menu

Le Otto Montagne - Paolo Cognetti (2016)

Alternatieve titel: De Acht Bergen

mijn stem
3,85 (71)
71 stemmen

Italiaans
Psychologisch

224 pagina's
Eerste druk: Einaudi, Milaan (Italië)

Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is chemicus, en gefrustreerd door zijn baan. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer er tragische gebeurtenissen plaatsvinden. Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Val d’Aosta, waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens, en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.

zoeken in:
avatar van liv2
liv2 (crew)
Winnaar van de Premio Strega, de belangrijkste literatuurprijs in Italië.

avatar van thomzi50
4,0
‘Mijn vader had de pest aan skiërs, hij wilde absoluut niets met ze te maken hebben: hij vond het niet kunnen dat mensen voor de lol over een door bulldozers geëgaliseerde en met een gemotoriseerde kabelbaan uitgeruste heling een berg afdaalden zonder zich eerst de moeite te hebben getroost die te beklimmen.’

Een bijzondere roman, dit net door Yond Boeke en Patty Krone vertaalde werk van de Italiaanse Paolo Cognetti.

De acht bergen werd in Italië schijnbaar bedolven de goede recensies, het won de Premio Strega 2017 en wordt nu al in meer dan dertig landen vertaald – en na het lezen van de roman meen ik wel te begrijpen waarom. Het verhaal heeft een aangename vaart die nergens overloopt in oppervlakkigheid, er staan prachtige scènes in (zeker die gesitueerd in de natuur) hoofdpersoon Pietro (de ik-verteller) komt goed uit de verf, evenals de band met zijn natuurverslaafde vader en met zijn dierbare jeugdvriend Bruno, en, ook knap: Cognetti durft grote sprongen in de tijd te maken, De acht bergen beslaat een periode van decennia en is daarmee behalve een verhaal over de natuur ook een verhaal over opgroeien, over je plek vinden in een veranderend en steeds meer stedelijk Italië.

Wat ik precies van alle wendingen en de hele opbouw vind moet ik nog op me laten inwerken, maar nu weet ik wel al dat ik overtuigd ben van Cognetti’s toon en opzet. Mijn enige bezwaar: heel af en toe zit zijn schrijfstijl tegen het expliciete aan, hij heeft soms de neiging de gevoelens van het hoofdpersonage iets te veel uit te schrijven (en daarbij sluipt er een enkele keer zelfs iets kitscherigs in zijn stijl, maar dat terzijde). Dan schrijft hij bijvoorbeeld halverwege: ‘ik [had] het idee dat ik hier de bergbeschaving had teruggevonden die bij ons was uitgestorven.’ – terwijl dat allang duidelijk is. Want dát kan Cognetti juist jaloersmakend goed, invoelbaar maken wat het contrast is tussen Pietro’s leven in de stad en in de natuur, en hoe de band tussen Pietro en zijn vader én die met zijn beste vriend meer en meer gaan samenhangen met grote trektochten over de Italiaanse bergen. Het zijn de beste stukken uit deze roman, vol zintuiglijke terzijdes, waarin heerlijk zintuiglijk wordt beschreven hoe de natuur ruikt en oogt en verovert, dat laatste nog het meest.

Dat proza deed me soms, hoe verschillend de verhalen verder ook zijn, denken aan David Vanns Legend of a Suicide: dezelfde dwingende kracht, dezelfde overrompelende werking van bossen en uitgestrekte vlaktes en buitenlucht. En net als bij David Vanns las ik het boek binnen twee dagen begeesterd uit, en ben ik er in gedachten nog allerminst klaar mee.

avatar van eRCee
3,5
Klinkt interessant!

avatar van Donkerwoud
Zeker, al vind ik het een beetje flauw van meneer, want ik ben nog niet eens aan 'Plaatsvervangers' (2017) toegekomen, maar deze gaat sowieso op de lijst. Al is het maar om die schitterende cover.

avatar van liv2
liv2 (crew)
Boek van de maand DWDD september 2017.

avatar van thomzi50
4,0
Volgt BoMe het DWDD-boekenpanel nu met 'ons' kwartaalboek ?

avatar van Jason82
thomzi50 schreef:
Volgt BoMe het DWDD-boekenpanel nu zo nauwgezet met 'ons' kwartaalboek ?

