menu

The Road - Cormac McCarthy (2006)

Alternatieve titel: De Weg

mijn stem
3,95 (122)
122 stemmen

Engels
Sociaal / Toekomst

241 pagina's
Eerste druk: Alfred A. Knopf, New York (Verenigde Staten)

Een man en zijn zoontje doorkruisen een verzengd Amerikaans landschap, bedekt met de as van een vergane wereld. De man kan zich de tijd ervoor nog herinneren, het jongetje kent alleen dit dode landschap. Het enige wat hun rest is te overleven, en zich vast te houden aan de kostbare brokstukken van hun eigen menselijkheid.

zoeken in:
3,0
Vorige week naar de film geweest. Een stuk beter dan het boek, mijns inziens. Vooral de depressieve, donkere sfeer kwam een stuk beter naar voren. En het feit dat je niet het idee had dat er iets uit het boek miste, geeft eigenlijk al aan dat het boek ten opzichte van de film weinig meerwaarde heeft en meer op een filmscript lijkt...

Vlas
'Hij kwam overeind en stond wankel in dat koude autistische donker, (...)'

hmmm.. semi-literair? yep. Behalve dit soort rare beschrijvingen vond ik ook de afstand die de schrijver van de hoofdpersonen neemt en het niet noemen van namen storend.

avatar van chiel
4,5
Semi-literair? Zeg maar gewoon literair.

avatar van ikkie
5,0
Wat een afgrijselijk en aangrijpend boek wat me van begin tot het eind bij mijn kladden wist te pakken! Dit is literatuur van de bovenste boekenplank! McCarthy verstaat de kunst van schrijversschap en dwingt de lezer datgene in te vullen wat hij ongeschreven laat! Wil meer van deze man gaan lezen. Heeft iemand een goede tip voor mij?

4,5
Grens tussen goed en kwaad is flinterdun

Tussen mij en The road van Cormac McCarthy wilde het eerst niet zo vlotten. De roman uit 2006 werd me meermaals zeer warm aanbevolen, maar ik kon steeds niet wennen aan de vreemde en troosteloze sfeer die er in het boek hangt. Door eerst de verfilming ervan te kijken ben ik als het ware over de drempel geholpen en las ik het boek moeiteloos uit. En ademloos.

Want de kracht van de film is ook de kracht van het boek: de kleine, intieme dialogen tussen vader en zoon. En die werken op tekst nog beter dan op beeld. Maar nog even kort het verhaal. De wereld is getroffen door een niet nader omschreven catastrofe. Of het een natuurramp is of een nucleaire oorlog, dat blijft onduidelijk. Wel duidelijk is dat nagenoeg al het leven op aarde is vernietigd. Dieren leven niet meer en mensen zijn er nog amper,

In deze uitzichtloze situatie moeten een vader en zijn zoontje zien te overleven. Bijna nergens is meer eten te vinden en dus zijn ze onderwerg, hopend dat ze nog onontdekt voedsel op het spoor komen. Voor de spaarzame mensen die ze onderweg tegenkomen zijn vader en zoon zeer op hun hoede, want deze apocalypyische tijding heeft het slechtste in mensen bovengehaald. Kanibalisme is opgekomen als uiterste redmiddel voor mensen die hun eigen overleven belangrijker achten dan dat van hun naasten.

In deze letterlijk grauwe wereld springt de liefde tussen vader en zoon in het oog. Zij vertegenwoordigen het laatste restje goedheid, het laatste beetje hoop. De jongen is geboren na de ramp en kent alleen deze wereld. De vader heeft wel herinneringen aan hoe het ooit was. Hij voelt vooral gemis, terwijl de jongen het goede in deze trieste setting probeert te blijven vinden. Samen willen ze overleven, die drang zit diep in hun lijf, al is volstrekt onduidelijk waarvoor ze willen blijven leven. Elk doel is weg. Reële hoop op een mooie afloop is er niet.

