A Conjuring of Light - V.E. Schwab (2017)
Alternatieve titels: De Kleuren van Licht | A Darker Shade of Magic #3
Engels
Fantasy
624 pagina's
Eerste druk: Tor,
New York (Verenigde Staten)
Terwijl duisternis neerdaalt over het Maresh rijk bereikt het ooit precaire machtsevenwicht tussen de vier Londens zijn breekpunt. In de nasleep van tragedie begint Kell – ooit beschouwd als de laatste overlevende Antari –te wankelen onder de druk van tegenstrijdige loyaliteiten. Lila Bard, ooit een alledaags – maar nooit gewone – dief is in leven gebleven en blakend door een aantal magische proeven. Maar nu moet ze leren de controle te behouden over de magie voordat die haar doodbloedt. Een aloude vijand keert terug om een stad op te eisen terwijl een gevallen held probeert een koninkrijk in verval te redden. Ondertussen verzamelt de onteerde kapitein Alucard Emery van de ‘Night Spire’ zijn bemanning in een poging tegen de klok te racen om het onmogelijke te verwerven.
Het magische, ooit levendige rode Londen is in het duister gehuld door een nieuwe koning die van plan is om al zijn kwaadaardige plannen tot uitvoer te brengen. Het is aan Kell en zijn vriendin Lila om het rode Londen te redden. Ze worden daarbij geholpen door Kells nemesis Alucard Emery en door iemand die de duisternis achter zich heeft gelaten en nu probeert het tij te keren.
Vertrouwd
Het was alweer een flinke tijd geleden dat ik het tweede deel uit deze trilogie las dus het kostte me wel wat tijd voordat ik me weer helemaal thuis voelde in de wereld van de vier verschillende Londens en ik weer volledig bekend was met de verschillende personages. Op een kwart van het boek voelde ik me echter alweer helemaal vertrouwd met de heerlijk duistere uitstraling van deze boeken.
Want ook in dit slotdeel vloeit het bloed weer rijkelijk, is het geweld zeer expliciet, zijn de slechte krachten niet zomaar slecht maar echt door en door verrot en moeten de hoofdpersonages flinke lijdenswegen afleggen voor de goede zaak. Die donkere sfeer is wat mij al direct greep in het eerste deel en wat ik nog altijd de grote kracht vind van deze reeks.
Grijs gebied
Daarnaast zijn de hoofdpersonages erg interessant, omdat ze niet de gangbare helden zijn, maar ze ook voor stuk voor stuk donkere en onhebbelijke karaktertrekken hebben. In deze magische wereld is niets zwart of wit. Het grijze gebied dat Schwab verkent door middel van deze karakters zorgt voor een erg meeslepend verhaal.
Ik was iets minder gecharmeerd van het onderlinge drama tussen de personages. Vooral het kinderachtige gesneer van Kell en Emery naar elkaar vond ik al vanaf het begin strontvervelend. Het feit dat beide misschien wel een reden hebben voor hun onmin doet niets af aan dat het bijzonder irritant is om de hele tijd dat gekissebis te moeten lezen.
Strijd
Verder ben ik nooit echt fan van Lila’s hardheid geweest. Waarom zijn zoveel vrouwen in boeken en films met een hard verleden niet te hachelen omdat ze alleen nog maar kwaad kunnen zijn? Ik vind het een irritant cliché en zelfs in dit laatste deel – wanneer ook Lila haar eigen hardheid onder ogen moet zien – werd ik geen liefhebber van dit personage.
Uiteindelijk werd ik toch wel flink gegrepen door de afwikkeling van het verhaal. Had het boek honderd of honderdvijftig pagina’s korter gekund? Absoluut, zeker als je dat onderlinge gekibbel achterwege had gelaten, maar Schwab weet de strijd tussen het goede en kwade – niet alleen in de wereld maar ook binnenin de personages zelf – zo overtuigend neer te zetten dat ik toch echt wel weer genoten heb van dit slotdeel van een erg fijne fantasy-trilogie.
blogpost