The Dragon Reborn - Robert Jordan (1991)

Het derde deel van het Rad des Tijds lijdt onder voorspelbaarheid: de omslag is eigenlijk al een grote spoiler. Veel verhaallijnen worden hier gestart, wat de voortgang niet altijd evenveel ten goede komt. Spannend einde toch maar weer: de laatste 100 à 150 pagina's moet je wel in één ruk lezen.

Dit boek valt nog mee, hierna wordt het een regelrechte ramp. Zo een zonde. Ik val zelfs nog niet eens over de voorspelbaarheid, want die is vaak eigen aan het genre (zie ook David Eddings). Maar het is de regelrechte domheid van de karakters die mijn haren te berge doen rijzen.

Ik vind het persoonlijk wel mooi hoe rijk het universum beschreven wordt waarin het zich afspeelt, met van die heerlijke sfeerschetsen. Maar het voelt inderdaad wel heel erg aan alsof je met een tussenstuk bezig bent. Je weet stiekem toch al een beetje welke richting het allemaal op gaat, en dat neemt een flink deel van de spanning weg. Ik ga wel door met de serie, uiteindelijk wil je toch het einde weten.

Ik weet wel niet zeker of je een einde gaat tegenkomen, tenslotte is Robert Jordan vorig jaar overleden en had hij zijn serie naar mijn weten niet afgemaakt.

De laatste delen worden voortgezet door zijn vrouw. Er schijnt over gesproken te zijn met Jordan zelf hoe de serie zich zal ontwikkelen. Natuurlijk kan het enorme schijtboeken opleveren, maar dat zien we dan wel weer.

Tja, de omslag van het boek mag dan een spoiler zijn, echter wordt in het begin van het boek al vrij snel duidelijk waar het verhaal uiteindelijk heen zal leiden. Dit stoorde me echter niet.

The Dragon Reborn is eigenlijk gewoon een erg goed boek. Het scheelde dat ik dit boek in de vakantie kon lezen, dus had ik 'm in exact een week al uit. Wat eigenlijk al aangeeft wat ik van dit boek vind. Namelijk gewoon goed.

Er zitten wat vervelende stukken in; wagonladingen aan herbergen die voornamelijk het reisgezelschap waar Perrin zich in bevind, bezocht worden, gaat vervelen op een gegeven moment, maar deze lichtelijke ontsieringen doen gelukkig geen afbreuk aan het verhaal die in een hoog en spannend tempo verteld worden.
Perrin krijgt opvallend meer aandacht in dit deel dan in ieder geval het vorige boek. Daarentegen lijkt Rhand meer naar de achtergrond verdrongen te worden, alhoewel zijn missie praktisch toch vanaf het begin duidelijk is.
We komen meer te weten over de geheimzinnige Aiel en hun missie, meer te weten over de Verzakers die steeds gevaarlijker lijken te worden en sommige hoofdpersonages gaan gebukt onder zware omstandigheden die hun kwetsbaarheid op de proef beginnen te stellen, zoals Moraine Sedai die door begint te krijgen dat de dreiging van de Duistere en de Verzakers die deze ondersteunen, steeds sterker begint te worden.
Ook komen we erachter wie Selene is en wat haar missie is, alhoewel die aanzet eigenlijk aan het eind van boek 2 al een beetje werd gegeven.

E.e.a. leidt tot een indrukwekkende climax binnen de muren van de Steen van Tyr en zorgt voor een daverende laatste 50 á 100 pagina's.

Persoonlijk vind ik The Dragon Reborn een uiterst genietbaar boek, maar ik weet dat het vanaf boek vier epischer (en helaas ook saaier) begint te worden. Maar misschien denk ik daar na het herlezen van boek vier wel anders over.