menu

Max, Mischa & Tetoffensiven - Johan Harstad (2015)

Alternatieve titel: Max, Mischa & Het Tet-offensief

mijn stem
4,39 (19)
19 stemmen

Noors (Bokmål)
Sociaal

1184 pagina's
Eerste druk: Gyldendal, Oslo (Noorwegen)

'Max, Mischa & Het Tet-offensief' is het verhaal van toneelregisseur Max Hansen, die als puber vanuit Noorwegen naar Amerika emigreert. Hij heeft moeite om zijn jeugd in Stavanger, waar hij als kind van communistische ouders het Tet-offensief naspeelde, achter zich te laten, maar ontdekt in New York dat eigenlijk iedereen daar ontheemd is. In kunstenares Mischa, acteur Mordecai en Vietnamveteraan Owen vindt hij dierbare lotgenoten.

zoeken in:
avatar van Donkerwoud
Zo hoor je jarenlang niks van de beste man, zo komt er een ontzagwekkende dikke pil uit zijn vingers rollen.

avatar van Dr.Strangelove
3,5
Donkerwoud schreef:
Zo hoor je jarenlang niks van de beste man, zo komt er een ontzagwekkende dikke pil uit zijn vingers rollen.
inherent.

Van waar Shelley Duvall?

avatar van Donkerwoud
Op de cover? Ik heb werkelijk geen idee. Hij zal haar geregisseerd hebben oid?

avatar van Donkerwoud
Max, Mischa and the Tet Offensive is a sprawling novel about art, homesickness and trying to create a place to call home; about the applicability of Vietnamese guerilla warfare in everyday life, about those who have been to war and those who protested against it; about generic library music, hyperrealist paintings of washing machines and girls who look like Shelley Duvall, complicated productions of open-ended plays and films; about growing up with communist parents or growing at all; about the sun’s glare out on Fire Island and a sought-after workprint copy of Coppola’s Apocalypse Now. But more than anything this is a novel about the big question anyone who has ever left home sooner or later has to ask himself: How long can you be gone before it is too late to go home?


avatar van Jason82
Vandaag werd mij met klem geadviseerd dit boek te lezen. Hoewel erg dik, was de dame in kwestie lyrisch. Pas 3 (hoge) beoordelingen hier, wellicht dit jaar nog de mijne erbij

avatar van eRCee
Jason82 schreef:
Hoewel erg dik, was de dame in kwestie lyrisch.

Een vrouw die ondanks haar obesitas toch lyrisch is, respect.


avatar van Slainte_Mhath
Had hem vandaag, net als vorige week in mijn handen. Toch gegaan voor Hhhh - Laurent Binet. Dit boek staat wel hoog op mijn verlanglijst.

avatar van Theunis
5,0
Stilstand bestaat niet. Er bestaan alleen te veel woorden. Op de laatste van de 1230 pagina’s lijkt Harstad nog even iets aan de lezer mee te willen geven. Alsof hij zich nog voor de lezer wil verantwoorden vanwege de enorme lengte van het boek. Maar eigenlijk is een uitleg, een verontschuldig volledig overbodig. Want vanaf het begin heeft Harstad de lezer meteen te pakken om hem in al die tussenliggende pagina’s geen moment weer kwijt te raken. Harstad heeft een buitengewoon meeslepende roman geschreven. Een boek dat op geen enkel moment verveeld. Wat is zijn geheim?

Het boek gaat over Max, de hoofdpersoon van het boek. Een dolende Noorse ziel die tegen zijn zin terechtgekomen is in de Verenigde Staten. Harstad beschrijft wat het vertrek uit het geboorteland met de jonge puber doet en volgt hem terwijl hij probeert zijn weg te vinden in het nieuwe land. Max leert in Mordecai, een leeftijdsgenoot met een gedeelde passie voor Apocalypse Now!, een zielsverwant kennen. Max ontmoet, via Mordecai, zijn grote liefde Mischa. En in New York ontmoet hij zijn oom, de broer van zijn vader, met wie de familie geen contact meer heeft. Owen is behalve jazzpianist ook Vietnamveteraan.

