De Heilige Rita - Tommy Wieringa (2017)

De twee andere romans van Wieringa die ik las toonden twee kanten van hem: de verteller en de schrijver. Hoewel beide met 4* beloond zie ik liever de verteller Wieiringa in het onbekommerde plezierige Joe Speedboot dan de schrijver Wieringa. In deze Heilige Rita toont Wieringa beide kanten. Het is een goed boek, maar ook een beetje vlees noch vis, aan alles merkte ik: ik mis iets.

Het kan door de recensies komen waarin kreten als 'Grote Twentse Roman' werden geroepen. En dat is het zeker niet. Het is een vrij kleine roman, in omvang en inhoud, die op moment veel sterke sfeer brengt over een krimpregio, maar dat blijft te veel hangen op de achtergrond. Het is niet meer dan wat decor in plaats van dat dat de hoofdpersoon is, anders dan andere boeken (goede en slechte) waarin de omgeving echt een rol speelt. Ik denk ook wel wat Wieringa dat wilde maar hij toch kiest voor een vrij korte roman. Jammer. Want veel losse elementen zijn erg goed, vooral als de verteller in Wieringa naar boven komt. In een enorm soepele stijl ook neergezet, zowel mooi alsook lekker leesbaar. Soms wel iets te veel metaforen waarvan een enkele eigenlijk ook gewoonweg nergens op sloeg. Ik had daar een mooi voorbeeld maar kan hem zo snel niet meer vinden. 3,5*

Mooi boek van Tommy Wieringa. Ooit, lang geleden, in 2011, las ik Joe Speedboot. Ik las zelden destijds. Ik moest het lezen nog ontdekken. Joe Speedboot sleepte me de boeken in. Het begin van het einde.

Vele leeskilometers verder lees ik mijn tweede Wieringa. Een prettig weerzien. Vooral in het eerste gedeelte van het boek werd ik gegrepen door de prachtige schrijfstijl. Treffende beeldspraak. Krachtige, rauwe woorden, hard als de dood gevolgd door de meest tedere metaforen, lief en zacht soms, maar altijd raak.

Soms echter merk ik dat de stijl te veel de boventoon gaat voeren. Dat het belangrijker wordt dan het verhaal over de eenzame, aan de grens met Duitsland wonende Paul Krüzen. Dan lijkt het alsof de hoofdpersoon van je wordt verwijderd terwijl het tegenovergestelde me de bedoeling lijkt. Op het einde lijkt Wieringa die stijl weer iets los te laten om het verhaal weer de ruimte te geven.

Het was niet storend genoeg om mijn plezier in het boek volledig te bederven. Daarvoor schrijft Wieringa gewoon te goed.

Een tijdje geleden las ik de laatste pagina's van dit boek, maar het kwam nog niet tot een recensie. Ik had even weinig inspiratie, wat op zich wel wat zegt over deze leeservaring (wat springt er nou uit zat ik te denken). Op zich is er in mijn ogen zeker sprake van een mooie, sfeervolle roman over een loner die zich door het leven heen worstelt. Verder kabbelt het wat voort en werd het voor mij nergens heel spannend. Wel bleef het aangenaam om te lezen en ik was als lezer toch steeds benieuwd hoe het hoofdpersoon Paul Krüzen zou vergaan.