menu

Sonny Boy - Annejet van der Zijl (2004)

mijn stem
3,66 (85)
85 stemmen

Nederlands
Waargebeurd

235 pagina's
Eerste druk: Nijgh & van Ditmar, Amsterdam (Nederland)

Najaar 1928 ontmoeten de 19-jarige Surinaamse student Waldemar en de Hollandse Rika, bijna veertig, getrouwd en moeder van vier kinderen, elkaar. Ze worden verliefd, krijgen een verhouding en Rika wordt zwanger. Een schandaal met verstrekkende gevolgen: Rika raakt haar kinderen kwijt, Waldemar kan niet terug naar Suriname. Maar ze blijven bij elkaar en bouwen in de crisisjaren een nieuw leven op met hun zoon Waldy, ‘Sonny Boy’.

zoeken in:
Louis2703
Beste boek dat ik ooit gelezen heb. Prachtig geschreven, alles klopt.

2,5
Mooi boek, ontroerend. Mooi geschreven ja. *3,5

3,5
Waldy - wat een leuke jongen is dat toch, samen met zijn vader naar de film, met zijn vader zwemmen.

Zo'n jongen wil iedereen wel als zoon - tenminste, ik zéker Rika kost het haar gezin, haar man en de band met haar familie, maar weet toch een bestaan op te bouwen met haar hotel.

Maar helaas - kleine jongens worden groot. En als Waldy met een sigaret naar buiten loopt is dat beeld wat ik van de kleine, leuke Waldy veranderd. Erg - Áh nee!
Kleine jongens worden nu eenmaal groot, dat hoort immers bij de natuur. En als Moeder Natuur het wil, dan moest het maar gebeuren ook!

Ik kan er mee leven - Waldy blijft een verschrikkelijk leuk jongetje!

5,0
In één woord: WAUW!

Ik had dit boek gekozen omdat hij op de literatuurlijst van Nederlands stond. Het was dus eigenlijk een "moetje".
Maar tijdens het lezen raakte ik helemaal in de ban van het boek. Het verhaal is geweldig geschreven en meeslepen, een verhaal dat je zeker niet snel zult vergeten.

Heb aan het einde dan ook nog een traantje weg moeten pinken.
Annejet van der Zijl: dit is een pluimpje waard!!

5*

avatar van -JB-
3,5
Voorlopig houd ik het op 3,5*, maar ik zit eigenlijk te twijfelen tussen 3 en 3,5. Waarom?
Het hele boek is een worsteling: Is het een non-fictie verhaal of is het een roman? De uitgever worstelde met dezelfde vraag en kwam met als oplossing de niet-zeggende term literaire non-fictie.
Daar zit hem dan ook meteen het probleem. Het verhaal is ontroerend, maar wist toch nooit echt te raken. De verteller blijft namelijk op grote afstand van het verhaal staan doordat het vrijelijk bronnen noemt en interpreteert en niet identificeert met de hoofdpersonen.

Dit klinkt erg negatief misschien, maar ondanks deze afstand is het een mooi boek. Het boek geeft een prachtig tijdsbeeld van de jaren 20, 30 en 40 waarin op subtiele wijze wordt getoond dat er geen goed en geen kwaad, geen zwart, geen wit, bestaat. En bovendien is het allemaal waargebeurd, dit geeft het besef extra gewicht.

