menu

Der Steppenwolf - Hermann Hesse (1928)

Alternatieve titels: De Steppewolf | Tractat vom Steppenwolf

mijn stem
4,21 (132)
132 stemmen

Duits
Psychologisch / Autobiografisch

289 pagina's
Eerste druk: S. Fischer, Berlijn (Duitsland)

Dit boek is een raamvertelling en bevat de notities van Harry Haller, de hoofdpersoon met dezelfde initialen als de schrijver. Harry Haller voelt een schizofrenie in zichzelf. Naast mens is hij de steppenwolf. Als mens is hij journalist en kritisch op de ontwikkelingen in het Duitsland voor de Tweede Wereldoorlog. Na allerhande vreemde en sprookjesachtige gebeurtenissen komt de Steppenwolf erachter dat hij geen duaal wezen is, maar een wezen, zoals ieder, met honderden karakters en personen in zich.

zoeken in:
avatar van Freud
5,0
Langzaam maar zeker komen de meesterwerken binnen . Een heel persoonlijke leeservaring, waar ik weinig over te vertellen heb eigenlijk, behalve dat het een prachtig boek is, zeer fascinerend en in zekere zin ontroerend en herkenbaar. Niet erg conventioneel te noemen, maar ook niet zo hermetisch als ik gevreesd had. Hesse heeft gezegd dat hij vijftig was toen hij het schreef, en dat je dus misschien ook die leeftijd bereikt moet hebben om helemaal te beseffen waarover het boek gaat, maar dat het misschien ook een boek kan zijn dat meegroeit met de lezer. En dus kun je niet vroeg genoeg beginnen met het te lezen, dacht ik, en ik heb er geen spijt van gehad .

2727
Ik vind het ook een heel verkeerde opvatting van Hesse. Wanneer je het leest op je 50ste ben je misschien al een geval zoals de Steppenwolf, dan is het te laat om er iets aan te doen. Daarom vind ik het handig als je dit vroeg leest, eigenlijk zou ik bij genre er ook ideeenliteratuur aan toevoegen.

Ik weet niet wat de bedoeling van Hesse was met dit boek, ik hoop dat het niet de bedoeling was om aan niet-steppewolven de Steppewolf te verheerlijken. Moge dit boek bedoeld zijn als waarschuwing aan een maatschappij die tegenwoordig alsmaar meer Steppewolven creeert.

avatar van psyche
3,0
psyche (crew)
De steppenwolf is mooi geschreven, maar redelijk dicht bij de vijftig, werd ik er tamelijk depressief van

avatar van Siddharta
4,0
Dit was het eerste boek dat ik las van Hesse. Erna heb ik er nog 4 gelezen van hem en dan moet ik toch zeggen dat dit het meest deprimerende werk is uit zijn schrijverscarriere. Daarom wel niet minder leuk om te lezen

Gajarigon
Mijn exemplaar (van de Nederlandse vertaling) heet Steppewolf. Hoe zit het nu juist met die spelling?

avatar van psyche
3,0
psyche (crew)
In het laatste Groene Boekje staat geen steppewolf, wel steppehond.
Bij Bol zijn verschillende uitgaven van De Steppewolf dus dat moet het in het Nederlands zijn.
Het heeft denk ik met de vertaling vanuit het Duits te maken. Zelf heb ik het eerder dus verkeerd gespeld

avatar van handsome_devil
4,5
Ja mijn boek heet ook gewoon De Steppewolf inderdaad. Prachtig boek overigens!

Gajarigon
Het einde was nogal vaag naar mijn smaak.

4,0
handsome_devil schreef:
Prachtig boek overigens!


Gajarigon schreef:
Het einde was nogal vaag naar mijn smaak.


Dit vormt zowat een synthese van mijn mening over dit boek. Zeer leuk om te lezen, maar het eind is me net iets te ontspoord. Niet dat dit ook maar een gram opweegt tegen het leesplezier dat ik bij dit boek heb ondervonden. 4*

avatar van boekaap
5,0
Erg indrukwekkend boek waarbij vooral de variatie in stijlen opvalt. Het deprimerende en reflecterende gedeelte vond ik erg prettig om te lezen. De filosofische stukken wat langdradig maar wel interessant en bij het magisch-realistische einde valt alles mooi op zijn plaats. Nee, deze roman is af en zeker verplichte kost voor mensen met gevoel voor melancholie.

avatar van Grovonion2
4,5
Melanchome...mmh, dit boek lezen is nog een kado'tje dat ik mezelf tegoed houd.