McCarthy is een meester in kleine, puntige observaties. Hij heeft geen gezwollen taal nodig. Precieze beschrijvingen in klare taal volstaan om je onder te dompelen in deze onvoorstelbare treurnis. Maar ook om je te laten gloeien bij de paar lieve en mooie momenten die vader en zoon meemaken. Hun trouw aan elkaar is roerend. En de jongen is een prachtig karakter, doordat hij zowel een kinderlijke naïviteit heeft als een onverwacht volwassen kijk. Hij benoemt zaken die ander onbesproken zouden blijven en hij is, nog meer dan zijn vader, de ultieme bron van het goede.

Het is een ongelofelijke prestatie dat McCarthy erin slaagt in zo'n apocalyptische en sciencefiction-achtige setting een warm portret van het vaderschap en het kindzijn heeft kunnen maken. Dat contrast werkt heel erg goed. Maar klef wordt het nergens, want de auteur maakt duidelijk dat er ten diepste niet alleen liefde en goedheid is. De grens tussen goed en kwaad is in zijn boek juist flinterdun en dat maakt de band tussen deze vader en deze zoon juist extra kwetsbaar.

avatar van chiel
4,5
Mooie recensie van een fantastisch, onder de huid kruipend boek.

Ik heb het boek cadeau gekregen van iemand die een exemplaar had gewonnen terwijl ze al één had. Licht moreel verplicht het te lezen ben ik er aan begonnen maar verder dan vijf bladzijden ben ik niet geraakt. Het ging niet, die stijl, die beschrijvingen, het thema. Bah, allemaal zo geforceerd en cliché. Het is het eerste wat ik las van McCarthy dus ik kan niet oordelen of hij kan schrijven, maar de stijl van dit boek vind ik werkelijk een bagger-stijltje dat mij eerder doet denken aan een zeventienjarige puber die met veel pretentie denkt zijn donkere gedachten te kunnen weergeven. Na vijf pagina's ben ik maar overgegaan naar de twee laatste bladzijden om dan maar te besluiten dan het niet m'n kopje thee is.

Niet uitlezen staat gelijk aan geen oordeel in sterretjes dus laat ik het hier maar bij.

eRCee schreef:
Van romans als De pest (Camus), De stad der blinden (Saramago) en Het licht (Lindgren), boeken waarin een catastrofe plaatsvindt en vervolgens wordt beschreven hoe de personages hierop reageren, ben ik een liefhebber.
The road is meer post-apocalyptisch; het verhaal speelt zich af na de catastrofe en de ontwikkelingsmogelijkheden zijn derhalve beperkter. Dat blijkt ook wel. McCarthy beschrijft een vader en een zoon die door een desolaat landschap trekken, en veel meer dan deze beschrijving biedt het boek niet. Vanaf de eerste pagina ligt het verhaal eigenlijk vast. Wat mij betreft is The road daarom meeslepend noch ontroerend.
De stijl van McCarthy is zeker ook niet om over naar huis te schrijven. In de woordkeuze zit veel herhaling, grote stukken pagina worden gevuld met tergend saaie dialogen en er zijn weinig beelden. Het einde, eigenlijk de enige ontwikkeling die plaatsvindt in het boek, is simplistisch en getuigt van een gebrek aan durf (de vader is nog geen tien minuten dood en de jongen heeft al een nieuwe beschermer).
Al met al een behoorlijk teleurstellende roman. Dat een krantenrecensent volgens de achterflap heeft gesuggereerd dat dit "misschien wel het beste boek uberhaupt" is vind ik onbegrijpelijk. Diegene heeft vast nooit iets gelezen van Camus, Saramago of Lindgren, en je kan er zelfs aan twijfelen of hij uberhaupt wel eens een ander boek heeft gelezen.


