The Poet - Michael Connelly (1996)

Het eerste deel vond ik tegen de 4,5* aanzitten, erg jammer van het de pak 'm beet laatste 70 pagina's , waar het in mijn herinnering allemaal een beetje teveel doordraait. 4*, want sterk geschreven en een goed verhaal is het natuurlijk wel

Uitstekende thriller, zit ingenieus in elkaar. Ik vond het verhaal absoluut niet inzakken tegen het einde. Gevolgd door The Narrows.

Prima boek, ben een echt Connelly fan, goed verhaal en spannend einde:4,0

De eerste McEvoy, de vijfde in het Bosch universum. Geen rol voor Harry en dus moet Jack het doen. En hij doet het niet. Of niet goed in ieder geval. Want dat is het, als je het bed gaat delen met een FBI agente met wie je samenwerkt in het onderzoek naar de moord op -let op!- je tweelingbroer.

Deze stekelige stoeipoes heeft dan ook nog eens een ex die ook bij de FBI werkt en alsof dat nog niet genoeg is, werkt deze knuppel óók aan dat onderzoek. Buiten het nogal onprofessionele karakter van dit alles; het interesseert me werkelijk geen fluit hoe dit allemaal in het plot past, ik wil dit soort romantisch gekonkel simpelweg niet lezen als kinderen en rechercheurs zijn en worden vermoord. Hoe verzin je het?!

Jack McEvoy dus. Een journalist. Een lichtgewicht vergeleken met Harry Bosch en ook nog eens een vreselijke vent. Z'n tweelingbroer amper onder de zoden en alles waar meneer aan kan denken is de primeur rondom de Dichter scoren. En Rachel dus, want zo heet ze. Wat een lul. Niet de enige egoïstische braakbal hier. Eigenlijk heeft bijna elk 'groot' en 'goed' personage er op zeker moment last van.

Een onuitstaanbaar alsmaar pruttelend en kibbelend stel dat me meer en meer ging tegenstaan. De viespeuk van dienst, dat is andere koek. Agressief kereltje, daar kan je wel een goed misdaadverhaal aan ophangen. Zolang Connelly zich daar zuiver mee bezighoudt, zuiver inzoomt op het onderzoek en hoe dat in z'n werk gaat, vond ik het nog wel goed te doen. Had ook het idee dat dat z'n boek zou redden. Tot op zekere hoogte althans.

Maar in plaats van zich richting het einde te revancheren, laat hij het juist ontsporen. Twee keer zelfs. Had niet gedacht dat hij het soort schrijver zou zijn die zich bedient van dit soort goedkope draaierij. Beschamend. En daar had dit boek al zoveel last van. Connelly, nee, Bosch-onwaardig.