A Book of Silence - Sara Maitland (2008)

Sara Maitland beschrijft haar eigen ervaringen en mengt die perfect met wat ze leest over andere stiltezoekers van alle tijden: woestijnvaders, heiligen, solozeilers. Ze schrijft ontzettend boeiend. Ik heb het hele boek geïnteresseerd zitten lezen; nergens wordt het saai.

A book of silence – Sara Maitland | Lalagè leest - lalageleest.wordpress.com

Ja een mooi boek! Alweer een paar jaar geleden dat ik het heb gelezen. Het onderwerp trok me nogal aan...
Ze staat bij mij in de kast naast de boeken van Robert MacFarlane. Die weliswaar eerder de natuur als onderwerp heeft, maar er is een overeenkomst in de schrijfstijl.

Leuk stukje over het boek op je site Lalage (en als je een stilte retraite in een klooster wil meemaken kan ik je stilte-meditatie dagen in de Abdij van Zundert aanbevelen)

In Stilte als antwoord verkent Sara Maitland eerst wat stilte betekent ofwel hoe het meestal geduid wordt naast haar persoonlijke betekenis. Zij onderkent meerdere gewaarwordingen waarbij 'onuitsprekelijkheid' de zevende gewaarwording is die zij binnen haar eigen stilte ervaart en ook bij anderen tegenkomt:
'Ik kan niet uitleggen of beschrijven' is waarschijnlijk de meest gehoorde opmerking - ongeacht of de spreker het vervolgens toch probeert of zich de moeite bespaart ... Het ervaren van die intense momenten van stilte - wanneer de uitwendige en inwendige stilte samenkomen en je je daarvan bewust wordt, zonder het daarop te doorbreken - is niet alleen lastig om over te praten; maar ook heel moeilijk om weer voor de geest te halen, te herinneren, emotioneel te reconstrueren. Het kan zelfs op de een of andere manier inhoudsloos of betekenisloos zijn - buiten de taal staan.

Dit boek komt op mij over als voortdurende gedachtenstromen die onder meer putten uit omgevallen boekenkasten. Uit opengevallen boekpagina's.
Bijvoorbeeld ergens in het midden van dit boek gaat de tekst van lawaai in de stad naar stille plekken een Zen-klooster naar Quakers bijeenkomsten naar een museum met Rothko's Seagramschilderijen naar zichtbaar gemaakte stilte naar interesse in schilder en beeldhouwkunst als rode draad waarbij bij al deze genoemde plaatsen allerlei wetenswaardigheden als weefdraadjes gehecht zijn aan de rode draad. Dit alles in hoofdstukken die bepaalde invalshoeken m.b.t. stilte òf lawaai als tegenhanger van stilte onder de loep nemen.

Dat maakt het voor mij tot een groot weefwerk dat diepgaand lijkt, maar evengoed vluchtig is. Doordat Sarah Maitland haar visie met een zeer eigen stijl trefzeker neerzet en m.i. ontzettend veel citeert; krijg ik te weinig ruimte om er iets van te vinden, van tegenstrijdigheden, van al die verschillende invalshoeken, laat staan te ervaren; omdat ik alweer meegesleurd word naar de volgende associërende stroom.
Wat op zijn zachtst gezegd opmerkelijk is bij een boek dat over stilte gaat.

Omdat het tegelijkertijd veelal interessant is wat Maitland aandraagt pak ik het boek (nog) op maar leg ik het regelmatig vrij snel weg. Even in mijn eigen ruimte.
Maar op de helft van Stilte als antwoord merk ik ook tegenzin op, anders dan bij dit hier en daar overeenkomstig boek.
Dat heeft alles met opbouw en stijl te maken.

Met bovenstaand commentaar van Psyche ben ik het tot zekere hoogte wel eens. Het is dan ook meer een studie over stilte dan dat het je tot een ervaring ervan brengt...en je er zelfs van kan afleiden natuurlijk.
Maar zo is het boek volgens mij ook niet bedoeld (daar zijn andere boeken voor). Het is eerder een verzameling van belevenissen van anderen en een verslag van haar eigen zoektocht naar stilte. Het vergroot de kennis (wat heb je eraan) over het onderwerp, maar het brengt je niet tot stilte. Daar is het waarschijnlijk ook te onrustig voor (het boek en Sarah Maitland als persoon) en ook niet bepaald een meditatieve tekst.
Dit boek is wel een geweldige stimulans om deze stille plekken en de teksten die er over geschreven zijn te onderzoeken...en het in je zelf te vinden.

Ja, het is inderdaad een studie over stilte en geen boek dat tot die ervaring brengt. Voor mij zou het helpend zijn geweest als me duidelijk(er) was geweest dat het vooral een studie is. Ik had niet de verwachting dat het me tot een bepaalde ervaring zou brengen. Wel minder 'anderen' en meer Sara Maitland zelf. Waarbij ik me er in kan vinden dat het boek en de auteur wat mij betreft onrustig zijn. Of beter gezegd, te druk.
Je brengt het treffender onder woorden dan ik.

Er is al geschreven/ gefilosofeerd over dit boek, daar voeg ik verder niets aan toe. Alleen de prachtige foto van het huisje op de heide wil ik toch even noemen. Het geeft mijns inziens de inhoud van dit boek goed weer. En ...stilte... bedankt voor de tip over Robert MacFarlane.