Le Théorème du Perroquet - Denis Guedj (1998)

Naast De Wereld van Sofie over filosofie en De Reis van Theo over religie is er ook dit boek, over de geschiedenis van de wiskunde. In tegenstelling tot de twee andere boeken ligt de nadruk hier echter veel meer op de personages en het verhaal zelf, dat wel helemaal rond wiskunde draait maar waarin het enkel theoretisch wordt als dat bijdraagt tot het verhaal. Het is ook niet echt een reeks of zo, die drie boeken, ze zijn gewoon in het Nederlands nogal gelijkend uitgegeven, zodat ik ze moeilijk los van elkaar kan zien.

Dit boek is een erg geslaagde poging om wiskunde boeiend aan de man te brengen, met een aantal vrij diepgaande en goed uitgewerkte zijsprongen naar de bakermat van de wiskunde in Arabië en enkele opvallende personen en stellingen. Daarnaast is het best spannend, met een erg mooie ontknoping, en wordt veel tijd genomen om de personages echt uit te werken, iets waar bijvoorbeeld De Wereld van Sofie nooit in slaagt. Waarschijnlijk moet het onderwerp je wel wat liggen, maar ik vond het zeker de moeite van het lezen waard.

Een zeer sprankelend boek. Het verhaal en de wiskunde is prachtig vervlochten tot een spannend verhaal met leuke zinnen op elke bladzijde. Hulde ook voor de vertaler, die een lastige taak had, dunkt me. Voor een leraar (en dat ben ik) een zeer inspirerend boek en een bevestiging van mijn idee dat verhalen het begin moeten zijn van elke les. Lezen dit boek!

De kaft van de Spaanse titel is mooi vormgegeven: mysterieuze, wiskundig, contrast in kleuren.
De Nederlandse kaft: een tafel aan de kust met daarop een stapel boeken waarop een lamp staat. Een vuurtoren?
Als ik in de boekhandel de Spaanse kaft met een Nederlandse titel zou zien liggen zou ik hem zeker even oppakken. Die kleine vuurtoren doet me niks her boek zou niet misstaan in een boekhandel uit de jaren 70.

Altijd als er sprake is van een praatzieke papegaai moer ik aan Donald Duck denken die op 1 van zijn avonturen een papegaai bij zich heeft die maar blijft tellen (zeer vervelend) Uiteindelijk als Donald in het ruim van een vrachtschip duizenden aardappels moet schillen houd de papegaai op met tellen. Rust eindelijk Rust totdat de papegaai de aardappels begint te tellen.

Je zou kunnen zeggen dat ik net zoveel last van die papegaai heb als Donald want al meer dan dertig jaar zie ik, als er papegaai in een verhaal voorkomt, een hele grote stapel aardappelen met daar bovenop een papegaai.

Misschien dat ik zo "De vloek" kan doorgeven