlijk nooit overeenkomen met wat Mel in emowereld omschrijft, ik droom nooit over elfen, weerwolven, beroemdheden of zo. Mijn dromen zijn meestal wel spectaculair maar zelden samenhangend of echt te vertalen naar bestaande dingen. Wat niet wil zeggen dat het gegeven ongeloofwaardig overkomt, tenslotte weet ik niet of andere mensen wel zo dromen.
De vermeldingen van legendes en mythen, of bijvoorbeeld de verklaring voor het telkens weer opdagen van gestorven beroemdheden als Elvis lezen zich wel leuk.
Grootste minpunt vind ik echter dat emowereld en de echte wereld zo gemakkelijk zijn, op elk probleem is er wel een gemakkelijk antwoord.
De link tussen emowereld en de echte? Ach, gewoon een portaal, ergens verplaatsen in echte wereld? Och, gewoon even in de doos hoppen. Emowereld is zelfs
nog eenvoudiger want daar komen de aankomstplaatsen toch gewoon op wandelafstanden te liggen. Of anders is er altijd wel een auto te vinden die zelf de bestemming weet te raden.
Verhaaltechnisch vind ik dit te gemakkelijke antwoorden. De protagonsiten mogen zich best wel eens wat moeite doen. In het nest van de vijand verschijnen en
iemand kidnappen? Waarom niet gewoon even teleporteren en binnen een wip is het gefixt. Dat doen trouwens gewone mensen, maar waarom hebben ze dan zo een gereserveerdheid tov emomensen?
Eens benieuwd of de opvolgers hier al wat in verbeterd zijn, dit debuut krijgt van mij niet onverdienstelijke 3*.