menu

Aʻwām al-Djuʻ - Mohamed Choukri (1973)

Alternatieve titels: Hongerjaren | For Bread Alone | الخبز الحافي

mijn stem
4,20 (5)
5 stemmen

Arabisch
Autobiografische Roman

151 pagina's
Eerste druk: Peter Owen, Londen (Verenigd Koninkrijk)

Er is honger in de Rif en beesten en mensen gaan er dood. Mensen trekken massaal naar Tanger, waar brood in overvloed zou zijn. In werkelijkheid is het leven er hard. Mohamed haat zijn vader, houdt van zijn moeder, en trekt de straten op om te kunnen leven. Hij groeit op in de steden en leert roken en drinken, leeft van wat het toeval brengt, zoekt vrouwen op in de bordelen en daarbuiten.

zoeken in:
avatar van eRCee
3,5
Uitgebreide recensie op Literair Nederland.

Samengevat: Mohamed Choukri wint er bepaald geen doekjes om in Hongerjaren. Dit autobiografische relaas over zijn jeugd in Marokko zo halverwege de 20e eeuw staat barstensvol ellende. De vorm is onopgesmukt en compromisloos, zo wordt bijvoorbeeld helemaal geen uitleg gegeven over context, maar dat is juist een sterke literaire keuze, omdat het de lezer meeneemt in de gemoedstoestand en de ervaringen van de ik-persoon. Ondanks de schijnbaar uitzichtloze omstandigheden gloort er aan het einde van het boek een sprank hoop: de schrijver zal leren schrijven.

avatar van Donkerwoud
3,5
Broeierige memoires vol seks, geweld, criminaliteit en schrijnende volksarmoede. De ik-verteller vrijt, drinkt en vecht zich murw om te ontkomen aan de uitzichtloosheid van zijn sloeberbestaan, terwijl er buiten zijn blikveld gewelddadigheden plaatsvinden rond het Spaanse kolonialisme in de rifstreek. Mohamed Choukri beschrijft het zonder een flintertje sentiment of mededogen naar zijn jeugdige 'ik', maar hij legt vooral de nadruk op de seksuele rijping van een jongeman die te vroeg leert dat gewelddadig zijn plek opeisen meer oplevert dan zachtheid. Kennelijk heeft 'An Untamed State' (2014) van Roxane Gay - waarin de schrijfster juist vanuit een vrouwelijke ik-vertelster schrijft over soortgelijke gevallen van machtsmisbruik en machismo - toch iets bij me losgemaakt. Ik stoorde me bij 'Hongerjaren' (1973) aan vaak onnodige beschrijvingen over fysiek, verbaal en seksueel geweld naar vooral vrouwelijke personages toe. (Al zitten er ook enkele merkwaardige passages in rond dierenseks en pederastie.) Alsof vrouwen verder geen persoonlijkheid hebben dan alleen de frustratie en de wellust die een tienerjongen op hen projecteert. De roman heeft een onverbiddelijke, directe stijl die nog steeds te makkelijk verward kan worden met 'realisme', maar waarvan de mysogene ondertonen niet op een sterke manier worden geproblematiseerd.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:00 uur

geplaatst: vandaag om 18:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.