La Ciudad - Mario Levrero (1970)

Volgens de inleiding was Levrero van mening dat de lezer van een verhaal in een door de schrijver geïnduceerde trance terechtkomt. Dat wetende heb ik het boek in één avond gelezen, wat prima te doen is. Levrero positioneert zijn ik-persoon in een hem onbekende, raadselachtige omgeving. Aanvankelijk is de setting heel kaal: een opeenvolging van kamers waar je maar in één richting doorheen kan, sommige bewoond maar communicatie blijkt niet mogelijk. De Urugayaan weet heel goed dat je zo'n setting niet heel lang interessant kan houden en één van de sterkste aspecten van het verhaal vind ik dan ook dat telkens op precies het juiste moment nieuwe elementen worden geïntroduceerd. Wat je er dan weer op aan kunt merken is dat het, zeker naar het einde toe, een beetje een rariteitenkabinet wordt. Ondertussen blijft er voldoende reflectie van de hoofdpersoon die het geheel een existentiële, toegepaste betekenis geeft, hoewel ik het in dit opzicht zeker niet zo interessant vind als het werk van Kafka of bijvoorbeeld Ernesto Sabato. Een beetje te expliciet is het eigenlijk bij Levrero. Maar als korte roman werkt het wel. Derhalve is het absoluut terecht dat De plaats nu in het Nederlands beschikbaar is. En gelezen wordt.

#schaduwkwartaalboek