Worstward Ho - Samuel Beckett (1983)
Alternatieve titels: Ten Slechtste Gekeerd | Ergstwaarts Vooruit
Engels
Psychologisch
47 pagina's
Eerste druk: Calder,
Londen (Verenigd Koninkrijk)
Een personage kan zijn aanwezigheid en identiteit alleen nog maar uiten via een aantal dagelijkse repetitieve handelingen.Het personage luistert niet meer, het probeert de hem omringende wereld die nog slechts bestaat uit de vier muren van zijn kamer – en zijn hoofd – niet eens meer te begrijpen. Meer nog hij heeft er geen belangstelling voor omdat hij zijn vrijwillige verbanning uit het leven niet kan en wil rechtvaardigen. Hij leeft nog alleen opgesloten in zichzelf, zijn eigen ‘gedachtewereld’ – als er in zo’n wereld nog zoiets als gedachten bestaat.
Het is "stamelen" wat Beckett hier doet en het is zijn manier om iets tot uitdrukking te brengen waar taal tekortschiet. Hij heeft de grenzen van het schrijven bereikt...wat rest is "mislukken" om vooruit te komen (zie de tekening van Giacometti op de cover).
De leegte. Hoe proberen te zeggen? Hoe proberen te falen? Zonder proberen geen falen. Zeg slechts ...
Om het bericht van ...stilte... aan te vullen. Er is een nieuwe poging ondernomen om deze "onvertaalbare" tekst van Beckett te vertalen. Ditmaal door Erik Bindervoet als Ergwaards vooruit en uitgegeven bij Vleugels.
Samuel Beckett - Ergstwaarts vooruit - Uitgeverij Vleugels - uitgeverijvleugels.nl
Maakt niet uit. Probeer weer. Misluk weer. Misluk beter.
Nog beter mislukt...
Het boekje heb ik uiteindelijk aangeschaft, want het is bijzonder mooi uitgegeven door Vleugels. De nieuwe vertaling van Erik Bindervoet wordt bovendien aangevuld door een prachtig nawoord.
Sfeer. Spanning. Stijl. Vlotheid. Plot.
Personages. Psychologie. Geschiedenis. Beschrijvingen. Dialogen. Beelden. Amusement. Al die dingen die een lekker weglezende roman zo hard nodig heeft. Deze tekst wil dat allemaal niet. Het hoeft allemaal niet. Deze, die tekst is op zoek naar het basaalste minimumste om nog gelezen te worden. Om te bestaan. Om al lezende in het leven geroepen te kunnen worden.
Of in Beckett's eigen woorden:
Kiezen voor de uitdrukking dat er niets uit te drukken is, geen middel om uit te drukken, geen verlangen om uit te drukken, en tegelijk de verplichting om uit te drukken.