Juudje
Zoals _JB_ al zei, had ik in het begin een beetje moeite met de zogenaamde afstand waarin het verhaal werd verteld. Ergens snap ik dat dan ook weer wel: Annejet van der Zijl heeft het verhaal niet zelf meegemaakt, en het is ook geen fictie waarin je alles kan gaan verzinnen wat je wil. De personen in het verhaal hebben echt bestaan en als schrijver wil je de waarheid zo goed mogelijk kunnen nabootsen. Omdat Rika en Waldemar niet meer leven, was het voor haar heel moeilijk om in te schatten wat voor impact de gebeurtenissen op hen hebben gemaakt. Waldy leeft nog wel, maar hij speelt in het verhaal zelf niet eens zo'n hele grote rol en gedurende het boek is hij nog heel klein en het is moeilijk om na zoveel jaren terug te kijken op je kindertijd en te vertellen wat je toen allemaal voelde en hoe je de dingen ervaren hebt. Ook is de vertelde tijd in het boek ongelooflijk lang. Meer dan een halve eeuw wordt op een paar honderd pagina's beschreven en het is dan ook logisch dat niet elke traan, elke lach en elke emotie uitvoerig beschreven wordt, zodat je dichter bij de hoofdpersoon gaat staan en hem/haar beter begrijpt. Het is ergens dus ook wel logisch dat er een bepaalde afstand is. Wij, de schrijfster en iedereen zullen er nooit precies achter komen wat er nou echt gebeurd is.
Dan over wat ik van het boek vond: ondanks de afstand waar ik enorm aan moest wennen en het feit dat elke alinea weer een paar jaar verder was, is het een boek wat me geraakt heeft. De schrijfster houdt zich heel erg in gedurende het boek, en aan het einde van de epiloog wordt alles eruit gegooid in de laatste alinea. Toen moest ik wel een traantje wegpinken eerlijk gezegd...
Ook vond ik de verbintenis tussen de proloog (de rivier) en de epiloog (de zee) heel mooi. Alle rivieren eindigen uiteindelijk in de zee, dus daarmee eindigt het verhaal ook.
Echt een prachtig boek, meer kan ik er niet over zeggen. Behalve dat de zinnen af en toe heel erg lang waren en ik aan het eind van de zin soms even moest nadenken wat er aan het begin van de zin ook alweer gebeurde. Maar naarmate het boek vorderde, raakte ik daar steeds meer aan gewend en had het verhaal me helemaal vastgegrepen. Om eerlijk te zijn, heeft het me nog steeds vastgegrepen.

avatar van Morcqx
4,0
Indrukwekkend boek, zowel het verhaal als de schrijfstijl. Buiten het prachtige verhaal ook heel interessant waar het een stuk geschiedenis van Suriname betreft. Een boek dat me nog lang bij zal blijven.

4,5
Prachtig, het geeft een goed beeld hoe mensen in die tijd leefden. Ook is het zeer ontroerend, je zult er nog wel veel aan terug denken.

avatar van Boenga
3,5
Een heel hoge score voor de stijl van Annejet van der Zijl: woordkeuzes, zinsbouw,... zijn zonder meer indrukwekkend.
Maar wat -JB- schrijft (roman of non-fictie, geen van de twee overheerst) maakt het lezen inderdaad toch een stuk minder aangenaam dan het had kunnen zijn.
Met excuses voor wie vind dat je de twee, om wat voor reden dan ook - alleen al het feit dat de ene een vertaling is -, maar ik kon/kan me veel meer inleven in 'Roots' van Alex Haley...

sandra brouwer
Prachtig verhaal en wat een doorzettingsvermogen. Ik heb bewondering voor Rika, zoals zij puur vanuit haar hart leefde, en handelde. Toch irriteerde mij de afstand van de auteur. Ik snap wel dat het boek een hele lange tijd overspant maar dan denk ik, had de karakters iets meer uitgediept en daar iets meer papier voor genomen.

avatar van psyche
4,0
psyche (crew)
Boenga schreef:
Een heel hoge score voor de stijl van Annejet van der Zijl: woordkeuzes, zinsbouw,... zijn zonder meer indrukwekkend.
Maar wat -JB- schrijft (roman of non-fictie, geen van de twee overheerst) maakt het lezen inderdaad toch een stuk minder aangenaam dan het had kunnen zijn.
Met excuses voor wie vind dat je de twee, om wat voor reden dan ook - alleen al het feit dat de ene een vertaling is -, maar ik kon/kan me veel meer inleven in 'Roots' van Alex Haley...


Zelf schrijft Annejet van Zijl: 'In eerste instantie heb ik dan ook even met de gedachte gspeeld om het verhaal in de vorm van een roman te gieten. Maar naarmate ik me meer in de hoofdpersonen verdiepte en er steeds meer materiaal boven kwam drijven, besefte ik dat tegen het leven zelf niet op te verzinnen valt - in ieder geval niet voor mij.'

Ik denk dat Annejet van Zijl met deze vorm de beste keuze heeft gemaakt simpelweg omdat ze bij haar eigen kunnen blijft. Wat mij betreft is Sonny Boy meer dan een opsomming van materiaal, juist vanwege haar stijl. Dit is een boek dat me bij zal blijven.

avatar van Boenga
3,5
psyche schreef:
Dit is een boek dat me bij zal blijven.

Helemaal mee eens. Maar toch niet echt in die zin dat het uitnodigt om over pakweg twee jaar nóg eens te gelezen te worden...

Gast
geplaatst: vandaag om 15:30 uur

geplaatst: vandaag om 15:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.