Retour Calypso - Matthijs Eijgelshoven (2016)
mijn stem
1 stem
Nederlands
Psychologisch
224 pagina's
Eerste druk: Ambo/Anthos,
Amsterdam (Nederland)
Als Suzy na tien jaar terugkeert naar het eiland waar ze opgroeide om haar ernstig zieke vader te helpen komen herinneringen boven. Herinneringen aan een jeugd op een zonovergoten eiland - overschaduwd door de afwezigheid van haar moeder - en aan een minnaar die meer vroeg dan zij kon geven. De lezer moet net als Suzy de vraag onder ogen zien of wat wij ons herinneren wel echt zo gebeurd is. In welke mate kun je jezelf verdedigen tegen je eigen bestaan, en welke prijs betaal je voor het sturen van je geest?
0
geplaatst: 21 september 2016, 17:47 uur
Een dochter keert na 10 jaar terug naar het idyllisch eiland Gozo waar ze haar jeugd doorbracht. Samen met haar vader, een restaurantuitbater, lijkt ze op het eerste zicht een fijne jeugd te hebben. Niets is minder waar. Langzaam kom je als lezer te weten waarom de moeder afwezig blijkt en waarom de ik-persoon een haat-liefde relatie heeft met haar vader.
In dit boek wisselen heden en herinneringen elkaar af om zo als lezer tot de ware toedracht te komen.
Dit gegeven is nou al zo veel gebruikt dat het me echt begint te vervelen. Terwijl Lize Spit in Het Smelt - Lize Spit (2016) met dit gegeven een weergaloos boek schreef( in duidelijk afgeronde hoofdstukken) blijft het hier maar sudderen en aanmodderen. Soms duurde het een halve bladzijde voor ik door had of het verleden of heden was. Met als gevolg een steeds minder wordende spanningsboog en een gevoel van desinteresse in het boek en de personages.
Het 'terugduiken' in het verleden was voor mij een domper op de feestvreugde. Dit werkt enkel als het zeer goed is uitgewerkt en dat is hier niet het geval.
Voor mij mag een boek ook wel 'rechtdoor' gaan, graag zelfs....
In dit boek wisselen heden en herinneringen elkaar af om zo als lezer tot de ware toedracht te komen.
Dit gegeven is nou al zo veel gebruikt dat het me echt begint te vervelen. Terwijl Lize Spit in Het Smelt - Lize Spit (2016) met dit gegeven een weergaloos boek schreef( in duidelijk afgeronde hoofdstukken) blijft het hier maar sudderen en aanmodderen. Soms duurde het een halve bladzijde voor ik door had of het verleden of heden was. Met als gevolg een steeds minder wordende spanningsboog en een gevoel van desinteresse in het boek en de personages.
Het 'terugduiken' in het verleden was voor mij een domper op de feestvreugde. Dit werkt enkel als het zeer goed is uitgewerkt en dat is hier niet het geval.
Voor mij mag een boek ook wel 'rechtdoor' gaan, graag zelfs....
* denotes required fields.
* denotes required fields.