I Medici: Una Famiglia al Potere - Matteo Strukul (2016)
Alternatieve titel: Medici 1: De Medici
Italiaans
Historisch
512 pagina's
Eerste druk: Newton Compton,
Rome (Italië)
Liefde, moord en verraad Florence, 1429. Giovanni de' Medici heeft van het familiebedrijf een van de machtigste banken van de wereld gemaakt. Als hij op mysterieuze wijze om het leven komt, moeten zijn zoons Cosimo en Lorenzo alles op alles zetten om hun vijanden te slim af te zijn en hun bloedverwanten te beschermen. Cosimo de' Medici wordt na de dood van zijn vader hoofd van de machtige Florentijnse familie. Zijn grote liefdes zijn kunst en architectuur, maar nu rust de verantwoordelijkheid van het hele Medici-imperium op zijn schouders. Bovendien vermoedt zijn broer Lorenzo dat hun vader is vergiftigd door een van hun vele vijanden. Dagelijks worden de broers geconfronteerd met moord, verraad en dodelijke machtsspelletjes, niet alleen door hun grootste vijanden, maar ook door beeldschone vrouwen met een dubbele agenda... Wanhopig proberen ze de moordenaar van hun vader te vinden en daarmee de familie-eer te redden, maar weten ze lang genoeg in leven te blijven?
Dit boek kwam ik in de supermarkt tegen en heb ik onmiddellijk gekocht. De renaissance, specifieker de Florentijnse renaissance, is een fascinerende periode waar ik al het een en ander over gelezen en gezien heb (onder andere de mooie serie Medici). Met zo'n interessante setting en een hoofdpersoon wiens leven allerlei dramatische wendingen kende kan een boek nauwelijks fout gaan, zou je denken.
Helaas weet Strukul van uitstekende ingrediënten een uiterst teleurstellend baksel te maken. Hij kiest voor losse scènes in plaats van een vloeiend lopend verhaal, met tijdsprongen die niet altijd goed te volgen zijn. Cosimo is de hoofdpersoon maar het perspectief switcht regelmatig naar een ander, soms tijdens een alinea. Dat hoeft geen probleem te zijn maar voelt hier vooral rommelig. Erger is dat de personages stuk voor stuk van bordkarton zijn. Cosimo's hele persoonlijkheid is dat hij van kunst houdt en zich verantwoordelijk voelt voor zijn stad en familie. Lorenzo heeft nog minder eigenheid. Hun echtgenotes zijn immer handenwringende en lieflijk huilende vrouwen. De vijanden hebben minder diepgang dan de gemiddelde Disney-schurk en onzinnige dan wel niet besproken motivaties.
Alsof dat nog niet erg genoeg is, is de stijl ook nog eens bedroevend. Klein voorbeeld:
Reinhardt at nog een stukje appel.
Het was zoet en sappig.
Filippo Maria werd zenuwachtig van zijn kalmte.
Hij wierp een boze blik in de richting van Rinaldo degli Albizzi, en zag tot zijn ergernis dat die alweer klaar stond met een volgende vraag.
Hij was hem voor.
'Wat nu weer?' schreeuwde hij kwaad.
Benoemen dat Reinhardt een stukje appel eet kan nog een doel dienen, maar die appel is zoet én sappig, en dat is blijkbaar zo belangrijk dat er een nieuwe regel voor begonnen wordt. Dat nutteloos opnieuw beginnen met regels ging mij in dit boek al heel snel irriteren. Daarnaast is het gebruik van het woord verdorie in deze context lachwekkend. Als derde kritiekpunt wil ik nog even benoemen dat Filippo Maria hier een boze blik werpt op, geërgerd is door en kwaad schreeuwt naar één en hetzelfde personage in één en hetzelfde ogenblik. Je zou toch denken dat een redacteur Strukul zou suggereren ten minste een van die beschrijvingen te schrappen. Maar helaas, nu leest het als een Candlelight historische roman, maar dan eentje die zichzelf heel erg serieus neemt.
Wat het boek redt van een score 0,5 is het plot. Dat is boeiend genoeg om er nog een hele ster bij op te tellen. Niets daarvan is echter Strukuls verdienste. Cosimo de' Medici's wikipediapagina is even boeiend, en beter geschreven.