Haar Goede Hand - Marion Bloem (2016)
mijn stem
1 stem
Nederlands
Autobiografisch
280 pagina's
Eerste druk: De Arbeiderspers,
Utrecht (Nederland)
Melanie, de moeder van Marion Bloem, worstelt met geheugenproblemen. ‘Ze zou eigenlijk niet meer op zichzelf moeten wonen, het wordt levensgevaarlijk,’ zegt de buurvrouw. Zoals haar moeder voor Marion Bloem zorgde, zijn de rollen nu omgedraaid en zorgt zij nu voor haar. Ze hebben een gecompliceerde haatliefdeverhouding, mede door Melanies moeilijke jeugd, haar jappenkampverleden en de revolutietijd waarin ze veel van haar meisjesdromen heeft moeten opgeven.
1
psyche (crew)
geplaatst: 29 november, 18:36 uur
Intens
In dit boek ‘Haar goede hand’ van Marion Bloem (MB) heb ik het maken van een stamboom minder nodig dan bij Een Meisje van Honderd. De namen binnen het ouderlijk gezin van Sonia en binnen haar moeders ouderlijk gezin zijn van belang.
De Indische moeder van Sonia (de naam die MB zichzelf in dit autobiografische werk geeft en zoveel als ‘wijsheid’ betekent) heet Melanie. Melanie kreeg kinderverlamming aan rechterarm en hand. Daarmee was haar ‘goede’ hand haar sterke linkerhand, waarmee ze alles deed, wat niet makkelijk was in een tijd dat men rechts als de goede en links als de slechte beschouwde.
Melanie groeide o.m. op met berispingen over haar hand: je gebruikt niet je linker- maar je rechterhand. Met klappen van een lineaal als opvoedmethode.
Ik worstel als lezer met de titel van deze roman, is nu de extra sterk ontwikkelde linkerhand haar ‘goede hand’ of anders, toch die rechter? Die Melanie eveneens leert te gebruiken, wat doorzettingsvermogen vraagt. En dat heeft Sonia’s moeder.
Melanie heeft veel gruwelijks meegemaakt, o.m. de Jappenkampen, iets wat je niemand toewenst laat staan een opgroeiend kind. Het verklaart, of beter gezegd kan bepaalde (tegenstrijdige) gedragingen t.o.v. Melanies kinderen, echtgenoot en omgeving verklaren. De plotomschrijving ‘gecompliceerde haat/liefde verhouding’ tussen Sonia en haar moeder vind ik op zijn plaats.
Ik vond het een (te) intens boek om te lezen, met name vanwege de voor mij (te) veel beschreven fysieke afstraffingen die Melanies kinderen van Melanie in het eerste gedeelte van het boek kregen. Ik begrijp tegelijkertijd ‘de innerlijke noodzaak’ voor MB om dit boek te schrijven. Het analyseren van de waaroms…
Toch, voor mij weegt de ‘toon van de muziek’ zwaar vanwege de intensiteit, die qua compositie wat lichter had gemogen. Meer de toon van de tweede helft van het boek. Dat verklaart en verzacht zeker maar maakt dat ik deze roman minder waardeer dan dat het wellicht verdient.
Zie ook (aan het eind van het artikel eveneens over jeugd MB):
Marion Bloem: ‘Ivan bleef altijd in mij geloven, hij was mijn steun en toeverlaat, mijn alles’ - VARAgids - BNNVARA
In dit boek ‘Haar goede hand’ van Marion Bloem (MB) heb ik het maken van een stamboom minder nodig dan bij Een Meisje van Honderd. De namen binnen het ouderlijk gezin van Sonia en binnen haar moeders ouderlijk gezin zijn van belang.
De Indische moeder van Sonia (de naam die MB zichzelf in dit autobiografische werk geeft en zoveel als ‘wijsheid’ betekent) heet Melanie. Melanie kreeg kinderverlamming aan rechterarm en hand. Daarmee was haar ‘goede’ hand haar sterke linkerhand, waarmee ze alles deed, wat niet makkelijk was in een tijd dat men rechts als de goede en links als de slechte beschouwde.
Melanie groeide o.m. op met berispingen over haar hand: je gebruikt niet je linker- maar je rechterhand. Met klappen van een lineaal als opvoedmethode.
Ik worstel als lezer met de titel van deze roman, is nu de extra sterk ontwikkelde linkerhand haar ‘goede hand’ of anders, toch die rechter? Die Melanie eveneens leert te gebruiken, wat doorzettingsvermogen vraagt. En dat heeft Sonia’s moeder.
Melanie heeft veel gruwelijks meegemaakt, o.m. de Jappenkampen, iets wat je niemand toewenst laat staan een opgroeiend kind. Het verklaart, of beter gezegd kan bepaalde (tegenstrijdige) gedragingen t.o.v. Melanies kinderen, echtgenoot en omgeving verklaren. De plotomschrijving ‘gecompliceerde haat/liefde verhouding’ tussen Sonia en haar moeder vind ik op zijn plaats.
Ik vond het een (te) intens boek om te lezen, met name vanwege de voor mij (te) veel beschreven fysieke afstraffingen die Melanies kinderen van Melanie in het eerste gedeelte van het boek kregen. Ik begrijp tegelijkertijd ‘de innerlijke noodzaak’ voor MB om dit boek te schrijven. Het analyseren van de waaroms…
Toch, voor mij weegt de ‘toon van de muziek’ zwaar vanwege de intensiteit, die qua compositie wat lichter had gemogen. Meer de toon van de tweede helft van het boek. Dat verklaart en verzacht zeker maar maakt dat ik deze roman minder waardeer dan dat het wellicht verdient.
Zie ook (aan het eind van het artikel eveneens over jeugd MB):
Marion Bloem: ‘Ivan bleef altijd in mij geloven, hij was mijn steun en toeverlaat, mijn alles’ - VARAgids - BNNVARA
* denotes required fields.
* denotes required fields.