Wisdom Sits in Places: Landscape and Language among the Western Apache - Keith H. Basso (1996)
Engels
Historisch / Wetenschappelijk
191 pagina's
Eerste druk: University of New Mexico Press,
Albuquerque (Verenigde Staten)
Voor de Apaches van het Noord-Amerikaanse Westen, speelt het landschap een belangrijke rol als een bron van wijsheid, van geschiedenis en van hoe te (over)leven. Gebeurtenissen uit het verleden worden, mede bij gebrek aan een schrijfkunst, gekoppeld aan de geografische plaats waar zij zich hebben afgespeeld. Die plaats krijgt de naam van de gebeurtenis en van de persoon (of personen) die daarbij betrokken was (of waren). De omgeving fungeert daardoor als een bron van kennis en inspiratie. De jongere Apaches worden daarbij door de ouderen aangespoord, samen naar deze plaatsen te reizen, zodat zij op hun beurt hun verleden leren kennen en kunnen doorgeven aan de volgende generaties.
Uit zijn onderzoek kwam het belang van die plaatsen en hun namen naar voren. De atlas is er nooit gekomen, dit boek wel.
Zoals het plot al aangeeft, is de geografische omgeving voor de Apaches een bron van kennis en inspiratie. Het aanroepen van een naam, die verwijst naar wat er bij een plaats is gebeurd, zou het bovendien voor de voorouders mogelijk maken op die plaats contact te krijgen met de spreker.
Een Apache moet dus niet alleen de totale overlevering van zijn stam kennen, maar verder weten waar de bijbehorende plaatsen liggen.
Basso heeft zich bij zijn onderzoek gericht op een stam, met wie hij al jarenlang bevriend was: de Cibecue. Doordat die een uitdrukkelijke rol spelen in het verhaal, zien we de wereld uiteindelijk door hun ogen. Hij beschrijft ze met humor. De combinatie van landschap, spiritualiteit en geschiedenis komt echter ook bij andere stammen van Noord-Amerika voor.
Door de creatieve en uitnodigende manier van benaderen, is dit boek nog steeds toegankelijk.
Hoewel geen onderwerp van het boek, doet deze vorm van spiritualiteit onder andere denken aan de manier waarop de Aboriginals in Australië hun eigen voorvaderen (en zichzelf) verbonden weten met het landschap. Een dergelijk verband zal wel vaker voorkomen.