menu

Eszter Hagyatéka - Sándor Márai (1939)

Alternatieve titel: De Erfenis van Eszter

mijn stem
3,69 (29)
29 stemmen

Hongaars
Psychologisch

153 pagina's
Eerste druk: Révai, Boedapest (Hongarije)

Lajos, de geliefde van Eszter, is een leugenaar en een dief. Hij bedriegt haar en verdwijnt vervolgens uit haar leven. Twintig jaar later staat hij weer voor haar deur. Lajos maakt duidelijk dat hij uit is op het laatste wat Eszter nog bezit. De vroegere gebeurtenissen krijgen nu een dramatisch vervolg.

zoeken in:
5,0
Mijn vierde Márai en weer een schot in de roos Dit boek heeft nét niet de maximale score, maar het was weer een enerverende leeservaring. Je weet wat het einde zal zijn, sterker nog, het wordt je aan het begin van het boek al medegedeeld. En toch. En toch hoop je dat het niet zo zal lopen.

Ik werd volledig meegezogen door het verhalen en ik wilde meer dan eens dat ik sneller kon lezen, om zo maar sneller door te kunnen. Het gebeurt mij maar zelden dat een boek dat bij mij teweegbrengt (Gloed had hetzelfde effect op mij).

Tegelijkertijd viel me weer op hoe goed Márai eigenlijk is in het schrijven van dialogen. Prachtig taalgebruik (hulde ook aan de vertaler) en meeslepende ideeën.

4,5, ach wat ook. Gewoon de volle mep.

avatar van Pythia
3,5
aegron schreef:
Tegelijkertijd viel me weer op hoe goed Márai eigenlijk is in het schrijven van dialogen. Prachtig taalgebruik (hulde ook aan de vertaler) en meeslepende ideeën.
Helemaal mee eens.

Het komt mij voor dat Marai geen hoge dunk had van vrouwen.

4,0
Wat is Márai toch een fijne schrijver. Hij heeft geen haast, laat de vertelster rustig haar verhaal doen en een mooie melancholische sluier over het verhaal leggen. Met een gevoel tussen vertedering en afgrijzen las ik hoe Eszter zich door Lajos laat overhalen haar laatste restje geluk aan hem over te doen. Enerzijds blijkt hoe Eszter de meest wijze is, anderzijds wat voor een klootzak Lajos is, terwijl hij toch waarlijke dingen zegt in de dialogen waarin hij tegenoever Eszter zijn verleden probeert goed te praten:

"'Grenzen, mogelijkheden. Goed en kwaad. Dat zijn slechts woorden, Eszter... Heb je er wel eens aan gedacht,' vervolgde hij, 'dat de meeste van onze daden niet zinvol en niet doelmatig zijn? Je begaat een bepaalde daad, ook al heb je er geen nut en geen plezier van. Als je op je leven terugkijkt, merk je dat je veel dingen om geen andere reden gedaan hebt dan dat je in de gelegenheid was om ze te doen.'" En even verderop: "'Een mens is alleen verantwoordelijk voor zijn intenties... Wat zijn daden nou? Dat zijn altijd willekeurige verrassingen. Maar de intenties, Eszter, die kunnen kwaadaardig en slecht zijn. Mijn intenties waren altijd zuiver,' zei hij tevreden." Ik ben geneigd hem te geloven, wat het dus ook weer geloofwaardig maakt dat Eszter uiteindelijk zwicht.

Ook dit citaat, uit de fase waarin Eszter nog sceptisch is, getuigt voor mij van veel mensenkennis en de kracht van Márai's boeken:

"Ik keek hem in zijn ogen en begon te lachen. Dit kan niet meer serieus zijn, dacht ik. Na een bepaalde tijd kan er niets meer 'goedgemaakt' worden tussen mensen; deze bedroevende waarheid begreep ik op dat moment, terwijl we daar op het stenen bankje zaten. Je leeft, je bent bezig je leven op te lappen, te verbeteren, op te bouwen en af en toe te verknoeien; maar na een tijdje merk je dat uit al die fouten en toevalligheden een geheel is ontstaan dat niet meer veranderd kan worden. Lajos kon hier niets meer doen. Als iemand opduikt uit het verleden, op sentimentele toon aankondigt dat hij 'alles' goed wil maken, wekt dit voornemen alleen medelijden op en werkt op de lachlust; de tijd heeft alles al 'goedgemaakt' op de ene speciale wijze die de enige manier is om iets definitief te regelen."

Márai is geen schrijver waarvan ik het oeuvre wil verslinden, ik 'bewaar' zijn boeken juist om er om de zoveel tijd eentje te lezen en even tot rust te komen.

avatar van thomzi50
3,5
Inderdaad, Márai is een erg fijne schrijver, die zijn tijd neemt en toch nooit ook maar enigszins langdradig of repetitief wordt. Het verhaal van 'De Erfenis van Eszter' is krachtig in al zijn eenvoud: man komt terug naar vroegere huis met vroegere geliefde, en dat brengt overgebleven bewoner(s) hevig in de war. Vooral de aanloop vond ik erg goed, met alle afwegingen en nuances die toch niet pietluttig aanvoelen, en die me toch de ruimte geven om mee te voelen met Lajos; haast elk personage levert uiteindelijk tussen sympathiek en antipathiek, begrijpelijk en onnozel, en dat werkt erg goed. Vond de eerste helft, misschien door de nadruk daarbij op het psychologische en minder op het ontvouwen van de plot (en de dialogen), overigens wel krachtiger dan de tweede - het einde vond ik licht voortkabbelen, en deed me ondanks enkele prachtige alinea's (het slot vind ik bijvoorbeeld erg fraai) toch weinig, minder in elk geval dan ik had gehoopt op grond van het geweldige eerste deel.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:48 uur

geplaatst: vandaag om 06:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.