Homo Faber - Max Frisch (1957)

Mooie Frisch weer. Relatief makkelijk leesbaar maar helaas ook net wat minder diepgaand dan ik van hem gewend ben, hoewel er genoeg interessante stukken in staan. Verder blijft het genieten van de sobere stijl van de Zwitser. Vooral de puntige dialogen en de vele korte tussenzinnetjes zijn typerend. Klein fragmentje:

"Ze vraagt zonder mij aan te kijken: 'Wat heb je met het kind gehad?'
Ze was zeer nerveus, ik zag het.
'Hoezo geen gewone adder?' vraag ik.
'Kom,' zegt ze, 'drink je thee op!'
'Sinds waneer draag jij een bril?' vraag ik -"

Sterk boek in ieder geval, dat vooral aan het eind van de eerste etappe indruk maakt. Helaas was ik gedwongen Homo Faber daar te onderbreken wat er misschien toe bijdraagt dat ik naar beneden afrond. Dikke 3,5*. Geweldige auteur.

Mooi geschreven boek. De beschrijvingen en gedachten van Walter zijn op het begin erg rationeel beschreven. Na verloop van het boek, als Walter dingen meemaakt, zie je dat zijn gedachten ook minder rationeel en meer poëtisch worden. Die overgang in stijl en gedachten maakt het voor mij een prachtig boek!

Alleen de titel verdient al een ster extra.

Volgens Wikipedia: Het mensbeeld van de homo faber (Lat.: "werkende mens") stelt dat mensen wezens zijn met een aangeboren drang tot arbeid en creativiteit, met een aangeboren drang om werktuigen en techniek te ontwikkelen, gericht op het naar hun hand zetten van de eigen leefomgeving.

De vraag van Max Frisch is:
Is het leven van de makende mens, en van Walter Faber in het bijzonder, wel zo maakbaar?

Vond dit wederom een zeer mooie Frisch.

Het eerste deel deed me enorm aan Houellebecq denken; ik vermoed dat Frisch een grote invloed was op de Fransman. Ongelooflijk interessant personage, die Walter Faber. Ik vond de delen met Hanna het mooist, op het einde van deel 1 (zoals eRCee ook reeds aangaf) maar ook de laatste pagina's waren zeer mooi.

Komt niet in de buurt van Stiller, maar toch een dikke 4* voor deze mooie roman.

Goed om te zien dat er een jonge generatie Frisch-liefhebbers is (en ja, daaronder reken ik mezelf)!
Stiller blijft ook maar stemmen trekken. Probeer vooral eens Gantenbein.

bedankt voor de tip! Ga ik zeker doen!

Btw: je hebt een zeer invloedrijk profiel voor mij, haal veel tips bij jou, en ben zelden ontgoocheld, waarvoor dank.

Prachtig geschreven boek weer van Max Frisch.

Opvallend toch ook hoe de schrijfstijl verschilt van Stiller, maar je wel het gevoel hebt dat je dezelfde auteur aan het lezen bent. De non sequiturs in de dialogen (waarvan eRCee hierboven reeds een prachtig voorbeeld gaf) zijn vaak wervelend en komen richting het einde toe steeds vaker voor, wat voor mij mooi de interne chaos weergaf die Walter Faber beetje bij beetje weet te overrompelen.

Homo Faber beschrijft hoe een praktische, gevoelloze man, die niets moet weten van zaken als het noodlot (kansberekening is zijn ding), toch verstrikt geraakt in een Griekse tragedie, alsof de Goden alles voorheen al hebben uitgeschreven. Het verleden haalt hem in, hoewel hij geen man is die ooit achteruit keek: "Alleen de vraag al hoe ik heb geslapen ontstemt me omdat ik in gedachten al verder ben, gewend vooruit te denken, niet achteruit te denken maar te plannen".

Iemand trouwens een idee waarom Elisabeth net als Cleopatra door een aspisadder in de borst wordt gebeten? Ik heb een beetje de indruk dat dit een symbolische betekenis moet hebben, maar weet niet echt wat het verband is. Wil Frisch hiermee suggereren op een zelfmoord? Want daar lijkt het niet op.
Grappig trouwens dat Frisch hier anticipeert op de film Cleopatra die zes jaar later zou uitkomen, waarin een andere Elizabeth (Taylor) zich als Cleopatra eveneens door een aspisadder in de borst laat bijten.

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om wat sterretjes te plaatsen...en kom tot de ontdekking dat Blauwbaard ontbreekt.

aangepast

Bedankt...ik ben vooral een liefhebber van de latere werken van Max Frisch.

De puntige telegramstijl, het non sequitur waarmee de auteur de lezer meer en meer ontregelt, het markante gebrek aan emotie en empathie, het uiteindelijk behoorlijk bizar meanderende verhaal over een personage dat, door zich eindelijk eens echt te verhouden tot een ander, verloren loopt in zijn eigen bestaan: Max Frisch haalt alle middelen uit de kast om de lezer te doordringen van het idee dat Walter Faber als ingenieur incapabel is voor het leven, kortom dat het type mens dat hij symboliseert de mensheid wel naar de afgrond moet leiden. Toch? Ergens onderweg lijkt Frisch de these min of meer te expliciteren:


Of hoe de roman zichzelf samenvat?

In ‘Homo faber’ komt Frisch met steeds dezelfde literaire techniek(en) op de proppen, in een almaar bevreemdender plot, waarin centraal een personage staat dat niet of nauwelijks in staat lijkt tot evolutie. Bijgevolg blijft de lezer op afstand – zich weliswaar bewust van het concept dat aan de roman ten grondslag ligt, wat evenwel niet wegneemt dat de ervaring stilistisch en gevoelsmatig pover uitvalt, om zelfs niet te zeggen een lange en vermoeiende zit inhoudt (ondanks het beknopt aantal bladzijden).

2,75*

Over het geheel genomen, vond ik het verhaal tegenvallen. Niettemin staat een bepaalde scéne mij bij. Op een gegeven moment gaat het hoofdpersonage naar het toilet. Zijn vliegtuig staat op het punt om te vertrekken. Zijn naam wordt omgeroepen. Hij kiest er irrationeel voor om in het toilet te blijven en zijn vlucht te missen. Ik vond dat een sympathieke irrationaliteit. Op een gegeven moment groeien de verantwoordelijkheden. De trein komt aan bij de halte waar je uit moet stappen. Je kunt echter ook blijven zitten, de trein gaat door naar Schiphol en je bent op weg naar een ander land. Een volstrekt ander leven lijkt soms één keuze ver weg. Goed, het hoofdpersonage haalt uiteindelijk toch zijn vlucht; dus die keuze is veelal een illusie..... en toch, soms is daar die gedachte: steeds één keuze verwijdert van iets geheel anders.