A Thousand Splendid Suns - Khaled Hosseini (2007)

Werkelijk erg realistisch geschreven. Voor sommigen kan 't fictie zijn, maar dit is echt real-life.
Wat deze 2 vrouwen overkomt is een alledaagse gebeurtenis. Heb je een volle portemonee en je gaat naar Afghanistan kan je met een 16jarige terug komen. Natuurlijk aan bepaalde voorwaarden voldoen like being an Afghan!

Maar zo gaat dat, en aan de ene kant begrijpelijk. Een vrouw heeft een betere toekomst en iets te eten als ze getrouwd is dan thuis zit, met name in dorpen.

Weer een prachtig boek van Khaled. Vond ik de vliegeraar al helemaal geweldig, deze ging er overheen. Zo mooi geschreven. Wat een triest iets , dat vrouwen nog steeds onderdrukt worden, als een sloof behandeld worden.
Wat Minimouse bedoeld met begrijpelijk, kan ik niet vatten. Zoiets moet niet kunnen gebeuren, hier niet, daar niet ,nergens niet!
Als je leest wat die Taliban daar allemaal aangericht heeft, jeetje.
Gelukkig had dit boek wel een goed einde,en heb ik een traantje weg moeten pinken om de enorme moedigheid van die 2 vrouwen. Daar kunnen wij nog veel van leren!
Dikke 5 *

Dit komt allemaal niet echt over als een sterk boek. Het lijkt alsof Hosseini wel erg makkelijk inspeelt op het gevoel van de lezer, met zo'n tranentrekkend einde en allerlei problemen aankaarten die iedereen als problemen beschouwt.. Ikzelf ken het boek niet, maar vond het ook al een beetje het geval bij De Vliegeraar.

Ik vond het wel een sterk boek.
En hoezo makkelijk inspelen op het gevoel, wat is daar verkeerd aan? Het is een prachtboek die zo in mijn top 10 komt te staan!

Je zegt het zelf al; het is wat makkelijk. Ik waardeer een schrijver meer als hij op een onvoorspelbare als wanneer hij op een voorspelbare manier me weet te raken.

hmmmm... Misschien moet je een oordeel over het boek hebben nádat je het hebt gelezen. Want zo valt er natuurlijk niet te discussieren

Ik zei het niet zelf, citeerde jou.

Het boek raakte me gewoon. En wat is voorspelbaar? Als je een boek gaat lezen over iemand die borstkanker heeft weet je ook wat je te lezen gaat krijgen, maar dat wil niet zeggen dat dat boek je niet kan raken.

Ik denk niet dat hij het zo bedoelt.

Je kunt over hetzelfde onderwerp totaal verschillende boeken schrijven. Qua stijl, vertelperspectief, verhaalstructuur enzovoort. Ik geloof dat hij daar meer op doelt.

4
Ik vond dit een zeer goed boek. De manier van schrijven zorgt ervoor dat je zelf het beklemmende gevoel krijgt en je goed kan inleven in de personages. Verder geeft het toch een ander beeld van bepaalde leefomstandigheden. Nogmaals, mooi!

Zeer mooi en meeslepend boek waarin we niet alleen de persoonlijke levens van de hoofdpersonen volgen maar ook een stukje Afghaanse geschiedenis. Interessant ook die sprongen in de tijd af en toe.
Er zit ook een mooie karakterontwikkeling in het verhaal en Rasheed ga je echt haten. Dat geeft al aan hoezeer het boek je weet mee te slepen. Heel knap. Het einde is ook zeer de moeite waard.
The Kite Runner moet ik ook zeker nog eens lezen.

ontroerend. ben ermee bezig.

En toch al gestemd? Is dat niet wat vroeg?

Een prachtig boek, ik zou iedereen aanraden het te lezen!
Wat mij wel verbaast, is dat er zo weinig reacties en stemmen zijn;
in Belgie staat het boek al maandenlang in de top - 10 van bestverkopende boeken, je zou verwachten dat er dan toch meer reacties zijn op deze site.

Misschien omdat dit teveel een boek als een tussendoortje is. Het is vakkundig geschreven maar de smaak is weer snel weg.

