Brieven aan Doornroosje - Toon Tellegen (2004)

dit is een geweldig goed boek. Het is geen boek om in één ruk uit te lezen want dan gaat het echt vervelen.
Maar toch heb ik er van genoten.

Ik heb er wel eens wat in gegrasduind en het leek inderdaad geweldig mooi. Maar ik ben er nog niet toe gekomen om het helemaal te lezen, dus met stemmen wacht ik nog wel even.

Dit is echt pure poëzie.
Zo eenvoudig en toch magisch. Typisch Tellegen. Heerlijk

Prachtige stukjes poëzie.
Toch kon ik het niet laten om alvast naar de laatste bladzijdes te bladeren om te kijken hoe het afloopt. Ik vond dat de retour-brief wel wat spannender had gemogen, maar het contrast is mooi.
Ja, een aanrader.

Ontzettend mooi boek over de prins die 365 brieven aan Doornroosje schrijft.
Ik vind de schrijfstijl van Toon Tellegen ontzettend goed. Ik heb het boek al vaak opnieuw gelezen, maar het blijft fantastisch.
Echt een aanrader.

5*

V. Swchwrm opperde het idee al om iedere dag een bladzijde te schrijven, zodat hij in één jaar tijd een boek had van 365 pagina's. Met dit boek heeft Tellegen dit idee uitgevoerd.

Toon Tellegen laat met dit boek weer eens zien wat voor originele schrijver hij is. De opzet van dit boek lijkt wellicht simpel, maar het is ontzettend complex als je erover nadenkt.
Het boek lijkt te gaan over een prins die op weg is naar het kasteel van Doornroosje om haar wakker te kussen uit haar honderdjarige slaap. Meermalen wordt echter gesuggereerd dat de prins maar een verzinsel is. Andere keren blijkt Doornroosje maar een hersenspinsel. Dat is wel het meest kenmerkende aan het boek: de vele "wat-als'en". De brievenschrijver (wellicht een prins) fantaseert er in zijn brieven lustig op los. Hij schrijft talloze potentiële scenario's: de ene keer wordt hij gevangengenomen, de andere keer werken de blauwe lakeien met de gouden knopen hem tegen, weer een andere keer is er gewoon niemand thuis in het kasteel... Er gebeurt van alles, maar tegelijkertijd gebeurt er niets, want het is onduidelijk wat er precies echt is en wat ontsproten aan de fantasieën van de briefschrijver.
Elke dag van het jaar schrijft de prins een brief. Alle brieven (op één na) beginnen met "Doornroosje," en eindigen (op één na) met "P.". De brieven zijn nooit langer dan één pagina. Ik vermoed dat dit boek bedoeld is om iedere dag één brief te lezen. Dat heb ik niet gedaan, ik heb het gewoon als roman gelezen, maar ik snap waarom één per dag voldoende is: af en toe slaat de herhaling toe. Ik had hier vooral halverwege het jaar last van. Daar vielen mij veel herhalingen in de woordkeuze op. Echter werd het boek tegen het einde steeds beter, en vooral de laatste brieven vond ik prachtig.
Toon Tellegen heeft een zeer fijne schrijfstijl. Echt heel poëtisch.

In Tellegens werk speelt onzichtbaarheid een grote rol. Veel personages zouden het liefst onzichtbaar zijn. Of in ieder geval onvindbaar of onopvallend. De prins in dit verhaal is hier ook een voorbeeld van.