5,0
Dit boek is om het bescheiden te zeggen een meesterwerk. Onverstaanbaar voor velen zoals de auteur Hermann Hesse zelf uitlegd in zijn nawoord, ja dat wel maar uiterst geniaal voor mensen, waaronder ik zelf, die het boek elk op hun eigen manier weliswaar, kunnen doorgronden zonder dat er ook maar één technische beweging aan te pas komt. Voor anderen kan dit als een vreemd boek overkomen waarbij de psyche van de steppenwolf nog minder lijkt te betekenen dan hun eigen zinloze en leeghoofdige karakters.
Dat van het zogenaamde 'vage' einde snap ik al helemaal niet, ik vind het einde juist een heel helder en puur stuk. Het is voor mij kristalhelder wat er gebeurt alleen is mijn vraag of deze uiteindelijke genzezing waarheidsgetrouw is en in hoe verre de auteur Hermann Hesse, hier zijn eigen ervaringen heeft ingebracht. Is de genezing werkelijk mogelijk.
Volledige genezing zou ik niet zeggen, zijn eigen 'zijn' , wat de werkelijke ziekte is, zal nooit volledig verdreven worden. Want op sommige momenten zal de steppenwolf weer naar boven komen, het heft in handen nemen en uiteindelijk zijn tanden tonen.
De ziekte zie ik eerder als een verslaving die zo onmogelijk lijkt te overwinnen en zo zal de wolf er voor zorgen dat de drug van zichzelf zijn en de innerlijke strijd onweerstaanbaar blijft.

5,0
2727 schreef:
Ik vind het ook een heel verkeerde opvatting van Hesse. Wanneer je het leest op je 50ste ben je misschien al een geval zoals de Steppenwolf, dan is het te laat om er iets aan te doen. Daarom vind ik het handig als je dit vroeg leest, eigenlijk zou ik bij genre er ook ideeenliteratuur aan toevoegen.

Ik weet niet wat de bedoeling van Hesse was met dit boek, ik hoop dat het niet de bedoeling was om aan niet-steppewolven de Steppewolf te verheerlijken. Moge dit boek bedoeld zijn als waarschuwing aan een maatschappij die tegenwoordig alsmaar meer Steppewolven creeert.


Ik wil graag reageren op uw toch arrogante opmerking over ' de bedoelingen' en 'de doelen' van dit boek. Een waarschuwing tegenover de maatschappij voor steppewolven. Dat het de maatschappij is die steppewolven creërt is fout. Steppewolf ben je van je geboorte aan tot aan je dood het is een 'ziekte' zoals men zegt waaraan je voor altijd gebonden bent. De samenleving zorgt slechts voor het uitkomen en accentueren van die ziekte. Zonder de samenleving zouden er wel steppewolven bestaan alleen zouden de personen die zo zijn het zelf allereerst nooit beseffen en zou niemand hen opmerken, want de maatschappij is onbestaande en zelf met een maatschappij zijn de gewone burgers en bourgeois niet bezig met steppewolven. Alhoewel er mensen zijn die zich bezighouden met de psyche van de mens bestuderen, genaamd psychologen, hebben zij er voor geen grijntje rekening mee gehouden dat steppewolven uiterst goed kunnen acteren om toch maar te doen alsof ze in de samenleving thuis horen. In deze situatie waar psychologen aan te pas komen is er dus ook sprake van de maatschappij en dus ook besef van de steppewolf zelf van het 'anders zijn' of steppewolf wezen. De samenleving is degene die steppewolven groots maakt maar ook degene die hem kapot maakt en is hier in geen gevaar. Want ik zie, voor hoe ver ik weet, totaal geen verandering in het aantal steppewolven. De aantallen zijn klein en dat zal altijd zo blijven. De enige reden daarvoor is omdat ik weet dat steppewolven individualisten zijn, zich nooit zullen groeperen omdat ze net voor de eenzaamheid geboren zijn en een groepering hen niet van hun 'ziekte', hun ziekte van eenzaamheid en treur zal af helpen. Neen, integendeel, de teleurstelling van hun eeuwige alleen zijn en nooit een kans hebben op een normaal gelukkig leven zal hen nog meer afzonderen.

avatar van -JB-
4,0
Fraai om te zien dat in bovenstaande discussie meningen als arrogant worden afgedaan om vervolgens even haarfijn uit te leggen hoe het dan wel werkelijk zit. Ik neem graag het risico ook arrogant genoemd te worden, door mijn interpretatie hier tegenover te zetten.