Ik vond het een mooi boek, vreselijk als je leest wat voor afschuwelijks er wordt gedaan in een mooi land als Afghanistan. Dit boek zou echt een eye-opener moeten zijn.

De Vliegeraar heb ik niet gelezen, maar ik wou toch eens een boek van Hosseini lezen. Ik had al veel goeds over de schrijver en zijn boeken gehoord, dus mijn verwachtingen lagen hoog. Ik vond het boek goed en ook wel aangrijpend, maar toch had ik er nog net iets meer van verwacht.
Misschien is het niet echt mijn genre, maar toch krijgt dit boek 3.5*

Prachtig boek, en bij vlagen ook eng als je erover nadenkt omdat het volgens mij nogal realistisch is. De cultuur is beschreven. En je krijgt ook veel mee van de jeugd van de meisjes, waardoor je extra mee gaat leven.

Daar ben ik het helemaal mee eens (na het boek gelezen te hebben). Hoewel dit bij de Vliegeraar eigenlijk ook het geval was, was dat boek voor mij toch interessant doordat de hoofdpersoon in eerste instantie een anti-held was (rijke verwende jongetje die zijn vriend belazerd die altijd voor hem klaar staat). Het karakter was daardoor boeiender.
In Duizend schitterende zonnen is er echter totaal geen sprake van diepgang in de karakters. Mariam is een onderdanige vrouw met enkel ongeluk, Rasheed is the bad guy, etc. Eenduidig, voorspelbaar. Ook de verhaallijn is voorspelbaar en zonder interessante perspectieven of inzichten.
Voor lezers die van drama houden, waarschijnlijk een prachtig boek, maar mijn genre is het niet.

Een enorm pluspunt vond ik dat het boek ontzettend meeslepend is geschreven, en ik heb het (ondanks mijn bovenstaande bezwaren) dan ook in 1 ruk uitgelezen.

Na het lezen van de Vliegeraar vond ik ook dit boek weer geweldig....leest lekker weg en het verhaal is ook weer meeslepend!

Dit boek was best wel een "eye-opener" voor mij. Het geeft een prachtige inkijk in het leven van Afgaanse meisjes en vrouwen. De Vliegeraar vond ik mooi, maar hier en daar wat ver gezocht. Dit boek is, in mijn ogen, realistischer.

Geweldig boek. Hele aparte sfeer die goed weergeeft hoe afschuwelijk anders deze wereld op een paar uurtjes vliegafstand er uit ziet en onder welke erbarmelijke omstandigheden vrouwen daar leven. Schokkend in zijn eenvoud van schrijven. Nog beter dan De Vliegeraar, wat mij betreft.

In dit boek lees je dertig jaar Afghaanse geschiedenis gezien door de ogen van twee vrouwen.
Dit boek laat zien hoe onbeduidend sterk een mens kan zijn en vooral de oppoffering van één van die 2 vrouwen vond ik zéér treffend! Emoties kwamen bij me los door de harde realiteit wat het verhaal uitademde.

Briljant! 5*

het is een prachtig en aangrijpend boek je word er hellemaal ingesleurt. Ik vind persoonlijk dit boek velle malen beter dan de vliegeraar. Mischien komt dat omdat ik me beter in de hoofd personen kan in leven omdat ik een vrouw ben. maar afgezien daar van vind ik ook dat dit boek beter de afschuwelijke geschiedenis naarvoren laat komen. In de vliegeraar ga je weg uit afganistan op het moment dat dat het politiek en geschiedkundig intresant begind te worden, dat vind ik een grote toevoeging aan dit boek.
Een waar juweeltje is het!

Slechts twee pond in enkele Engelse boekenzaken, dus toch maar aangeschaft, hoewel ik er niet echt torenhoge verwachtingen van heb.

Ik vond het een heel erg mooi boek,
toch geen vijf waard omdat er betere boeken zijn én ik inderdaad af en toe het gevoel had dat er wat naar de lezer toegeschreven werd.
Dat het maar mooi afgerond werd.. dus.. inspelend op het gevoel en zoals iedereen wil dat het afloopt.

Toch zou ik iedereen dit boek aanraden, omdat het ook een realistisch beeld geeft van wat deze meisjes mee maken.

