El Sierd - Dennis Mulkens (2016)

Voor diegenen die willen corrigeren. Titel is wat mij betreft El Sierd, niet Sierd, El. Het is een bijnaam waar weliswaar een (Spaans) lidwoord wordt gebruikt, maar m.i. moet je dat in dezen niet als lidwoord behandelen maar als onderdeel van de bijnaam.

Tenzij iemand goede redenen daartegen heeft, dan hoor ik het graag.

La Nilsson b.v. is ook een bijnaam, maar daar staat het lidwoord er ook achter. Dat geldt ook voor Le Cid e.a., dus ik begrijp niet waarom dit ween uitzondering zou moeten zijn. Als je die naam zou catalogiseren komt ie ook onder de S te staan.

Lidwoorden achteraan is sowieso vreselijk, het gaat hier om titels, niet om een catalogus. Verder ben ik met mjk87 eens dat Le hier gewoon onderdeel is van de naam en dus niet zomaar een lidwoord is. Dat geldt wat mij betreft trouwens ook voor de voorbeelden die PeterW geeft.

Dat de lidwoorden achteraan staan heeft, naar ik aanneem, met de vulling van de achterliggende database te maken. Anders krijg je een probleem met de enorme hoeveelheid boeken die beginnen met bijv. de 'T' van 'The', die komen dan voor een groot deel in een overloopgebied terecht en het kost dan allemaal extra verwerkingstijd om ze te benaderen.
Bij El Negro en Ik - Frank Westerman (2004) wordt 'El Negro' ook als één begrip beschouwd en ik denk dat jouw suggestie dat dat ook voor Peters voorbeelden zou moeten gelden juist is.

gert_r

juist

Apart boekje. Dit is niet echt een biografie van a tot z, al kent het enkele hoofdstukken en delen met biografische momenten. Ook is dit geen portret zoals Michel van Egmond ze maakt. Dit zijn eerder wat losse hoofdstukken, uitwerkingen van vraaggesprekken en aan het eind nog een aantal hoofdstukken reisgids en een twintigtal pagina's met quotes van El Sierd. En aan het eind van elk hoofdstuk nog wat tips richting filmpjes op YouTube. Wat vreemde opbouw, en ik weet niet of dit knuddige onkunde is of een verfrissende versie van sportbiografieën. Het maakt wel dat het soepel leesbaar blijft.

Verder valt dit volledig met de inhoud. Kortom: zijn de anekdotes leuk? En dat zijn ze meestal wel. Niet heel hilarisch, maar leuk genoeg om te vermaken. Sowieso is dat inkijkje in die wereld wel geinig, hoe licht het allemaal ook is beschreven. Sierd heeft genoeg te vertellen en hij is van zichzelf een goede verteller, al hoort daar dan ook zijn intonatie bij en liefst wat beelden om dat te ondersteunen. Ook zijn de reistips leuk en krijg je echt trek in tapas en een goede rioja.

Wel stoort vooral de schrijver me, die meer als fan Sierd constant adoreert dan gewoon zijn leven beschrijft. Zozeer dat je je gaat afvragen in hoeverre alle verhalen verzonnen zijn of minstens iets aangedikt (al moet ik wel zeggen, van veel andere journalisten uit dat wereldje komen soortgelijke verhalen naar buiten, uit een tijd dat het voetbal allemaal nog wat persoonlijker was). Ook had er nog wel een goede redactie doorheen gemogen, als Espanyol consequent als Espagnol wordt gespeld. 3,0*.