De Taal der Liefde - Gerard Kornelis van het Reve (1972)

De Taal der Liefde is onder te verdelen in drie stukken. Het eerste deel handelt over de ontmoeting van Wolf (Gerard Reve) en Teigetje (Willem Bruno van Albada) met een zwitserse jongen. Het tweede deel bestaat uit de brieven aan kunstbroeder Simon Carmiggelt (niet in alle edities van dit boek aanwezig). Het laatste deel gaat over de verhalen die Wolf aan Woelrat (Henk van Manen) vertelt terwijl ze samen in bed liggen.
Het gehele boek is erotisch van aard zonder een enkel moment plat te worden. De formulering van reve is weer uitmuntend en ook de zo kenmerkende humor is volop aanwezig. Het geheel is minder depressief dan 'Nader tot U', mede door het ontbreken van de dood als thema. De Taal der Liefde kan gezien worden als Reve's eerste lofzang op de liefde, waarna nog enkelen zouden volgen.

Reve, zijn taal gebruik is mooi, maar ik kwam er maar niet in. Sowieso kreeg ik al kriebels bij die koosnaampjes, maar ook is het allemaal zo saai. Veel herhaling, veel liefkozingen die me niks deden, ook veel seks dat ook nooit bijzonder wordt en gaat vervelen. Heb er toen geloof ik een week of vier over gedaan om door de luttele 255 pagina's te komen. Geen goed teken. 1,5*.

Het begint met de koop van een vervallen landgoed op het Franse platteland, maar dwaalt daarna af in velerlei richtingen. Een merkwaardig onderhoud met Hare Majesteit Juliana, een scheepskapitein met verholen homoseksuele verlangens, een dominee die midden in de oceaan op een bootje wordt gezet ter boetedoening van zijn aanmatigende gedrag, een negerjongen die een blonde middelbare schooljongen het hof maakt, en ondertussen vlijt Reve naar hartenlust tegen het lichaam van zijn vriendje Woelrat aan. Het is een boek dat moeilijk te beoordelen is. Stukken waar ik bijna flauw val van het lachen, worden opgevolgd door homoseksuele handelingen die niet zozeer vanwege de handelingen, al ben ik zelf geen homoseksueel, ergeren als wel vanwege het eindeloze herhalen. Wolf: 'Houd je van me Woelrat? Moet ik een mooie jongensbil voor je uitzoeken om te geselen?' - En zo gaat dat maar door. Het lijkt wel een regelrechte, schriftelijke afdruk van een bezeten geest wiens gedachtegangen niet in te tomen valt en van de ene absurditeit in een eindeloze herhaling valt. Dat laatste doet helaas afbreuk aan het geheel.