Kan ik mij wel in vinden. Ondanks ik wel erg weinig bladzijden heb gelezen. Dan verkies ik ook wel Saramago.

vermeerf
Ik ben er dit weekend in begonnen en sluit me nu al aan bij de kritiek op de schrijfstijl...verschrikkelijk. Ga het boek wel uitlezen maar het zal moeite kosten.

vermeerf
Tegenvaller. Wat een verschrikkelijk schrijfstijl heeft die man, waarschijnlijk is het wel bewust gedaan om zo een bepaalde sfeer op te roepen maar ik vond het tenenkrommend slecht. Ook is het enorm irritant dat de dialogen niet tussen aanhalingstekens staan zodat het soms volstrekt onduidelijk is wie wat zegt of dat er überhaupt gesproken wordt. Door de gehanteerde stijl (enkel beschrijvend) kon het mij echt niet boeien wat er met de hoofdpersonen gebeurde en pas op de laatste anderhalve bladzijde voelde ik iets van emotie.

avatar van jimmydl
3,5
Ook ik sluit me aan bij de kritieken op de schrijfstijl: vermoeiend en pretentieus. De schrijver wil inderdaad een apocalyptische sfeer ermee bereiken maar ik denk dat hij daar meer in zou zijn geslaagd als hij wat minder suggestief hieraan zou refereren; veel te veel pathetische zinnen die de lezer moeten overvallen.
Een manier om dit te doen zou kunnen zijn door de echte materialistische ontberingen te schetsen; echte nare pijn, nu blijft het te veel louter emotionele pijn die vader en kind doormaken. Bijvoorbeeld: nergens lees je over hun ontlasting. Dit klinkt banaal maar die moet echt vreselijk verstoord zijn geweest, dit soort ‘alledaagse’ details zijn wellicht minder literair maar raken wel m.i. de kern. Of dat het jongetje, na 3 dagen bij zijn vader zittend, die lucht van ontbinding gaat ruiken; ook niets hiervan. Of de toch logische neiging tot kannibalisme? Niets, want dat is ‘fout’.
Ook stoorde ik me aan het constante medelijden van het jochie. De schrijver wil hiermee de drama opvoeren maar ik vond het maar ongeloofwaardig: het jochie kent alleen ‘die wereld’ en heeft toch een natuurlijke aandrang tot medelijden. Is dit wel zo’n natuurlijke aanleg van een mens, medelijden hebben? Ik denk het niet.
Ook, de vader hamert erop dat het jochie mooie gedachten en dromen moet krijgen, maar hij kent alleen die desolate wereld. Dus, is de schrijver een idealist, een Platonist met zijn idealisme; er zijn ongeacht onze materiële omstandigheid, ons bestaan op aarde, intrinsieke ideeën in de mens? Zonder dat je een perfecte boom ooit gezien hebt kan je a.d.h.v. zo’n ‘asboom’ toch de wereld om je heen opvrolijken? Zonder dat je ooit een bloeiende boom hebt gezien? Dubieus!
Tot slot de liefde van het jongetje voor de vader. Het wordt als zoiets natuurlijks neergezet. Is het houden van het jongetje of gewoon een gebruik maken van een ander in een overlevingsinstinct? Is het wel natuurlijk om van je ouder te houden, zomaar? Dostojevski en Reve zeggen daar toch andere dingen over!
Kortom: te weinig aandacht voor banale, existentiële pijn. Waardoor het inderdaad een roman is door dit weg te laten, maar vaak te ongeloofwaardig.

avatar van Bassievrucht
3,5
Geslaagde post-apocalyptische beschrijving van een vader en zijn zoontje die door een grauw en desolaat landschap trekken op weg naar een beter oord. Enerzijds is het een tegenvaller dat er nauwelijks, eigen vrijwel geen, ontwikkeling aan te pas komt, maar anderzijds past het goed bij de wereld zoals de schrijver die schetst. In tegenstelling tot velen hier heb ik mij geen moment aan de schrijfstijl en de dialogen gestoord. Beide vind ik juist erg geslaagd en treffend. Met de kritiek op inhoudelijke zaken, zoals die van Jimmydl, waarvan ik het te veel vind om er op in te gaan, ben ik het totaal niet mee eens. Ik vind het een prettig boek die in zijn beknoptheid de juiste lengte heeft.