Tot zover het verhaal. De werkelijke klassen heeft alles te maken met de wervelende schrijfstijl van Harstad. Alles is, zoals Harstad ook op de laatste pagina zegt: in beweging. Daar gaat het om. Als het niet de paginalange zinnen zijn die zichzelf meanderend door het verhaal heen bewegen, dan is het wel de beschrijving van de rijke gedachtewereld van Max. Zijn overpeinzingen over de grote thema’s in het boek (Vietnam, thuis voelen versus ontheemd zijn, liefde en kunst) zijn hypnotiserend. Verslavend. Ook het karakter van Owen wordt tot op het bot uitgewerkt. Je wordt als lezer onder de huid van de mannen getrokken, je voelt met ze mee en ondanks de grootsheid van het boek, is het Harstad gelukt om nergens sentimenteel te worden. Ja, misschien is dat wel zijn grootste kracht. Hij verliest nergens de controle. Altijd weet hij het klein te houden. Bescheiden. Harstad heeft op fenomenale wijze een balans gevonden tussen een grote liefde voor het leven (de kunst, de liefde) en de melancholie (de dood, de oorlog).
Ook de anderen, Mordecai en Mischa (en in mindere mate Max’ vader en moeder) zijn fascinerende karakters. Ze komen niet zelf aan het woord. We zien ze door de ogen van Max en blijven daarmee af en toe een mysterie. Mede daardoor zijn het mensen waar je van gaat houden, karakter die je graag zou willen ontmoeten.

En dan is er nog de tijdsgeest die prachtig wordt omschreven. Van de oorlog in Vietnam, tot de aanslagen op het WTC. De kredietcrisis van 2008 en orkaan Sandy die over New York raast. De muziek van Hüskur Dü uit begin jaren ’80. Het is als het bed waar de hoofdpersonen op rusten. Je bent erbij als lezer en voelt wat de tijd met de hoofdpersonen doet.

Ergens halverwege het boek twijfelde ik. Is dit boek niet te dik? Verliest het door zijn grootte niet de mogelijkheid om groots te worden. Die twijfel was onterecht. Er zijn schrijvers die met weinig woorden heel veel kunnen zeggen. Harstad is een schrijver die met heel veel woorden ook heel veel zegt. Het is niet dezelfde manier van schrijven. Het is niet beter of slechter. Wat Harstad wel weet te bereiken, zoals ook op de laatste bladzijden wordt beschreven, heeft met tijd te maken. Er gebeurt iets met je als lezer als je wekenlang wordt ondergedompeld in de gedachten van een ander. Je bént af en toe de ander, draagt die ander overal mee naar toe. Hij wordt een deel van je. En als je dan als lezer aan het einde van het boek moet toegeven dat je die ander gaat missen, dan heeft de schrijver heel veel bereikt.

avatar van stefan dias
5,0
Je zal het maar cadeau krijgen: een turf van 1230 blz.!!!

Ik vervloek de schenker. … of toch niet. Ik ben 'amper' 100 blz. ver, ben een trage bedlezer. Elke avond 10 à 25 blz. En daar ben ik heel blij om. Het vooruitzicht dat ik nog enkele maanden zoet ga zijn met dit boek maakt me blij. In deze eerste 100 blz. komt een ontheemde Noor in een extra ontheemde situatie terecht: op tournee met zijn toneelgezelschap, logerend in allemaal eendere hotels van allemaal eendere Amerikaanse grootsteden.

Al meteen valt op hoe boeiend hij kan schrijven over een ogenschijnlijk héél saai theaterstuk. Hij schudt het allemaal vrij achteloos uit zijn mouw. Harstad geeft blijk van een vrij oorspronkelijk beschouwingsvermogen. Een verrassende, boeiende en vaak ook grappige kijk op bepaalde dingen. Die humor maakt het allemaal des te prettiger om te lezen. Zo heb ik echt moeten lachen op die arme walvissen die (ik parafraseer) 'een klagelijk, gefrustreerd gekreun uiten uit onvermogen echt te zeggen wat ze willen zeggen, wat dan ironsich genoeg uitmondt in de straf dat het als slaapverwekkend wordt ervaren door andere diersoorten.' (de mens uiteraard) Ook nog een grappig stuk over duiven, vooral heel grappig verwoord.

Misschien ben ik voorbarig met hoerakreetjes (zou niet de eerste keer zijn) maar recensies als die van Theunis geven mij vertrouwen.

avatar van stefan dias
5,0
Dr.Strangelove schreef:
(quote)
inherent.

Van waar Shelley Duvall?


Hij heeft blijkbaar als kind een crush op haar. In de film Brewster McCloud. Waarop hij door de broer van zijn vriend Stig uitgelachen wordt met "je hebt zelfs een communistische vrouwensmaak". (Max komt uit een 'rood nest'.

avatar van Wickerman
3,5
Niet zo overdonderend als Buzz Aldrin, Waar Ben Je Gebleven? dat ik eerder dit jaar las. Er wordt een goede sfeer neergezet. Het boek verveelt tijdens het lezen en het verstrijken van de tijd niet. Echter, ik mis in de ruimt 1200 bladzijden een kop en een start. Voor een sfeerverhaal is het te lang.

avatar van stefan dias
5,0
Heb een week geleden de laatste pagina omgeslagen en wat mis ik dit.

