Ach, Moedertje - Hugo Borst (2017)
Nederlands
Autobiografisch / Sociaal
224 pagina's
Eerste druk: Lebowski,
Amsterdam (Nederland)
Nog steeds bezoekt Hugo zijn moeder trouw en hij heeft besloten over haar te blijven schrijven. Maar ma wordt zwakker, slaapt een groot deel van de dag en is steeds slechter te verstaan. Ook de zorg in het verpleeghuis laat te wensen over, een probleem dat in meer instellingen speelt, zo blijkt wanneer Hugo andere verpleeghuizen bezoekt. Verpleegzorg is een onderwerp dat hem steeds meer aan het hart gaat, hem zelfs naar politiek Den Haag brengt - tot het Torentje aan toe - en hem noopt tot het schrijven van een manifest over hoe het beter moet. In 'Ach, moedertje' beschrijft Hugo Borst de schrijnende situatie waarin zijn moeder zich bevindt. Hij verhaalt over haar geestelijke en lichamelijke achteruitgang, over zijn eigen angsten en onzekerheden, en over de misstanden in de gezondheidszorg, waar geld, bureaucratie en management belangrijker lijken dan medemenselijkheid.
Net als Yemma van Mohammed Benzakour vertelt Hugo Borst over het dagelijks reilen en zeilen binnen een verpleeghuis. Wellicht denken mensen dat dit wat veel is, al die boeken over verzorgingshuizen. Over dementie. Zie ook het lijstje bij deze weer andere auteur. Maar ik vind van niet, omdat in het geval van dementie, dementie zich op vele manieren manifesteert. Want zoals bij vrijwel 'alles' wat mensen aangaat, iedereen is uniek.
Ik vind dat Hugo Borst liefdevol over zijn moeders voortgang schrijft, maar ook over haar medebewoners, met hun heel eigen karakters en over het personeel. Dit, terwijl er door familieleden/belangenbehartigers stevige kritiek bestaat op de directie en het bestuur van het huis waar zijn moeder op dat moment verblijft. Bijna vanzelfsprekend gaat dit vooral over de bezuinigingen waardoor personeel zich uit de naad loopt. Ze komen in vrije weekenden, op vrije avonden en zelfs uit vakanties 'terug' naar het verpleeghuis vanwege het tekort aan personeel.
Dit is niet waarom ik dit boek van Hugo Borst net als zijn eerdere boek over zijn moeder zo waardeer. Het is soms herkenbaar en soms niet, juist door die differentiatie van bewoners. Het verheldert, is leerzaam tussen de regels door, keer op keer. Mij helpt het, zeker omdat mijn moeder sinds ruim een jaar in een kleinschalig huis van dezelfde organisatie verblijft. En ja, hier werkt het personeel zich eveneens drie slagen in het rond. Het boek geeft mij antwoord op momenten dat ik denk, is het wel de juiste keuze dat mijn 'Ma' hier zit?
Ja, dat denk ik ondanks alles toch... Ik kan de zorg delen ...