menu

Het Stenen Bruidsbed - Harry Mulisch (1959)

mijn stem
3,21 (129)
129 stemmen

Nederlands
Sociaal

222 pagina's
Eerste druk: De Bezige Bij, Amsterdam (Nederland)

De Amerikaan Norman Corinth gaat in de jaren vijftig naar een tandartsencongres in de door hem in de Tweede Wereldoorlog gebombardeerde stad Dresden. Het mismaakte gezicht van Corinth is een tastbare aanwijzing voor de verdierlijking van de mens. Het verleden in de vorm van de klassieke Oudheid en de Tweede Wereldoorlog speelt een dominerende rol in de verhouding die Corinth opbouwt met z'n gastvrouw Hella.

zoeken in:
avatar van donnie darko
1,5
Gruwelijk saai boek. Echt, nooit zoveel moeite gehad om me door een boek te worstelen.

1.5*

avatar van -JB-
3,5
'Het stenen bruidsbed' is voor mij het beste boek wat ik tot nu toe van Mulisch gelezen heb. Het verhaal wist me te boeien, ondanks de zo overdreven geconstrueerde schrijfstijl van Mulisch en het feit dat het boek redelijk gedateerd is. Dat het boek gedateerd is, komt vooral ten uiting in de anti-Duitse houding en meningen die in het boek aan de orde komen, zoals deze vlak na de oorlog in Nederland leefden.
Het verhaal gaat over een piloot die in de tweede wereldoorlog Dresden heeft gebombardeerd die er 10 jaar later terugkomt op een communistisch tandartsen congres. Door paralellen te trekken met de omgang met een vrouw en met de klassieke oudheid wordt het verwerkingsproces van deze man beschreven.

avatar van mjk87
2,5
Tsja, ergens zie ik wel dat Mulisch geprobeerd heeft iets briljants in elkaar te zetten. En dat raamwerk is er ook wel, en ziet er prima uit. Een verhaal als een griekse tragedie; in 5 bedrijven en drie zangstukken tussendoor. Een vergelijking met de vroegere vernietiging van Troje. De vergelijking met Hella en Dresden, samen goed in het verhaal verweven, als verwerkingsproces voor de hoofdpersoon. Ook enkele filosofische gedeelten, de ornamenten en versierselen van het bouwwerk, zijn er wel. Maar de rest van de tempel is leeg, kil, koud. En ondanks die leegte (of misschien daardoor), was het boek in delen werkelijk niet om doorheen te komen. Normaal heb ik dat niet bij Mulisch, maar eens moet de eerste keer zijn dan maar. De Ontdekking van de Hemel was zoveel makkelijker en prettiger door heen te komen. En dan gaat, ondanks alle goede wil, het leesplezier en het cijfer daarmee, diep weg, de gaten der Aarde in.
Een mooi voorbeeld is het éénnalaatste hoofdstuk, vanuit Hella, met die stream of consciousness. Er zit veel pretentie in, ergens is het nog best mooi beschreven, en helder, maar toch raakt het je totaal niet.
2.5*

avatar van david bohm
3,0
Ben geen fan van het werk van Mulisch maar dit boek heeft mij toch kunnen bekoren. Weliswaar is het uiteraard een uiterst ambitieus boek zoals we van de man gewend zijn, met verborgen metaforen en thematiek maar het verhaal gaat hier niet aan ten onder.

avatar van manonvandebron
4,5
Corinth heeft littekens op z’n gezicht; Dresden ligt in puin. Dertien jaar na het bombardement ligt de Oost-Duitse stad er nog steeds desolaat bij. Tijdens de Koude Oorlog heerst er een duidelijke ideologie, maar de verwarring van de Tweede Wereldoorlog blijft voelbaar. Van het oorlogsverleden van sommige personages krijgen we twee verschillende versies te horen, één leugen en één waarheid.

De Amerikaanse protagonist worstelt met z’n geweten na de confrontatie met ruïnes en overlevende getuigen. Het bombardement van februari 1945 was een onnodige wraakactie van de geallieerden dat veel burgers en kunstschatten trof. Hij probeert dat weg te relativeren. Filosofisch concludeert hij dat hier, zelf en verleden illusies zijn.

De titel is een metafoor. Corinth ziet Dresden als een bruid, en de bommenwerper als de bruidegom die op haar neerdaalt. Het bombardement krijgt iets poëtisch, z’n seksuele betrekking met Hella iets agressiefs. Z’n herinneringen aan dertien jaar geleden verwerkt hij als homerische gezangen. Daarin gebruikt hij epitheta ornantia, zoals de blauwogige Corinth en de kaartenlistige Harry.

Mulisch hield van beeldspraak. Hitler noemt hij de Grote Kakkerlak. Hij hanteert een eigenzinnige stijl met verrassende vergelijkingen, filosofische uitweidingen en verwijzingen naar de Griekse Oudheid. Een mijmering van Hella is een bewustzijnsstroom in de vorm van één lange zin. Voor woorden met een k-klank week hij soms af van de voorkeurspelling: kommunisme, kongres. Afleidingen van eigennamen schreef hij altijd zonder hoofdletter: duits, amerikanen. Deze roman is het hoogtepunt van z’n vroege periode.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:29 uur

geplaatst: vandaag om 16:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.