Mother Was Not Home for Burial - M.S. Arnoni (1982)

Nu dit boek is toegevoegd, moet ik direct mijn top 10 veranderen. 'Moeder was niet thuis voor haar begrafenis' is een boek dat diepe indruk op me heeft gemaakt. Ik kan me alleen maar aansluiten bij het commentaar dat ik ooit las:
Na zulke ervaringen met ongebroken denkkracht door kunnen gaan en onbarmhartig de eigen emoties bloot kunnen leggen, de eigen schaamte over menselijke afgronden waar Arnoni is langs gegaan getuigt van een bijna bovenmenselijke superioriteit.

Ik heb het boek al huilend diverse malen weg moeten leggen, omdat het me zoveel aangreep. Arnoni waarschuwt hiervoor in het begin van het boek, maar hoopt op deze reacties en verzoekt dringend door te lezen. Denk hierbij niet dat Arnoni zichzelf als slachtoffer neerzet, integendeel, hij spaart zichzelf niet en voelt zich juist schuldig dat hij heeft overleefd, die wens heeft gehad ... Arnoni heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd.

Er wordt veel gehuild in dit boek, wat natuurlijk geen wonder mag heten. Zelf kon ik niet, zoals de schrijver had gehoopt, meehuilen. Ook als lezer hoop ik ontroerd te worden, maar het bleef helaas uit. Er ontbrak iets aan mij of het boek. Maar omdat ik hier een boek beoordeel en niet mezelf, moet ik proberen te verklaren waarom ik deze toch wel lage score aan dit boek geef. Ik kan niet ontkennen dat Arnoni met dit boek tot op het bot is gegaan; ik waardeer zijn eerlijkheid. Ook zijn talent voor literatuur is mij wel duidelijk. Toch vind ik zijn boek als geheel te kort schieten; het verhaal was te fragmentarisch om voor een geheel door te kunnen gaan, werd te vaak onderbroken door tirade of ‘gejammer‘. Soms werd het mij wat te hoogdravend. Ik miste een spanningsopbouw. Misschien ligt het aan mij, want ik verwacht deze dingen van een verhaal. Dit boek was mij te veel een aanklacht. Nee, dan heb ik toch een duidelijke voorkeur voor “Is dit een mens” van Levi, met een sterkere verhaallijn en de afstand die daar werd genomen.