avatar van ...stilte...
4,5
Volkomen uitzichtloos en toch vol van...hoop.
Lang gewacht hem te lezen omdat ik de fout gemaakt had eerst de film te zien.
Dat er lezers zijn die moeite hebben met de dialogen begrijp ik niet. Een klein beetje inspanning om een boek te lezen is toch niet teveel gevraagd.

avatar van Jason82
4,5
Over dit boek lopen de meningen uiteen. Ik was daardoor een beetje huiverig om hierin te beginnen, maar ineens had ik er zin in. Grappig hoe dat, bij mij althans, kan gaan.

En dan het boek zelf. In een kleine week uitgelezen en met name zaterdag 70 bladzijden ineens gelezen, waardoor ik er lekker in kwam. Het verhaal is beklemmend en bij vlagen behoorlijk naargeestig. De kleur grijs voert de boventoon en het lijkt vrijwel altijd te regenen of zelfs te sneeuwen. Plaatsvervangend voel je het enorme ongemak van de twee hoofdpersonen; een vader met zijn jonge zoontje. En aangezien ik zelf vader ben, voelde ik de onderhuidse onmenselijk grote zorg van de vader. Wat als ik sterf en die kleine jongen aan deze kapotte wereld is overgeleverd. Hoe komen we in godsnaam weer aan nieuw eten. Maar ook de spanning tijdens de spaarzame momenten dat er andere overlevers in beeld kwamen. Etcetera.

De schrijfstijl sprak mij in tegenstelling tot veel lezers erg aan. De korte dialogen, vrijwel altijd afgesloten met een dubbel "oké", het werkte voor me. Hoewel niet expliciet uitgesproken voelde ik de liefde tussen vader en zoon. En ik nam de zorg van de vader voor de zoon over, man wat hoopte ik vurig op lichtpuntjes en een (heel goed) einde. Het klinkt wellicht gek in de oren van diegenen die dit boek niet zo waardeerden, maar in tijden heb ik niet zo'n aangrijpend verhaal gelezen.

Het uitblijven van echte lichtpunten en de blijvende uitzichtloosheid zorgen ervoor dat ik een half puntje van de topscore afhaal. Persoonlijk hou ik nou eenmaal van een happy end

avatar van ...stilte...
4,5
geplaatst:
Maar Jason82, het heeft toch een happy end...of in ieder geval hoopvol.

Ja de vader is dood (hij heeft zich opgeofferd), maar de zoon wordt toch opgenomen in een nieuw gezin en heeft weer een "toekomst".

avatar van Jason82
4,5
geplaatst:
...stilte... schreef:
Maar Jason82, het heeft toch een happy end...of in ieder geval hoopvol.

Ja de vader is dood (hij heeft zich opgeofferd), maar de zoon wordt toch opgenomen in een nieuw gezin en heeft weer een "toekomst".

Ja, daar moet (en wil) ik je gelijk in geven!

Wellicht zat het voor mij meer in het feit dat ze het niet samen gered hebben. De vader heeft het ook niet mogen meemaken dat zijn zoon "goed" terecht kwam.

avatar van ...stilte...
4,5
geplaatst:
Ja dat is triest...maar zo'n roman met een happy end dat kan toch niet.

Ik heb er ook een halfje afgehaald, dit is om het verschil aan te geven met Suttree dat ik zijn beste vind.

avatar van Jason82
4,5
geplaatst:
Dat is ook zo.

Hopelijk ga ik net zo van Suttree genieten als jij

avatar van ...stilte...
4,5
geplaatst:
Ik begrijp dat jou dat als vader erg aangrijpt (ik heb geen kinderen).
Wist je Cormac McCarthy de gesprekken met zijn eigen zoon gebruikt heeft voor de roman. Het feit dat de vader sterft zal hij zelf als een offer gezien hebben.

Ja van Sutree ga je genieten!

Gast
geplaatst: vandaag om 13:24 uur

geplaatst: vandaag om 13:24 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.