Als ze verstandig zijn doen ze dat wel...

avatar van eRCee
3,5
Dit moet de eerste keer zijn (toch?). Maar eigenlijk volgt het kwartaalboek jouw recensie, en is het DWDD boekenpanel er tussendoor komen fietsen.

avatar van Pythia
4,0
eRCee schreef:
Dit moet de eerste keer zijn (toch?). Maar eigenlijk volgt het kwartaalboek jouw recensie, en is het DWDD boekenpanel er tussendoor komen fietsen.
Precies, dat is eerder iets om tevreden over te zijn, tomzi50

avatar van thomzi50
4,0
Goed, dat zal ik dan zijn - wat zo'n recensie allemaal kan losmaken...

avatar van Donkerwoud
Laat ik het houden op de combinatie van boekenpanel/recensie.


avatar van Wickerman
4,5
Met pijn in het hart leg ik het boek na twee-en-een-halve dag weg. Wat een mooi boek! Een prachtig verhaal over vrienden, familie, levensvisies en de bergen. Vlot geschreven, maar niet zonder diepgang. Hoewel het werk nergens zwaar op de hand wordt, zet het zeker aan het denken: natuur vs stad, gezinsleven vs een eenzaam bestaan, platteland vs stad etc. Heerlijk.

avatar van Pythia
4,0
Allereerst is er het overweldigende berglandschap dat me meteen mee terugneemt
naar de gletsjers en de bergtoppen van mijn jeugd; ik had ook een vader die naar boven moest.
"Als je niet meer verder kunt, weet je dat je op de top bent".
Het is het decor voor een verhaal over familieverhoudingen en vriendschap.
Maar de kernvraag is: Wat drijft een mens, hoeveel daarvan is vrije keus
en hoeveel is het gevolg van wat eerder was? 'Eerder' in de ruimste zin van het woord.
Fijn boek. Mooie laatste alinea.

avatar van eRCee
3,5
Mooi, jazeker, maar ik had misschien toch nog op iets meer gehoopt. Het is vooral de alpiene wereld die van Le otto montagne zeer aangename en sfeervolle literatuur maakt, waarbij meespeelt dat ik zelf ook een liefhebber ben van deze omgeving (de D-schoenen zullen van de zomer weer uit de kast worden gehaald). Het romangedeelte van het verhaal is daartegen afgezet ronduit conventioneel en ook de stijl is niet echt bijzonder. Sowieso is de pen van Cognetti iets te beschrijvend naar mijn smaak, wat bij natuurscenes prima werkt maar tijdens bijvoorbeeld bouwwerkzaamheden veel minder interessant is. Le otto montagne vind ik uiteindelijk een gemakkelijk verteerbaar boek, maar het heeft geen werkelijke bite. Op het gebied van de bergsport-roman heb ik een weliswaar lichte maar toch besliste voorkeur voor Grip.

avatar van Remco
4,0
In le otto montagne neemt Cognetti de lezer mee naar een doorgaans onbekender italië, de bergen. Hij beschrijft mooi hoe de bergen heimwee veroorzaken in het gezin van Pietro. Prachtig om te lezen hoe hij de relatie beschrijft van vader en zoon, zoon en moeder. De liefde van beide ouders naar Pietro is tussen de regels door te voelen. Daarnaast speelt de liefde voor de bergen, de verschillende berglandschappen en de liefde voor een vriendschap. Hoewel ik nooit echt in de bergen heb doorgebracht, buiten skiën, werd ook ik verliefd op het landschap, de tochten. Het iedere keer weer terugkeren naar een bepaalde plek, het verlangen en er thuis horen, voor mij heel herkenbaar! En wat een mooie vriendschap. Zeker het lezen waard!

avatar van Theunis
4,0
Een prachtig, oeroud verhaal dat niet onmiddelijk zijn ware kracht toont. Het leest misschien zelfs een beetje als een bergwandeling. Rustig, vanuit het dal beginnend, nog onbewust van de grootsheid van de berg om er pas op na een paar uur wandelen een vaag idee van te krijgen. Eenmaal boven openbaart zich alles in volle glorie, maar zul je pas begrijpen als je de stappen naar boven zelf hebt gezet.

Want de stijl is sober, afstandelijk soms, op het eerste gezicht. Er wordt beschreven, een verhaal vertelt over een jeugdige vriendschap, een moeizame vader-zoon relatie en een berg. Maar zoals het met relaties vaak gaat, om de werkelijke betekenis ervan te begrijpen heb je tijd nodig. Of zoals de bergwandelaar in het verhaal:

"Als hij eens per jaar hetzelfde vetrouwde pad insloeg was het alsof hij doordrong tot zijn geheugen en een voor een zijn herinneringen afging."

Cognetti omschrijft ook over de liefde, het ontzag vooral, voor de berg.

"Jullie stedelingen noemen het natuur. Het is zo abstracht in jullie hoofd dat zelfs het woord abstract is. Wij hier zeggen bos, weide, rivier, rots, dingen die je met vingers kunt aanwijzen."

Cognetti beschrijft alleen het essentiële, het decor, de hoofdpersonen. Hij slaat grote stukken tijd over en raakt sreeds de kern. Het maakt het boek klein, helder, maar daardoor herkenbaar en tijdloos. En dat is heel knap gedaan.

avatar van ...stilte...
3,5
Het was heerlijk om dit boek voor mijn tentje te lezen.
Paolo Cognetti heeft een prachtige roman geschreven, maar of hij ook een goede schrijver is moet nog blijken.

avatar van Abubakari
4,0
Theunis schreef:
Een prachtig, oeroud verhaal dat niet onmiddelijk zijn ware kracht toont. Het leest misschien zelfs een beetje als een bergwandeling. Rustig, vanuit het dal beginnend, nog onbewust van de grootsheid van de berg om er pas op na een paar uur wandelen een vaag idee van te krijgen. Eenmaal boven openbaart zich alles in volle glorie, maar zul je pas begrijpen als je de stappen naar boven zelf hebt gezet.


