Män Som Hatar Kvinnor - Stieg Larsson (2005)

Ik sluit me volledig aan bij het vorige bericht. Het boek komt traag op gang, en ik had een paar keer de neiging om het naast me neer te leggen. Achteraf vind ik dit misschien een pluspunt. Larsson neemt namelijk heel uitvoerig de tijd om zijn hoofdpersonages uit te diepen, en zorgt ervoor dat het boek niet enkel draait rond het Harriët-mysterie, de Wennerströmperikelen zijn bijvoorbeeld evenzeer heel interessant. Het eigenlijke onderzoek naar de verdwijning van het meisje zit ook sterk in elkaar en komt relatief geloofwaardig over. Kortom, een indrukwekkende thriller die hoge verwachtingen schept voor de volgende boeken!

Heb dit boek in het engels gelezen (titel: The girl with the dragon tattoo). Van begin tot eind makkelijk te lezen en een echte pageturner. Spanning wordt er goed ingehouden, met interessante karakters. Een aanrader!

Trouwens, wat een vreselijke titel in het nederlands zeg.

Erg goed boek. In het begin moet je er even inkomen, maar na verloop van tijd word het steeds interessanter en word het ook steeds lastig het boek weg te leggen.
Het verhaal ontwikkeld zich verrassend. Ben zeer benieuwd naar het volgende deel!

Dat de eerste honderd pagina's minder zouden zijn is nogal een dubbeltje op zijn kant: ja, het mist de drive die er in het tweede deel wel zit, maar de personages worden tenminste wel uitgediept. Dat is een zaak die in gelijkaardige romans vaak al eens vergeten wordt en 9 kansen op 10 dé reden waardoor veel mensen dit zoveel beter vinden dan andere verhalen binnen het genre. Terecht ook.

Mikael is doorheen het verhaal een beetje de 'goody two shoes': een typische hoofdpersonage dat weinig slechte kantjes kent. Pas aan het einde wordt hem een moreel dilemma opgelegd, waardoor hij van het puur wit naar lichtjes grijs verandert. Lisbeth Salander is dan een veel interessanter personage, al zij het wel nogal karikaturaal en extreem. Het is een nogal makkelijke manier om de lezer emotioneel te manipuleren: wereldvreemd meisje bloeit open, lezer blij, om dan op de laatste pagina het tapijt van onder je uit te trekken. Zeker Mikael is niet het meest interessante personage, maar omdat ze stabiel worden voorgesteld is het veel makkelijker om je in het verhaal te verliezen.

De grote brok is een gesloten-kamer-mysterie: het is amusant, we willen graag weten wie het gedaan heeft en het is bij momenten nogal geforceerd; De dochter die de bijbelcitaten herkent, de hackers die een beetje kunnen toveren, etc., maar ik ben van mening dat dat ook wel een beetje noodzakelijk is om het interessant te houden. De uiteindelijke clou zag ik half aankomen, en dat vind ik toch de meest voldoening schenkende ontknopingen: in zeker aspect zie je het wel aankomen, maar er zit toch nog een twist aan.

Verder zijn er wel wat kleine minpuntjes: sommige zaken worden wat te lang uitgerokken of te gedetailleerd gebracht (dat fragment bij die dominee, bijvoorbeeld) en het constante koffie drinken (en als ik eerlijk mag zijn vond ik dat op den duur eerder grappig dan vervelend). Enfin, zeer degelijk genre-boek waar ik vooral uit geleerd heb dat vrouwen zo ver mogelijk uit de buurt van Zweden moten blijven.

Eindelijk gelezen. Wat een geweldig boek is dit! Larsson doet iets méér met de doordeweekse misdaadroman, door het mysterie te koppelen aan allerlei maatschappelijke fenomenen (godsdienstwaanzin, beursspeculanten, grote bedrijvenfraude, nazisme). De personages worden meesterlijk beschreven en alles baadt in een nagelbijtende spanning. Maar het meest heb ik nog genoten van het laatste hoofdstuk, waarin Blomkvist zijn persoonlijke vendetta met Wennerström voltrekt. Vooral zijn uitleg over het verschilt tussen beursgang en economie is vandaag relevanter dan ooit. Memorabele thriller, terecht een wereldwijde bestseller.

Wat ontzettend gaaf geschreven! Ik ben inmiddels bezig in het derde deel en heb beide films die op deze roman gebaseerd zijn gezien. Ik ben dus best wel een fan geworden, hoewel het boek met kop en schouders boven alle interpretaties uitsteekt.