Heerlijk hoe Harstad hier eigenlijk een perfect leven bijeen fantaseert. Als er al kritiek mag zijn: een beetje té perfect. ( gek hoe ik gaandeweg in het boek plots begon te hopen… 'he, misschien komt het nog wel goed tussen die twee'… en dan kómt het goed en dan dank je toch weer 'ja, zeg, dat is wel een beetje makkelijk'… enfin… niet zeuren).

Het begint fantastisch: een oudere, ontheemde Noor doolt dubbel ontheemd door de US op een door hemzelf geregisseerde theatertournee. En al meteen erg knap hoe Harstad een hypothetisch stuk verzint en daar heel boeiend over kan schrijven, zonder er ironisch of cynisch over te doen, wat veel makkelijker zou zijn. Dat doet hij later in het boek trouwens ook met de schilderscarrière van Mischa: volstrekt geloofwaardig werk dat hij ook nog eens oprecht interessant weet te maken, zonder in 'hahaha, die malle moderne kunst' te vervallen. Chapeau. Ik krijg warempel zin om nog eens een theaterticketje te kopen.

Maar dan moet zijn verhaal nog beginnen. En wat een verhaal. Harstad kan hartstikke goed vertellen. Bij de oorlog spelende kinderen in Noorwegen krijg je bijna tranen in de ogen van plezier en weemoed. Lange zinnen, korte zinnen, het doet er niet toe, ze rollen gewoon van het papier. (Slechts 2 à 3 keer in die 1230 pagina's heb je een soort geforceerde tirade, waar je even door moet. Dat is best te vergeven)

En dan verandert alles. Het gezin verhuist naar Long Island en daar wentelt de jonge Max zich in zijn eenzaamheid als een vorm van protest. Schitterend beschreven en al even schitterend beschreven hoe hij daaruit losgeweekt wordt door Mordecai, die gek genoeg in de titel van het boek vergeten wordt.

Dan is er die prille eerste liefde, niet het doorsnee kalvergedoe maar meteen The Big Bang. Zo mooi en echt dat ik me er af en toe van moest van vergewissen dat het daar op Fire Island niet de seventies waren (mijn puberjaren) maar de nineties.

Tussendoor wordt ome Ove er ook nog in gefietst. Duidelijk een andere stijl van schrijven, duidelijk afstandelijker, daardoor ook wat minder boeiend, maar gaandeweg raakt dit vreemde verhaal mooi vervlochten met het geheel.

Mooiste stukje voor mij en bijzonder raak getypeerd was heel het 'falling out of love' gedeelte. Heel triest hoe mensen in een bepaald soort omgekeerde toverij (t.o.v. verliefdheid) gevangen worden en daar niet uit geraken. Bijzonder knap hoe de symptomen binnenkomen en je harde klappen geven (vreemde mannen die je koel begroeten en bijna negeren, maar wel heel vlot met je vriendin staan te doen)

Het zal allemaal wel behoorlijk autobiografisch zijn. Harstad IS theatermaker en schrijft boeken. Ik geloof het dan ook allemaal wel, de problemen met het scheppen van nieuw werk, de twijfels, de angst, de drang om ermee te stoppen zonder dat ik het aanstellerij vind. Want ook in het boek denk je: ja, dat loopt allemaal wel héél vlotjes. Geld dat altijd net op het nippertje komt binnenrollen, succesvolle carrières, een optrekje in het Apthorp of een of ander luxehotel. Dit zijn wel the rich & famous waar we hier mee te maken hebben (die bijv. ook terloops Kim Gordon tegen het lijf lopen). … en toch neem je ze au sérieux. Mét hun problemen.

Maar het blijft een roman, natuurlijk. De stukken in Vietnam, zeker dat stuk dat door Ove/Owen zelf verteld wordt, zijn heel onthullend en onthutsend. En tot slot weet Harstad er ook nog een geweldige finale aan te breien, met Sandy. Jaja, deze turf krijgt ook nog eens een mooi, afgerond einde.

Dan toch té goed? Naah…

avatar van stefan dias
5,0
Theunis schreef:
[
Harstad heeft op fenomenale wijze een balans gevonden tussen een grote liefde voor het leven (de kunst, de liefde) en de melancholie (de dood, de oorlog).