Ik heb tijdens het lezen van dit boek namelijk nooit over ziekte en genezing gedacht. Hermann Hesse beschrijft in 'der Steppenwolf' een man, Harry Haller, die in zijn eigen persoonlijkheid een 'steppewolf' denkt te zien. Zijn persoon zou bestaan uit het gevecht tussen zijn menselijke en zijn dierlijke helft. In mijn persoonlijke leeservaring kan dit steppenwolf deel gelijk worden gezet aan de angst en de onzekerheid, misschien wel de schaamte, van Harry Haller. Gevoelens dus die we allemaal kennen en niks met ziekte te maken hebben.
Het vervolg van het boek gaat er dan om hoe hij door zijn ontmoeting met Hermine deze onzekerheden stap voor stap overwint, totdat hij uiteindelijk in het magische theater zijn onzekerheden heeft overwonnen en helemaal zichzelf durft te zijn.

Het interessante van dit boek zit hem in het karakter Hermine, want de lezer zal zich altijd blijven afvragen of zij nou echt heeft bestaan of een gedachtespinsel van Harry is, waarbij ik meer naar de tweede optie geneigd ben. Maar doordat Hesse hiermee speelt, krijgt het boek een extra laag en is het verhaal op twee manieren te lezen.
Een boeiend boek!

2,5
Ik ben een fan van Hermann Hesse, maar dit boek viel me toch tegen. Het is te bedacht, te schematisch en er wordt te vaak gekozen voor makkelijke oplossingen (magische theaters etc). Veel herhaling ook. Hij had er beter een kort verhaal (50 bladzijden of zo) van kunnen maken.

4,5
oup
Na Siddharta en Narziss und Goldmund nu dit boek van Hesse gelezen. De eerste pak 'm beet 100 pagina's waren echt fantastisch en ik dacht dit ik mijn nieuwe nummer 1 in handen had. Vanaf het moment dat Hermine/Hermann in beeld komt, wordt het in mijn ogen echter steeds ietsje minder. Jammer van het i.m.o. vage/zweverige einde.

Desondanks een dikke 4,5. Wat een groot schrijver is Hesse geweest.

avatar van Slainte_Mhath
Gestaakt na 50 pagina's.

Ellenlange depressieve gedachtes waarbij het omslachtige taalgebruik me irriteert. Ongetwijfeld een goed boek, maar niks voor mij.

ruben
In mijn nog beperkte kennismaking met de wereldliteratuur is dit toch wel een van de uitblinkers. Een zeer persoonlijk boek, die voor ieder weer wat anders zal betekenen, juist doordat al die grote levensthema's in zich heeft. Nergens afwijzend, schrijft Hesse overal met begrip en openheid, hij staat open voor het hogere eeuwige en geestelijke, maar uiteindelijk blijft hij toch ook heel erg down to earth. Er is een prachtige ontwikkeling in het personage van Harry, waar eerst uitgebreid het onvermogen van de steppewolf en het leven in de burgerlijke wereld wordt verteld - gepaard met kritische maatschappelijke en filosofische analyses, en later in het Magisch Theater toch ook een uitweg vindt, een andere manier van leven. De finale en het slot in het Magisch Theater heb ik met bonzend hart tot in de late uurtjes gelezen. Hesse triomfeert over de grote en kleine dingen in het leven, en blinkt uit in literair opzicht, maar blijft ook heel dicht bij zichzelf en daarom blijft het een heel eerlijk boek.

