Meneer Foppe in Zijn Blootje - Wim de Bie (1994)

Een aantal losstaande stukjes en een aantal over meneer Foppe, altijd leuk. Er zitten pareltjes tussen zoals de nieuwe religie 'ermoetietszijn' die steeds meer aanhangers krijgt. En een stukje over een dagtripje met de bus, met gratis koffie met cake en een verkooppresentatie van zo'n aardige verkoper. En een stuk over activiteiten voor 55+ (!) in het plaatselijke wijkcentrum.

Niemand die zo goed en inlevend vrouwentypetjes wist neer te zetten als Wim de Bie. De bekakte Jet Veenendaal, de op Klazien uit Zalk gebaseerde Berendien uut Wisp, ethica Mémien Holboog... en dergelijken.
Arjan Ederveen misschien, die komt aardig in de buurt, maar die is homoseksueel, dus heeft al een kleine voorsprong.
De wereldvreemde Meneer Foppe is van een heel andere orde, die is in de loop der jaren uitgegroeid tot Wim de Bie's alter-ego, Wim de Bie was eigenlijk heel verlegen.
In dit interview wordt het een en ander duidelijk: Wim de Bie en de media.
Op Wikipedia worden zeven gedragskenmerken van Meneer Foppe genoemd en die slaan wonderlijk genoeg ook allemaal op mijzelf. Een feest van herkenning dus dit boek. Het meegaande, het angstvallig ontwijken van sociale situaties, nog altijd een rooie boei kunnen krijgen van iets wat zich decennia eerder heeft afgespeeld...
De titel verwijst naar de passage waarin Meneer Foppe door een oud fotoalbum bladert en haast gelukzalig herinneringen ophaalt, ook al schaamt hij zich kapot voor één bepaalde foto van hem als kind in zijn blote plasser.
Hier Meneer Foppe met zijn hondje in het bos: Het is lente hè...