The Throwaway Children - Diney Costeloe (2015)
Alternatieve titel: De Verloren Kinderen
Engels
Historisch
416 pagina's
Eerste druk: Head of Zeus,
Londen (Verenigd Koninkrijk)
Engeland, 1948. Rita en Rosie Stevens zijn pas negen en vijf jaar oud als hun moeder Mavis, een oorlogsweduwe, zwanger raakt van de gewelddadige Jimmy Randall. Hij stelt haar voor de keuze: als zij wil trouwen om hun zoon te erkennen moet ze haar dochters opgeven. Mavis tekent de papieren van het weeshuis waar Jimmy de kinderen naartoe wil sturen zonder te beseffen dat ze daarmee al haar ouderlijke rechten overdraagt. Als het weeshuis een groep kinderen naar Australië stuurt ‘om daar een nieuw leven op te bouwen’, maken Rita en Rosie deel uit van die groep – en er is niets wat Mavis daaraan kan doen …
Op zich is het geen slecht boek, de onderwerpen zijn best OK.
De onderdrukte vrouw, het idee destijds dat je als vrouw een man nodig had om het te redden in de wereld. En dan voel je bij het lezen zeker de woede en de frustratie om wat er allemaal gebeurd.
Anderzijds de zogenaamde wezen en waar ze destijds in terecht kwamen.
De vraag hoe het mogelijk is dat ze kinderen destijds zo behandelden komt steeds weer naar boven. Ook hier frustratie en woede.
Het verdriet en de liefde van de oma waar je zooo mee meeleeft.
Ja, de personages zijn vrij goed uitgewerkt.
Wat is er dan zo storend aan dit boek?
Ik mis toch een zekere soort diepgang, met zulk een verhaal zou je normaal tranen met tuiten moeten huilen of minstens een brok in je keel krijgen, en zo diep gaat het jammer genoeg niet.
Het boek mist de kracht om echt emotioneel over te komen, en dat is toch wat Costeloe met het verhaal op het oog had.
Verantwoordelijk hiervoor zijn een hoop aan bizarre wendingen en de gaten in de levenslijn van Rita en Rosie.
En dan, het gehoopte einde, maar ook zoooo voorspelbaar.