5,0
Steppewolf behandelt het motief van de vreemdeling, de buitenstaander, de zonderling. Omdat veel mensen egotrippers zijn die zichzelf onbegrepen genieën voelen, kent dit boek een grote aanhang. De kracht van de steppewolf zit in de genuanceerde tegenstelling tussen burgerlijkheid en non-conformiteit. Ook is het duidelijk waar Camus zijn inspiratie voor het absurdisme als antwoord op het bestaan vandaan heeft.

avatar van AOVV
4,5
Hermann Hesse is één van die grote literatoren waarvan ik allang iets gelezen had moeten hebben. Enige tijd geleden was ik in de bieb, en nam van de Duitse auteur deze roman mee naar huis, samen met Narziss en Goldmund. Ik besloot om maar met deze te beginnen.

Hermann Hesse blijkt me duidelijk te liggen. De Steppewolf is een indrukwekkende roman, waarin Hesse van stijl verandert alsof ie voor de spiegel verschillende sjaals uitprobeert, echter zonder dat het ook maar ergens geforceerd gaat voelen. Het hoofdpersonage, Harry Haller (en dat hij zijn initialen met de auteur deelt, is vast geen toeval), beschouwt zichzelf als deels mens, deels steppewolf, en hij worstelt zowel op romantisch, geestelijk als filosofisch vlak met zijn eigen identiteit. In de loop der jaren heeft hij verscheidene patronen uitgezet die hij volgt naargelang zijn gemoedstoestand, maar op een dag ontmoet hij Hermine, die alles verandert. Zij is zo verschillend van hem, maar toch ook weer hetzelfde.

De grote kracht van deze roman schuilt volgens mij in de universele waarheid die Hesse uitdraagt, iets wat hij zijn hoofdpersonage langzaam doet beseffen. De verschillende stijlen en invalshoeken die Hesse hanteert, fungeren als camera's, telescopen waardoor Harry het leven waarneemt. De waanzin is nooit veraf, maar komt de lezer tegemoet in gradaties, en bereikt z'n culminatiepunt in het laatste deel in het magische theater van Pablo, oftewel Harry's tegenbeeld; de hallucinogene avonturen die Harry daarin meemaakt, leiden uiteindelijk tot de slotsom: Harry moet leren léven, leren dúrven, leren geniéten.

Dit is natuurlijk maar mijn mening, en zo zullen er nog duizenden andere meningen bestaan over dit boek. Hesse laat namelijk veel ruimte voor interpretatie, geeft stof tot nadenken tot in de late uurtjes. Dat vind ik vaak aantrekkelijk in een roman.

4,5 sterren; ik ben benieuwd naar Narziss en Goldmund!

avatar van Raskolnikov
4,0
“Hadden wij (…) niet allemaal als jongelingen gloeiend van kunstwerken en kunstenaars gehouden die ons nu twijfelachtig en fataal overkwamen?” schrijft ‘Harry’ ergens, en vatte mijn angst bij het herlezen van de roman die ooit zo’n indruk maakte goed samen. Angst, omdat ik de schrijfstijl van Hesse in de tussentijd heb leren kennen als schematischer dan me lief is. En zou die overdreven zwaarmoedigheid me nog wel kunnen aanspreken? Tegelijk bevreemdt het me dat Hesse in zijn nawoord haast negatief is over het feit dat het boek “heel vaak in handen is gevallen van zeer jonge lezers”. In de kern gaat De Steppewolf over hoe je als individu te verhouden tot de samenleving en over het in balans brengen van ‘talloze ikken’ die je persoonlijkheid kleuren. Bij uitstek problematiek waar je als twintiger herkenning in vindt, dat gold althans zeker voor mij.

Aan kracht heeft het bij herlezing gelukkig weinig ingeboet. Ja, de stijl van Hesse wekt regelmatig wrevel; te schools, te theoretisch, de thematiek teveel uitgespeeld. Het traktaat-gedeelte vind ik dan ook het zwakste gedeelte. Het meest intrigerend, en stilistisch meest boeiend vond ik de laatste kwart van de roman, het magische theater. De dik aangezette symboliek vliegt je weliswaar om de oren, maar in fantasierijkheid en levendigheid overtreft het al het voorgaande. Met recht geestverruimend. Het is op basis van deze passage niet moeilijk te zien waarom Hesse door jongeren in de jaren 60 op handen werd gedragen. De zwaarmoedigheid van de roman wordt mooi in balans gehouden door hoop. Het is begrijpelijk (zij het afkeurenswaardig) dat Hesse in een nawoord nog eens de positieve kant van het verhaal benadrukt.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:54 uur

geplaatst: vandaag om 18:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.