Slapend Rijk en Andere Verhalen - Franca Treur (2018)

De bundel 'X en Y' uit 2016 was een goed idee van Franca Treur. 'Slapend Rijk' volgt hetzelfde spoor van kleine verhaaltjes, die dit keer gemiddeld wat steviger van aard zijn. Het lijkt vaak te gaan over mensen die in de problemen zitten, maar die problemen over zichzelf heen halen. Door niet duidelijk aan te geven wat ze nu precies willen, door zich niet volledig uit te spreken, door de verkeerde beslissingen te nemen, door de waarheid - ook al is die soms hard - niet gelijk uit te spreken of door zich een vervelende situatie te laten aanleunen, in plaats van er direct met woorden of daden een einde aan te maken.

Ondanks het korte karakter van de verhaaltjes, is er inderdaad snel sprake van herkenning. Je hebt ook het gevoel dat je de hoofdpersonen binnen zo'n kort bestek (voor zo ver mogelijk) redelijk goed leert kennen en al een duidelijk vermoeden hoe ze in andere situaties zouden kunnen reageren.

Het boekje was misschien wel leuk geweest als boekenweekgeschenk, juist doordat er zoveel langs komt uit gewone levens en het makkelijk leesbaar is.

Het lezen van zo’n kort stukje voelt alsof je heel even meekijkt in het leven van een ander, net zoals je soms in de trein of op een terras flarden van een gesprek hoort. Er zit vaak iets herkenbaars in en het is knap hoe de schrijver in een paar zinnen al emoties weet op te roepen: dan moet ik grinniken om de laatste zin of ik heb een beetje medelijden met de personages. Olivia Ettema heeft er weer mooie tekeningen bij gemaakt, waar steeds een zin uit het bijbehorende verhaal onder staat. Dat werpt een ander licht op het verhaaltje.