menu

Mizukara Waga Namida o Nuguitamau Hi - Kenzaburo Oë (1972)

Alternatieve titels: De Dag Dat de Keizer Hoffelijk Mijn Tranen Droogt | みずから我が涙をぬぐいたまう日

mijn stem
3,25 (8)
8 stemmen

Japans
Autobiografische Roman / Psychologisch

299 pagina's
Eerste druk: Kodansha, Tokio (Japan)

Op zijn kamer in een ziekenhuis probeert een vijfendertigjarige Japanner af te rekenen met zijn verleden, dat onder de doem ligt van gebeurtenissen uit de dagen van de Tweede Wereldoorlog. Aan het ziekbed gezeten noteert de notuliste wat de hij-figuur als testament wil nalaten. Zijn gedachten en pogingen tot herinneringen concentreren zich in hoofdzaak op 'de man', zijn vader, exponent van een extreme keizersgezindheid, en 'de moeder', wier vader wegens hoogverraad tegen de keizer ter dood is gebracht - een schande waaraan ook haar zoon zich uiteindelijk niet kan onttrekken.

zoeken in:
ddanuz
Alleraardigst, maar mist mijns inzien toch het wrange, scherpe van zijn verhalenbundel (en tevens debuut) De Hoogmoedige Doden.
De vertelstijl (het springen tussen de Histoire Contemporaine en de besprekingen hiervan aan het ziekenbed van de protagonist) wisselt zich snel af, waarmee het oogpunt (die van de protagonist, die een flink appeltje te schillen heeft met zijn moeder) telkens veranderd. Het waren vooral de genotsmomenten die de man voelt, hoe hij zich in zijn dekens wegmoffelt, die me grepen.

avatar van handsome_devil
4,0
Had vrij lage verwachtingen van dit boekje gezien het niet al te hoge gemiddelde, en het begin is wel wat rommelig, maar uiteindelijk vond ik dit toch een uitstekende novelle. Enerzijds lezen we de geschiedenis van het naamloze hoofdpersonage, anderzijds lezen we hoe ditzelfde personage, lijdend aan een ingebeelde leverkanker, zijn 'laatste' dagen slijt in een ziekenhuis. Alles is weer lekker naar en beklemmend natuurlijk, zoals ik inmiddels van Oë wel gewend ben. Toch heb ik een paar keer moeten gniffelen om het duidelijk geesteszieke hoofdpersonage dat niet kan wachten tot hij sterft aan de kanker en de dood afwacht door met een duikbril op het nummer 'Happy Days' te zingen (die duikbril heeft-ie overigens eigenlijk altijd wel op geloof ik) en zijn notuliste, die zijn herinneringen opschrijft, af te zagen.

De Tweede Wereldoorlog is net als in De Hoogmoedige Doden nooit ver weg en de herinneringen van het hoofdpersonage spelen zich af in de periode kort na de oorlog. Oë beschrijft vooral de relatie tussen het hoofdpersonage, zijn moeder en zijn vader (in het boek altijd 'DE MAN' genoemd). Het is allemaal nogal troosteloos en kil, maar er vindt richting het einde een interessante wending plaats die het verhaal diepgang meegeeft en waardoor Oë's eigenlijke doel van dit verhaal blootgelegd wordt: met dit verhaal wijst Oë het Japanse keizerschap af als zijnde een goddelijke en reddende instantie, wat weer uitstekend past bij de existentialistische motieven die we ook in de rest van zijn werk tegenkomen. Al met al wederom een bijzonder en interessant werkje van Oë, ik ben hem nog steeds niet moe.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:25 uur

geplaatst: vandaag om 01:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.