menu

Jevgeni Onegin - Alexander Poesjkin (1833)

Alternatieve titels: Jewgeni Onegin | Евгений Онегин

mijn stem
4,14 (25)
25 stemmen

Russisch
Gedichtenbundel
Romantiek

264 pagina's
Eerste druk: Alexander Smirdin, Sint-Petersburg (Rusland)

Jevgeni Onegin is de dandy van Sint-Petersburg die het plattelandsfreuletje Tatjana het hoofd op hol brengt. Door zijn hautain gedrag komt het tot een duel met zijn vriend Lenski. Onegin slaat op de vlucht. Als hij enkele jaren later Tatjana weer tegenkomt in de high society van Sint-Petersburg, wordt hij verliefd op haar, maar nu wil zij niet van hem weten.

zoeken in:
avatar van Arkadi
5,0
Deze roman in verzen is het meesterwerk van poesjkin.
Prachtig hoe hij een simpel verhaal zo doeltreffend kan schrijven.
Deze roman lag aan de basis van de moderne russische literatuur.
Natuurlijk zou je vooral dit boek in het russisch moeten lezen aangezien er in de vertaling toch veel verloren gaat.

Zonde dat de man een paar jaar later overleed tengevolge van een duel.

Klinkt alsof de beste man slachtoffer is geworden van zijn eigen succes, duels zijn immers voorbehouden aan de high society?

Arkadi .
Is niet echt bekend waarom het duel heeft plaatsgevonden dus wil nu niet direct zeggen dat hij slachtoffer is geworden van zijn eigen succes.

avatar van Dexter
4,5
Arkadi schreef:

Natuurlijk zou je vooral dit boek in het russisch moeten lezen aangezien er in de vertaling toch veel verloren gaat.


Ik moet toch zeggen dat ik erg onder de indruk was van de vertaling. Natuurlijk weet ik niet of het in het Russisch nóg beter is, maar zo vond ik het echt prachtig.

avatar van Arkadi
5,0
Tuurlijk was het een prima vertaling. Dat kan je ook wel aan W. Jonkers over laten.
Toch heeft die man zich in bochten moeten wringen om toch het ritme en de rijm vast te houden.
Dit is naar zeggen toch ten koste gegaan van wat er in het orgineel beschreven staat. Sommige verzen vertellen soms toch iets anders dan hoe Poesjkin het beschreven had.
Dit is m.i. ook onvermijdelijk als je een boek in verzen of gedicht gaat vertalen. Hetzelfde geldt voor een Faust of Goddelijke komedie.

avatar van PeterW
4,0
Luister naar Tchaikovsky's gelijknamige opera, daar gaat niks verloren; de muziek voegt alleen maar toe.

avatar van Arkadi
5,0
Ik zal hem eens een keer opzetten

avatar van J.Ch.
4,0
Tot mijn verbazing heb ik Jevgeni Onegin met veel gemak en plezier gelezen. Ik heb niet heel veel 'ervaring' met poëzie en een roman in verzen leek dan ook een uitdaging. Al snel bleek echter dat Poesjkins stijl en ritme heel meeslepend zijn: na een paar regels leest het net zo gemakkelijk als proza. Af en toe moet de schrijver/vertaler zich in een rare bocht wringen om de woorden mooi in het metrum te laten passen, maar meestal lijkt het alsof Poesjkin geen enkele moeite heeft moeten doen om een verhaal compleet in verzen te vertellen.

Wat moet dit moeilijk zijn om te vertalen, en wat zou het fijn zijn om niet in vertaling te hoeven lezen. Ik heb vanzelfsprekend geen idee in hoeverre de door mij gelezen vertaling recht doet aan het origineel, en dat weet je denk ik ook pas als je het origineel wel kunt lezen. Poesjkins stijl met zijn ironie en weemoed lijkt me nog beter uitkomen in de oorspronkelijke taal - poëzie komt vanzelfsprekend altijd beter uit in de oorspronkelijke taal.

Het verhaal is wellicht wat ondergeschikt aan stijl en vorm maar is desalniettemin interessant. Tot mijn eigen verwondering kon ik het vrij abrupte eind wel waarderen (Poesjkin geeft hier zelf een mooie verklaring voor), andere gaten in het verhaal vond ik dan weer jammer. Ik had toch iets meer willen lezen over Tatjana's keus om met een ander te trouwen. Dat vind ik dus minder, maar over het algemeen overheerst de bewondering.

Voor nu vier sterren, wellicht na een herlezing in de toekomst hoger.

avatar van mjk87
4,0
Knap werk van Poesjkin. In een fijn rijm is dit werk geschreven - steeds bestaande uit vier strofen: drie kwatrijnen in de volgorde gekruist, gepaard en omarmend en een distichon, waardoor er immer een afwisselend tempo in de blokken zit en dat is wel zo prettig. Zeker in een lange roman in verzen is dit zo, doordat het niet zo kinderlijk overkomt en doordat de aandacht er makkelijker bij blijft. Poesjkins taalgebruik verder is aardig. Nu stelt de vertaler dat Poesjkin zowel archaïsch schrijft als zeer modern en een soort van straattaal. Ik heb geen idee hoe dat in het Russisch is, maar in de vertaling vond ik dat niet altijd even mooi.

Het verhaal zelf is niet heel bijzonder, tamelijk simpel zelfs. Maar daar lijkt het niet echt om te draaien. Wel is het genoeg voor een hele roman in verzen. Daarnaast zegt Poesjkin genoeg zinnige dingen om de aandacht erbij te houden.

En toch, in puur proza kan dit gewoon allemaal net wat beter. Dit proza op rijm is mooi om te lezen, met een redelijk leesplezier maar mist een volledige betrokkenheid bij het verhaal. Ook vond ik de overgang naar het laatste hoofdstuk wat abrupt waardoor een echte emotionele impact uitblijft. Maar zeer zeker 4,0*.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:31 uur

geplaatst: vandaag om 00:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.