Undisputed Truth: My Autobiography - Mike Tyson (2013)

Net als ik zijn topwedstrijden kan blijven kijken, kan ik dit boek blijven lezen. Dat heb ik ondertussen al drie maal gedaan. Zijn tweede boek, Ambitie! ,bevalt me een stuk minder, maar die gaat dan voornamelijk ook over Tyson's trainer, Cus D'Amato.

De jeugd, zijn opkomst en de weg naar de top zijn zeker interessant. De relatie met zijn trainer en aangenomen vader, D'Amato blijkt essentieel te zijn geweest voor Iron Mike. Toen D'Amato stierf werd het moeilijker en moeilijker voor Tyson om zijn leven en bokscarrière op niveau te houden. Hoewel dat nog een tijdje goed ging. Althans, zijn boksloopbaan dan. Zeker begrijpelijk voor iemand met een achtergrond als Tyson. Want die blijkt alleen maar te bestaan uit problemen. Geen vader en geen moeder die zich bekommerde om Mike. Opgegroeid in een van de ergste achterbuurten van New York. Ontelbaar keren gearresteerd en veroordeeld. En dat voor zijn 13e.
Het is in feite een mirakel te noemen dat deze man een fenomenale boxer werd. Want dat is hij absoluut geworden. En dan met name in het eerste gedeelte van zijn bokscarrière. Vaak sloeg hij zijn tegenstanders bijna letterlijk uit de ring. Zijn agressieve stijl, stootkracht, snelheid, wobbing, verdediging en stijl waren van een ongekend niveau. Hij bracht de bokssport ook weer terug bij een mainstream publiek. Want boksen was in wezen , na Ali, weer uitsluitend te pruimen voor de echte boks liefhebbers. En daar behoor ik dus zeker niet bij.
Toen ik de eerste wedstrijden eindelijk te zien kreeg van Iron Mike was ik ronduit flabbergasted. Alleen al zijn opkomsten naar de ring waren angstaanjagend genoeg om gekluisterd aan de buis te hangen. Of heb ik die pas gezien bij het zien van de vele docu's ? De kledij, een eenvoudige soort van af gekipte aardappel zak over het gespierde lichaam, zwarte broek en zwarte sportschoenen zonder sokken, wow. En dan de staredown in de ring ! Daar kreeg je alleen als kijker al de shivers van. Wat een BEEST ! Je zag ook eenvoudigweg de angst in de ogen van zijn tegenstanders. Vaak waren zijn wedstrijden binnen 2/3 rondes beslist met vreselijke knock downs die zijn weerga niet kende. Weliswaar een compleet vreemde manier van genieten, geef ik toe. Aangezien ik een fysiek totaal non agressief persoon ben. Maar genoten heb ik van IRON MIKE.
Terug naar het boek. Het 2e gedeelte van het boek vind ik dan weer een pak minder. Vanaf zijn arrestatie en veroordeling zeg maar. Hij glijdt af naar een, vooral persoonlijk, zwaar bedenkelijk niveau, waarbij allerlei drugs, agressie, sex en alcohol verslavingen om de hoek komen kijken. En hij daar vervolgens tot in den treure vanaf probeert te komen. Zijn 200 miljoen $ pop verdiende geld tussendoor nog verkwanselt. En vaak dus een terugval krijgt. Op een gegeven moment weet je het dan wel.
Ook de schrijfstijl vind ik nogal matig en kinderlijk. Net als die van mij.

Ik geloof wel dat Iron Mike vandaag de dag weer zijn draai gevonden heeft in het leven. En dat is uiteraard goed nieuws !

Als ik het boek lees, kijk ik ook altijd naar de beschreven wedstrijden. Dan weet je ook waarom Tyson soms wat mindere wedstrijden had.