Wyrd Sisters - Terry Pratchett (1988)

Jesus! Alweer bijna drie maanden geleden dat ik een boek uitlas ! Tja, ik ben ook gewoon in anderen begonnen, en zo. En dan legde ik die weer aan de kant, en dan die, en dan die...

Maar goed! Deze heb ik uitgelezen. Ik lig niet echt in een deuk om de humor van Pratchett, maar het wordt wel leuk gebracht. Die kibbelende heksen (Nanny Ogg is m'n favoriet), een maf verhaal en lollige dialogen maken er een leuk geheel van. Maar toch, misschien ligt 't aan dit boek, maar echt krom lag ik dus niet om dit eerste Discworldboek dat ik ooit las. Wil echter niet zeggen dat ik mijn interesse in de serie heb opgegeven! Ik heb nog zes boeken ervan in mijn kast staan, en die zijn binnenkort ook aan de beurt.

Dit deel krijgt drieënhalve punt.

Kromliggen is inderdaad niet het juiste woord, maar wel ontsnapt er mij tijdens het lezen van Pratchett vaak een glimlach of even gniffelen.

Vooral leuk vind ik de verwijzingen naar de "echte wereld", die je pas begrijpt met een beetje achtergrondkennis.
Deze intelligente humor (alleszins veel intelligenter als de pipi-kakamopjes in veel boeken en films) is de hoofdreden dat ik deze boeken lees. Zo komen Shakespeare en Charlie Chaplin fijntjes aan bod in dit deel.

Het enige minpuntje - en ik heb het al eens eerder gezegd - vind ik de sterretjesverwijzingen die onderaan de pagina uitgewerkt worden. Ze zijn dan misschien wel bedoeld om grappig te zijn, maar erg vaak moet ik er toch niet om lachen.

Voor de rest: 6 down, al de andere boeken to go

Het eerste deel waar de heksen vrij spel krijgen, en wat mij betreft een van de betere boeken van de reeks.

Verschillende verhaallijnen die elk zorgen voor leuke persiflages: op het theater, op de moordlust van koningen (en daarmee samenhangende snelle troonsopvolging), en op hekserij natuurlijk.
Het is geweldig hoe in Discworld iedereen altijd zo zn best doet om zijn cliché's in te vullen: hekserij werkt dus grotendeels omdat mensen verwachten dat ze behekst gaan worden, en bij het minste aanzicht van een heks denken dat ze effectief behekst zijn en zich er dan ook naar gedragen... en het achteraf gaan rondbazuinen zodat de legendes verder hun eigen leven kunnnen leiden. Perfecte vicieuze cirkel!

Daarnaast zijn ook de kleine grappen en Pratchett's geweldige metaforen bijzonder amusant. Zoals de hofkok die niet anders gewend is dan grote stukken wild te braden, en dan ook zielsongelukkig is als hij havermoutpap moet maken (vanwege het gebrek aan uitdaging, maar ook vanwege de mislukte poging deze aan het spit te rijgen)