Say no more…

avatar van Pecore
5,0
Leuke recensie stefan dias. Ik herken me alleen niet in de te perfecte levens. Het boek staat bol van de ontheemde personages. Ze zwelgen bijna in hun eenzaamheid.

Dat stuk over de Noorse kinderen die oorlogje spelen is inderdaad bijzonder fraai. Net zoals de passages over liefde op Fire Island, de orkaan Sandy, de Vietnam-oorlog, de ambachten theatermaker en schilder. Eigenlijk bestaat het boek uit een bundel wonderschone novellen die samen een fantastische roman vormen.

avatar van stefan dias
5,0
@ PecoreJa, er zit wel wat kommer en kwel in de levens, maar dat zijn relationele zaken waar iedereen mee te maken krijgt.
Uiteindelijk komt hij toch op tijd de juiste mensen tegen. Mordecai en Wohlman brengen hem bij zijn roeping. Op zijn zestiende wordt hij ontmaagd door de liefde van zijn leven die ook nog even steenrijk is, want ze moet maar een schilderij verkopen en ze kan weer een paar jaar verder. Zelf heeft hij ook succes, krijgt een beurs om ongestoord zijn passie te volgen en heeft een niet-vermoede oom die hem ook nog eens voor een prikje onderdak geeft in een gebouw waar mensen als Oprah en Conan O'Brien ook gewoond zouden hebben… Hij kapitaliseert twee keer op hetzelfde schilderij en ja, op het einde komen ze toch maar weer mooi bij elkaar. Ik bedoel het niet zo cynisch als hier beschreven wordt en ik wil het met plezier allemaal geloven, maar geef toe dat dit een soort leven is waar veel mensen voor zouden tekenen.

avatar van Pecore
5,0
Voor mij lag daar juist de kracht in, in die tegenstelling. Hij heeft zijn boontjes overduidelijk gedopt, maar toch blijft hem grote delen van zijn leven een gevoel van ontheemding en eenzaamheid beklijven. Het emigreren op jonge leeftijd, vele nachten doorbrengen op verlaten parkeerplaatsen, de gebrekkige relatie met zijn vader, het verdriet om Mischa en Mordecai. Hetzelfde geldt eigenlijk voor alle andere karakters. Enfin, de medaille heeft inderdaad twee kanten.

4,0
Een lang kortverhaal

Je leest het goed: Max, Mischa & Het Tet-offensief telt 1.200 pagina’s. 50 jaar Amerikaanse geschiedenis passeert de revue, van de Vietnamoorlog over 9/11 tot orkaan Sandy. Zinnen die een volledige pagina (of meer) in beslag nemen zijn eerder regel dan uitzondering. En toch ligt deze roman helemaal niet zwaar op de maag.

Improviseren en zien waar het schip strandt, dat lijkt de stijl van Harstad. Lijkt, inderdaad, want ik weet bijna zeker dat hij de hele tijdlijn tot in de kleinste details heeft uitgestippeld. Maar hij weet het dus prima te verhullen. Het levert een geweldig boeiende trip op vol meeslepende, geestige en soms bizarre passages waarbij je nooit weet wat je 20 pagina’s verder voor de kiezen zult krijgen. Tegelijk laat Harstad zich niet verleiden tot makkelijke sensatie en heeft hij geen behoefte om zaken op de spits te drijven. Ondanks enkele zware thema’s heb je het gevoel dat je een luchtig boekje aan het lezen bent. Eentje van 1.200 pagina’s dus.

Nu, begrijp me niet verkeerd: het mag dan wel een echte pageturner zijn, dit boek laat je niet onberoerd. Harstad schrijft met evenveel bezieling over de Vietnamoorlog als over een (fictief) toneelstuk. Max, Mischa & Het Tet-offensief is een coming-of-age-roman, een roadtrip en een geschiedenisles ineen. En de auteur bewijst dat hij elk onderdeel perfect beheerst.

Het zou evenwel overdreven zijn om te stellen dat deze dikke pil geen zin te veel bevat. Bij momenten dacht ik: Johan, 800 pagina’s hadden ook wel volstaan. Het boek kent dus wel enkele mindere passages - “vulling” om het oneerbiedig te zeggen - maar het zakt nooit als een pudding in elkaar.

Blijkbaar werd deze roman slechts naar een select aantal talen vertaald. Heel blij dus dat er ook een Nederlandse editie is. 4*

Gast
geplaatst: vandaag om 12:02 uur

geplaatst: vandaag om 12:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.