Sa is't mar krekt.

Mooi verhaal.

avatar van Djumbo
4,0
Een prachtig boek.... verbondenheid, vriendschap... natuur, maar ook eenzaamheid en verdriet. Af en toe nam het mij terug mee naar mijn jeugd , toen we mijn vader ons meenam naar de Ardennen (geen hoge bergen) om te wandelen, en ons de liefde meegaf voor wandelen en natuur. Of later toen we gingen trekken in de Dolomieten.
Soms doet het boek mij aan hem denken. Zo maar....
Een boek om van te houden , om op te gaan in de grootsheid van het leven

avatar van Kafka
3,5
Hoort dit boek niet in de top 250 te staan?

avatar van chiel
3,5
Kafka schreef:
Hoort dit boek niet in de top 250 te staan?
Komt dat wellicht door de verschijningsdatum van de vertaling (in september 2017), wat ik overigens raar zou vinden als t klopt.

avatar van misterfool
1,5
geplaatst:
Op de zijflap van mijn boek staat de volgende quote: "Een magistraal verhaal,(...) geplaatst tegen de onweerstaanbare achtergrond van de Italiaanse Alpen." Het woordje achtergrond vind ik hier vrij tekenend, want dat is nou precies het probleem met dit boek. De schrijver praat weliswaar over karakters die leven van en voor de natuur ,en hij creëert hierbij aangename natuurbeelden, maar de interactie tussen die twee aspecten blijft oppervlakkig en on the nose. Ter vergelijking: ik las laatst een boek van Joseph Conrad, die als schrijver genamecheckt wordt in dit boek, waar de natuur de karakters lijkt te verdrukken en te corrumperen, waardoor er een zekere interactie ontstaat. Hoe zeer deze schrijver ook zijn best doet, de natuur blijft slechts een achtergrond.

Mijns inziens zijn er drie redenen waarom de interactie tussen mens en natuur niet goed uit de verf komt: karakterisering, tempo en schrijfstijl. De karakters vind ik te eenduidig, op het clichématige af. Ze gaan een zekere verandering -in het geval van Bruno eerder een stagnatie- door, maar dit wordt voorspelbaar uitgewerkt. Daarnaast ligt het tempo van dit verhaal veel te hoog. De weemoed van het hoofdkarakter komt bijvoorbeeld niet goed over als de schrijver maar zo kort bij de jeugd stilstaat. Het eerste gedeelte is net afdoende om een geloofwaardige vriendschap tussen de twee hoofdkarakters op te zetten. Ten slotte vind ik de schrijfstijl wat kleurloos. Op een enkele gevatte opmerking na vond ik het veel te beschrijvend en uitleggerig. Het is simpelweg niet intens genoeg.

Spijtig genoeg vind ik dit boek om de bovenstaande redenen een van de slechtere boeken die ik heb
gelezen. Ik had hier een stuk meer van verwacht! Op papier- hoewel mijn hardcover dat per definitie al is- bevat dit verhaal veel elementen die ik zou moeten waarderen. Het mocht echter niet zo wezen.

avatar van eRCee
3,5
geplaatst:
Ik was vorige week nog in het Aosta-dal, en de sfeer daarvan weet het boek toch wel heel goed te treffen. Ik moest er geregeld aan denken.

3,5
eRCee schreef:
Mooi, jazeker, maar ik had misschien toch nog op iets meer gehoopt. Het is vooral de alpiene wereld die van Le otto montagne zeer aangename en sfeervolle literatuur maakt, waarbij meespeelt dat ik zelf ook een liefhebber ben van deze omgeving (de D-schoenen zullen van de zomer weer uit de kast worden gehaald). Het romangedeelte van het verhaal is daartegen afgezet ronduit conventioneel en ook de stijl is niet echt bijzonder. Sowieso is de pen van Cognetti iets te beschrijvend naar mijn smaak, wat bij natuurscenes prima werkt maar tijdens bijvoorbeeld bouwwerkzaamheden veel minder interessant is. Le otto montagne vind ik uiteindelijk een gemakkelijk verteerbaar boek, maar het heeft geen werkelijke bite. Op het gebied van de bergsport-roman heb ik een weliswaar lichte maar toch besliste voorkeur voor Grip.

Treffende review! Het boek las inderdaad lekker weg, maar wist nergens echt te overtuigen

Gast
geplaatst: vandaag om 21:56 uur

geplaatst: vandaag om 21:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.