menu

Om Vinteren - Karl Ove Knausgård (2015)

Alternatieve titels: Winter | De Vier Seizoenen #2

mijn stem
3,38 (4)
4 stemmen

Noors (Bokmål)
Autobiografisch

288 pagina's
Eerste druk: Oktober, Oslo (Noorwegen)

In 'Winter', het tweede deel van de Vier seizoenen-reeks, wordt Knausgårds dochter Anne geboren. Meer nog dan in het eerste deel richt hij zich direct tot deze pasgeboren dochter in persoonlijke brieven. Ook legt hij haar de wereld verder uit in korte tekstjes over de meest uiteenlopende onderwerpen. Of het nu gaat om suiker, tandenborstels, de maan, de jaren zeventig of het belang van seks en gespreken voor menselijke relaties, Knausgårds blik laat ook de lezer naar deze onderwerpen kijken met de blik van een pasgeboren kind.

zoeken in:
avatar van Theunis
4,5
Na het lezen van de bekende Mijn Strijd-reeks, dacht ik voorlopig wel even klaar te zijn met Knausgård. De Vier Seizoenen-reeks zou ik links laten liggen. Ik vroeg me, zonder er overigens al te veel bij na te denken, af hoeveel autobiografisch schrijven een lezer in hemelsnaam zou kunnen verdragen. Een zinloze gedachte eigenlijk, denk ik nu. Als iets goed geschreven is dan is er van ieder uur in een mensenleven iets te maken, en dan zou je er, eindeloos desnoods, over kunnen blijven lezen. Maar toch, hij had al zoveel over zijn leven geschreven en dan verschijnt er opnieuw een autobiografische reeks. Alsof hij dat nodig heeft om gelezen te blijven worden, hoorde ik mezelf denken. De recensies waren niet desastreus, maar ook niet denderend. Hier en daar las ik over een Knausgård-moeheid. Overal kleine, maar vooral onbeduidende redenen, om maar niet te beginnen met het lezen van de Vier Seizoenen. Want waarom kon ik het niet gewoon proberen? De eerste reeks was toch ook een genot om te lezen?

En dus besloot ik een aantal weken geleden om met Lente te beginnen. Vrijwel onmiddellijk verdwenen alle twijfels. Waarom was ik in hemelsnaam niet eerder begonnen? Na Lente kwam Winter. De volgorde maakt niet veel uit. Winter bestaat uit drie korte brieven aan zijn pasgeboren dochter en bevat verder mijmeringen over de meest uiteenlopende onderwerpen: de otter, bussen, suiker, ramen. Knausgård observeert en filosofeert, komt elk alledaags voorwerp of gebruik tot een kern, tot iets essentieels; de dood, verdriet, hoop of liefde. Het is alsof Knausgård al schrijvend, zich richtend op zijn dochter, zichzelf wil bewaren, de tijd wil doen laten stil staan, of, zoals hij in het verhaal Laarzen schrijft: “het leven van alledag is als een zone waarin alles wat erin terechtkomt gedoemd is tot vergetelheid”. Zijn niet alle verhalen pogingen om aan die noodlottige vergetelheid te ontkomen?

De alledaagsheid opvoeren tot hemelse proporties, al het kleine groot en het grote klein maken, dat is waar Knausgård meester in is. En als hij dan probeert te vatten hoe het voor zijn pasgeboren dochter moet zijn om net geboren te zijn, dan zou je toch wensen dat iedere vader dit voor zijn kind zou gaan schrijven: “Jij was de duisternis, jij was het waren, jij was het hotsen als je moeder de trap op liep. Jij was de warmte, jij was de slaap, jij was het piepkleine verschil dat ontstond als je wakker werd”.
Ik ben zojuist in het derde deel van De Vier Seizoenen begonnen. Want nee, ik ben nog niet, nog lang niet, op Knausgård uitgekeken.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:47 uur

geplaatst: vandaag om 09:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.