menu

The Lord of the Rings: The Two Towers - J.R.R. Tolkien (1954)

Alternatieve titel: In de Ban van de Ring: De Twee Torens

mijn stem
4,29 (553)
553 stemmen

Engels
Fantasy

352 pagina's
Eerste druk: George Allen & Unwin, Londen (Verenigd Koninkrijk)

Nadat Boromir heeft getracht de Ring van Frodo af te nemen, is het reisgezelschap is uiteengevallen. Merijn en Pepijn worden gevangen genomen door orks en Boromir wordt gedood terwijl hij hen probeert te verdedigen. Aragorn, Gimli en Legolas achtervolgen de bende orks door het land van de paardenruiters van Rohan. Opwindende avonturen liggen in het verschiet... Intussen zijn Frodo en Sam met z'n tweeën verder getrokken. Onderweg hebben ze het schepsel Gollem, dat ooit eigenaar is geweest van de Ring, gevangen genomen. Gollem is bezeten van de Ring en geheel gefixeerd op het terugkrijgen ervan. Uiteindelijk leidt dit schepsel Frodo en Sam door de Dode Moerassen op weg naar Mordor. Ze ontmoeten onderweg in Ithilien, op de oostelijke oever van de Anduin, Faramir, de broer van Boromir, maar in tegenstelling tot Boromir doet die geen poging om hem de Ring af te nemen. Gollem bedenkt een plan om de Ring in handen te krijgen. Zal het Frodo en Sam lukken aan de val te ontkomen...?

zoeken in:
avatar van mjk87
2,5
Iets minder dan het eerste deel. De meeste rijmpjes zijn weg, evenals die vervelende Tom Bombadil (oid). Dat is prettig. Maar dan, dit boek los beoordelen. Het zijn gewoonweg twee boeken in een. Zo jammer dat dit niet vervlochten is. Dat kan wel. Het speelt ongeveer tegelijk af, het verhaal duurt langer voor je het uit hebt, waardoor het epische, de lengte meer naar voren komt. Het komt nu nogal simpeltjes en vlug over soms. Iets dat ik in The fellowship ook al had. Beide verhalen zijn daarnaast verschillend en liggen dan mooi naast elkaar. Een mooie afwisseling. En als je wilt, gebruik je cliffhangers, dat laat je ook doorlezen. Maar het belangrijkste, Frodo en Sam zijn geen heel interessante personages. Of ja, dat zijn ze wel, maar Tolkien is geen beste schrijver en weet ze nooit zo interessant te maken. Maar dan nog, Gimli, Aragorn, Merry en Peppin zijn gewoonweg leuker om te volgen. En die zijn in deel 1 al aan bod gekomen. Wat betreft heeft Jackson dat beter aangepakt.

Het taalgebruik is dan wel weer aardig, vooral in dialoog. Maar echt in de personages kruipen, dat doet Tolkien niet. Tuurlijk, het is eerder een geschiedenis dan een roman, en zo leesr het soms ook. Dat moet je Tolkien nageven, hij heeft wel een wereld gecreëerd die je ook direct gelooft. Veel detail, met geschiedenis erin verwerkt zonder dat dit geforceerd overkomt. De wereld met elfen, dwergen en een historie leeft gewoonweg. Dat zijn wel de grootste pluspunten. Wel benieuwd naar deel 3, wat ongetwijfeld niet als zodanig echt gesplitst is. Maar deze een allerkleinste voldoende, 2,5*.

5,0
Gewoonweg fantastisch. Meer kan en wil ik er niet over zeggen. Op naar het 3e deel.

avatar van metalfist
4,0
Het is altijd fijn wanneer een boek zijn herinnering eer kan aandoen. Het moest ongeveer een kleine 15 jaar geleden zijn dat ik me überhaupt nog eens aan de Lord of the Rings trilogie had gewaagd, maar afgelopen maand voelde The Fellowship of the Ring aan als thuiskomen. Een paar van de oude ergernissen kwamen weliswaar weer bovendrijven (Tom Bombadil...), maar J.R.R. Tolkien leverde een heerlijk begin van de saga af. In mijn herinnering was The Two Towers nog net iets beter, dus de verwachtingen waren hoog gespannen.

En dit tweede deel is inderdaad misschien nog net iets beter, maar Tolkien maakt hier naar mijn gevoel een fout met de structuur van het boek. Dat het verhaal op zich in twee delen is onderverdeeld, daar heb ik geen problemen mee, maar wat is het jammer dat hij ervoor kiest om het verhaal van Aragorn, Legolas, Gimli en de rest te splitsen ten opzichte van dat van Frodo en Sam. Het had beter geweest mocht hij gewoon per hoofdstuk hebben afgewisseld tussen beide verhalen. Structureel foutje dus en toch is het maar een kleine smet omdat beide verhalen wel goed overeind blijven staan. De zoektocht naar Merijn en Pepijn is misschien nog net iets beter/spannender/pakkender (wat blijft het toch een geweldig moment wanneer onze helden na een lange reis bij Isengard aankomen en worden begroet door de twee Hobbits) dan de verhaallijn van Frodo en Sam. Al is dan vermoed ik meer een persoonlijke voorkeur naar het groepsgevoel dat van het eerste stuk afstraalt. Toch ook wel even vermelden dat dat stuk met Shelob dan wel weer Tolkien op zijn best is.

Had eerlijk gezegd verwacht hier een 4.5* aan te kunnen geven, maar dat is uiteindelijk net iets anders uitgedraaid. Deze keer weinig intermezzo's (lees: lange poëzie) en het eerste deel van dit boek is misschien wel het beste uit heel de trilogie te noemen. Halverwege moet je echter opnieuw in het verhaal inkomen en dat duurde bij Frodo en Sam langer dan me lief was. Benieuwd wat deel 3 gaat geven!

Dikke 4*

5,0
Deel 2 in de trilogie en voor mij in tegenstelling tot de film het beste deel van de trilogie. De veldslag, de verdere reis van de afzonderlijke reisgenoten en waarheen, Gollem met Frodo en Sam, aankomst in mordor, de slag in Isengard en vooral tempo van dit boek maken voor mij dit het beste deel van de serie. Zeer genoten van dit deel!!

Gast
geplaatst: vandaag om 21:40 uur

geplaatst: vandaag om 21:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.