Het mooie aan Larsson's schrijven is dat je wordt overstelpt met informatie maar dat het zo wordt gebracht dat het daadwerkelijk iets toevoegt. Dat is niet zo'n bijzonderheid maar ondanks de lengte van de ellenlange verhandelingen over politiek en andere regelgeving, storen deze absoluut niet. Hoewel dit meer de overhand krijgt in de twee vervolgen.

Dan het plot. Het lijkt zo'n onmogelijke situatie en dat is in elk deel weer zo. Maar het wordt nooit oud of vervelend! En da's knap! Zeker daar ik al aan zag komen dat Harriët stiekem gewoon nog leefde, vanwege die opgestuurde bloemen. Het leuke is echter dat ik het hoe en wat niet had kunnen vermoeden.

Het lijkt me een hele kunst om je personages zo te kunnen doen leven als Larsson dat deed. De portrettering ervan in de Zweedse films vond ik dan ook best goed, hoewel Mara's Lisbeth toch dichterbij de 'echte' Lisbeth kwam, naar mijn smaak. Maar in het boek ga je van ze houden en/of hen intens haten, wat ze ook maar verdienen. Prachtig.

Het plot heeft me het hele boek beziggehouden. Alleen jammer van die laatste honderd pagina's, die helemaal niet spannend waren. Nee, dan moet je de cliffhanger van Flickan Som Lekte med Elden hebben, crisis hé! Ongeëvenaard! Ik MOEST ook direct bezig in het vervolg daarop toen ik die tweede uit had!

Vanwege de iets minder boeiende laatste honderd bladzijden geef ik een negen. Maar ze worden wel steeds beter!

Een boek waarin geprobeerd is met twee hoofdbeginselen een verhaal aaneen te rijgen. Weliswaar zijn daarmee twee mooi beschreven zaken in hetzelfde boek terecht gekomen, maar ze verschillen te veel van elkaar en hebben ieder een eigen spanningsboog, waardoor dit eerste deel van wat een trilogie is geworden op zich al uit meerdere delen bestaat. Daar is niets mis mee wanneer er een goede, mooie verhaallijn gevolgd wordt, en dat is in dit boek ook grotendeels het geval, maar hoewel het allemaal fraai is uitgedacht en er goed wordt ingespeeld op de nieuwsgierigheid van de lezer, wordt deze nieuwsgierigheid (bij mij althans) niet helemaal bevredigd. Daarvoor passeren de ontboezemingen allemaal net wat te vluchtig. Jammer, want de woorden, die door Tineke Jorissen-Wedzinga mooi zijn vertaald, lezen verder heel plezierig weg.

Stieg Larsson gebruikte locaties die hij kende, want hij groeide op in het noorden van Zweden en studeerde journalistiek in Stockholm. Het fictieve eilandje Hedeby is een afgesloten omgeving met een beperkt aantal verdachten. De lage temperaturen passen bij de onderkoelde relaties binnen de familie Vanger. De twee hoofdpersonages woonden en werkten al op een eilandje in de veel minder geïsoleerde hoofdstad.

Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander vullen elkaar aan. Hij is als onderzoeksjournalist goed in veldwerk en contact leggen met mensen. Zij blinkt uit in computers hacken, maar is sociaal en emotioneel onbeholpen. Ze bezit eilandjes van intelligentie - een symptoom van hoog functionerend autisme.

Er zijn twee tijdlijnen. Het heden duurt ongeveer een jaar. Het verleden, rond een moord van zesendertig jaar geleden, moet gereconstrueerd worden. Puzzelstukjes zijn gesproken en geschreven woorden, en foto’s. Rituele dierenoffers staan in contrast met gedroogde bloempjes, maar beide dienen als hint.

De titel verwijst naar geweld tegen vrouwen en de manier waarop dat verantwoord wordt sinds bijbelse tijden. Ook de pseudowetenschappelijke rassenkunde ging uit van een vals superioriteitsgevoel. In de omkaderende nevenplot wordt de moeilijke verhouding tussen de media en de financiële wereld aangekaart. De aanklacht tegen casinokapitalisme was vooruitziend. Door spanning en diepgang te combineren heeft deze te jong gestorven schrijver een plaats verworven bij de top van de Scandinavische misdaadliteratuur.