Habitus - Radna Fabias (2018)
Nederlands
Gedichtenbundel
Sociaal
80 pagina's
Eerste druk: De Arbeiderspers,
Amsterdam (Nederland)
Schuchter en aan de schaduwrand van het dichtersrumoer schreef Radna Fabias al jaren gedichten. Nu ze ermee naar buiten treedt blijkt het bepaald geen verstilde poëzie te zijn. In deze overduidelijk Antilliaans georiënteerde bundel vraagt een vrouw zich af wat ‘thuis’ is. Die plaatsbepaling – misschien tegelijk een coming-out – voltrekt zich op meedogenloze wijze: ‘de zon komt op boven het bloeiende tropische landschap maar elders / slaat iemand op een donkere parkeerplaats met een knuppel op de voorruit van een auto // de tropen kleuren oranje geel oranje geler maar/iemand blijft bellen en huilen’. Habitus is een bundel vol zinderende en zintuiglijke beelden, grimmige en betoverende regels.
Ik ben zelf een stuk minder enthousiast. En dat is ongetwijfeld een stukje smaak maar ook dat ik weinig kan met dit soort poëzie. Ik houd meer van concreet dan abstract, meer van verhalend dan losse flodders van zinnen (al verschilt dat soms per boek) en als ik dan poëzie lees dan kan ik genieten van de klanken, het ritme of de beelden die worden opgeroepen. Maar echt uitpluizen wat elke zin nu betekent of waarom sommige zinnen raar worden afgebroken of nu eens links staan of dan weer rechts (zoals direct in het eerste gedicht) daar kan ik minder mee, het boeit me niet en irriteert ergens zelfs.
Nu mis ik ook simpelweg te veel van hetgeen ik kan waarderen in poëzie. Niet echt heel mooi taalgebruik en er worden te weinig beelden opgeroepen. Soms wel, het gedicht openingsscène geeft een helder beeld van het controleren op een vliegveld en je wordt eigenlijk daar direct heen gebracht in je gedachten. Maar blijkbaar zit daar een hele boodschap onder over etnisch profileren. Niet alleen slowgaze verwijst ernaar maar ik zag het in meer recensies.
Misschien dat poëzie daarom voor mij vaak niet werkt: ik pik dat allemaal niet op. (En stiekem interesseert me dat ook niet). 2,0*.