menu

Patria - Fernando Aramburu (2017)

Alternatieve titel: Vaderland

mijn stem
4,17 (3)
3 stemmen

Spaans
Sociaal

608 pagina's
Eerste druk: Tusquets, Barcelona (Spanje)

Twintig jaar na de dood van haar man verhuist Bittori terug naar hun geboortedorp. Haar man werd vermoord door de Baskische terreurbeweging eta, vermoedelijk door de zoon van Bittori’s jeugdvriendin, Miren. Voor Bittori sterft, wil ze de ware toedracht kennen. Ze denkt zelfs Mirens zoon te kunnen vergeven om zo het verleden af te sluiten. Bittori en Miren zijn getekend door een politiek fanatisme waar geen van beiden een boodschap aan had maar dat hen lijnrecht tegenover elkaar heeft geplaatst. En nu moeten ze hun wonden en verdriet, keuzes en hun levens onder ogen zien. Is een verzoening mogelijk?

zoeken in:

avatar van mjk87
Lijkt me boeiend, maar na een bladzij of 5 al gestopt. De stijl trekt me totaal niet. Wat gebladerd verder en op het oog blijft dat stijltje zo. Jammer.

avatar van Abubakari
4,5
Wat een geweldig boek zeg. Net de recensie uit de eerste post gelezen, die vertelt iets over het verhaal maar met de laatste alinea ben ik het niet eens, cq mij heeft het niet gestoord.

Vaderland is een prachtig mozaïek over twee gezinnen, een drama vertelt in 125 korte hoofdstukken die tezamen 570 pagina's beslaan. Soms een stap terug in de tijd, dan weer in de huidige tijd vertelt Aramburu over alle afzonderlijke gezinsleden van beide families. Over hoe ze in de strijd stonden. Over hoe de ETRA jonge jongens greep, indoctrineerde. Over hoe de ETA mensen buiten liet sluiten omdat ze weigerden "belasting" te betalen voor de gewapende terreur van de ETA.

Twee vaders, twee moeders. Drie zonen. Twee dochters. Hun leven, hun tegenslag (een beroerte, ongelukkige liefdes, de pijn van het verlies, de schaamte, de afkeer van de terreur verspreid door een familielid). Er wordt geschetst hoe de vriendschap tussen twee gezinnen kapot gaat omdat de ETA het op de vader van het ene gezin gemunt heeft. Het hele dorp laat hem links liggen, sluit hem buiten. Onder druk van de ETA. Een onzichtbaar monster waar vele gemaskerde fanaten zich achter verstoppen.

De impact van de ETA op het leven van al die mensen vermengd met dagelijkse besognes. Maar ook hoe de jonge ETA terrorist gerecruteerd en opgeleid wordt, zijn daden begaat, opgepakt wordt, gemarteld wordt en vervolgens eindeloos vastgezet wordt.

Rijk boek wat een zeer uitgebreid beeld schetst van twee families, van hoe het er aan toe ging in een door angst en terreur geteisterd Baskenland aan toe ging.

Jammer dat het uit is, al heb ik er wel lekker lang over gedaan.

avatar van eRCee
3,5
Het stijltje, waar mjk87 het hierboven over heeft, ja, ik herken dat wel. Maar om het nu precies te beschrijven? De taal voelt nogal plat aan bij Aramburu. Hij gebruikt rechtlijnige zinnen, die makkelijk verfilmbaar lijken, en dat gaat zelfs zo ver dat er met enige regelmaat twee woorden met een schuine streep ertussen in de tekst verschijnen, zonder dat de moeite is gedaan hiermee zelf een fatsoenlijke/goedlopende zin te vormen (op die manier dus). Ook perspectief wordt soepel gebogen al naar het uitkomt en interne monologen bestaan vrijwel altijd maar uit één zin. Tenslotte is er nog het Baskisch wat te overvloedig opduikt als dat niet nodig is (Ama en Aita, oke, dat is prima, maar het gaat ook regelmatig om niet-emotionele, normale woorden, die je dan op moet gaan zoeken in een woordenlijst).

Een andere nogal makkelijke keuze van Aramburu is dat hij het verhaal van de ETA vertelt vanuit een achttal personages, met telkens hun eigen hoofdstuk. Als ik een roman zou schrijven, dan zou ik het ook zo doen, opgeknipt in behapbare brokjes, omdat dit de eenvoudigste manier is.

En wat ik hem tenslotte verwijt is dat z'n personages iets teveel representanten zijn van verschillende gedragingen rondom nationalistische vrijheidsstrijd: het gaat van de echte terrorist (Joxe Mari), naar de krachtige ondersteuner (Miren), dan de gedogers (Gorka, Joxian, Nerea), het passieve verzet (Xabier, Arantxea, Bittori) en de openlijke tegenstand (Txato). Met name Miren is te rigide om geloofwaardig over te komen maar ook sommige keuzes van de anderen, zoals Xabier die zijn geluk letterlijk weggooit op het moment dat zijn vader wordt vermoord, dat is een personage volledig ondergeschikt maken aan datgene wat je wil zeggen.

Dus de eerste helft van het boek heb ik getwijfeld of het de moeite was om verder te gaan, maar het onderwerp en de regio boeien me wel, en Vaderland leest makkelijk weg. Het weet de lezer, juist door de korte hoofdstukken vanuit verschillende personages, zonder strakke chronologie, goed vast te houden. Door de lengte ga je je ook steeds meer verbonden voelen met de thematiek en de karakters. De literaire zwaktes doen dan wat minder ter zake. Uiteindelijk vond ik het de tweede helft zelfs zodanig pakkend dat ik er, ondanks bovenstaande klaagzang over de kwaliteit, een krappe 3,5* van maak. Aardig is nog dat Aramburu zichzelf lijkt op te voeren als naamloze schrijver die een lezing houdt over de literaire verwerking van het ETA verleden. Hij stelt daar dat een roman geen pamflet moet zijn. Dat is Vaderland, onder andere door de keur aan gezichtspunten, ook niet geworden. Het is een fijn boek, dat zich goed zou lenen voor een tv-serie. Ik denk alleen niet nogmaals een titel van Aramburu te lezen, daarvoor vind ik het literair iets te mager.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:59 uur

geplaatst: vandaag om 11:59 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.