Ik ga alleen in op wat iemand over het boek zegt en geef daarover mijn mening en constateer dat ik dat soort schrijfsels zelden hou. Daar is niks mis mee, toch?

Nu heb ik het boek gelezen, en wat ik verwachtte bleek waar: alles wordt een stuk te duidelijk aangegeven mijns inziens (een stuk te expliciet) en er wordt wat te makkelijk op het sentiment van de lezer ingespeeld. Verder vond ik het jammer dat er geen enkele zin of gedachte in stond die me echt bijbleef. Toch vond ik het knap dat Hosseini me 360 bladzijdes lang bij de les hield, een zekere sfeer opbouwde met de beperkte middelen die hij gebruikte en een aardig verhaal opbouwde. Vandaar nog wel gewoon voldoende. Iets minder dan De Vliegeraar; dezelfde mankementen, maar iets minder verrassing en daaruit voortvloeiend gevoel bij de lezer.

Het boek leest erg makkelijk weg. Meestal is dat een teken bij mij dat er weinig diepgang inzit. Nu is dat met deze niet geheel het geval, maar wel duidelijk is, dat er meer uit gehaald had kunnen worden.
Hosseini weet wel een gevoelige snaar te raken, al is het wel met kunstgrepen gedaan. De beide vrouwen treft werkelijk elke ellende die een vrouw kan treffen in een land als Afghanistan. Dat had best wat subtieler gemogen. Ik durf haast te stellen dat lang niet elke vrouw zo een leven had.
Ook zijn de personages niet heel erg uitgewerkt. Het zijn weliswaar geen bordkartonnen personages, maar van een diepe psychologie heb ik ook niets gemerkt. Ook de beschrijvingen zijn nogal simpel. Alle slechterikken zijn lelijk, met haakneus en bloedorlopen ogen. De goeden zijn mooi, elegant en met een verfijnde huid.

Toch zitten er meerdere interessante aspecten in het boek, vooral de diepere lagen. Je krijgt een korte geschiedenis van Afghanistan en al haar problemen, een liefdesverklaring aan Kabul (denk ook aan de titel) en een kijkje bij de gewone man en het gewone leven van de moslims. Ook leest het verhaal erg makkelijk weg, en de emotie is er natuurlijk wel. Al moet ik zeggen dat na boek 1, boek 2 wel een omslag was en niet de beste. Als je éénmaal in het verhaal van Miriam zit, en dan het nieuwe verhaal van Leila krijgt, was de vaart en de spanning volledig eruit. Het verhaal van Leila was ook minder interessant. Pas toen beide dames samenkwamen, was haar leven weer interessanter.
Verder kan Hosseini prima schrijven. Een snelle, haast vluchtige stijl. Soms iets te vluchtig, want mooie beschrijvingen van een omgeving krijg je niet. Eerder een korte encyclopedische opsomming van wat er te zien is, en daar blijft het bij.
Al met al 3.5*

Prachtig boek. Een van de mooiste verhalen die ik ooit gelezen heb. Hosseini mag dan geen groot schrijver zijn, hij weet wel een mooi verhaal neer te zetten, en dat is voor mij het enige dat telt.

De toevoeging van Afghaanse woorden vond ik eerst nogal irritant (was ook al het geval bijde Vliegeraar of niet?) maar gaandeweg gingen ze me wel bevallen.

En ik zie dat de filmrechten verkocht zijn, maar of ik dit verhaal op het witte doek wil zien... ik denk het niet.

In mijn versie van het boek (hardcover jubileum editie Bezige Bij, Nederlandstalig) heten de hoofdpersonen overigens Mariam ipv Miriam en Laila ipv Leila

Alweer een prachtig boek van Khaled Hosseini ! Vond het nog iets mooier dan De Vliegeraar. Hoplijk wordt het boek ook verfilmd!! Staat alvast in mijn top 10.

Prachtig verhaal dat een zeer goed beeld schept van de positie van de vrouw in Afghanistan. Ontroerend, indringend en tot nadenken stemmend.....

"Net als de naald van een kompas die naar het noorden wijst, vindt de beschuldigende vinger van een man altijd een vrouw."

Deze levensles geeft een moeder aan haar jonge dochter in het boek.....