Lieve - Ronald Giphart (2016)
mijn stem
6 stemmen
Nederlands
Psychologisch
248 pagina's
Eerste druk: Podium,
Amsterdam (Nederland)
Noah en Lieve zijn het powerkoppel van de Nederlandse filmwereld. Hij als talentvolle, prijswinnende regisseur, zij als spetterende actrice. Lieve is de liefde van Noahs leven. Nadat zijn muze door een auto-ongeluk om het leven is gekomen, besluit Noah, als ultieme poging om haar bij zich te houden, een film over Lieve te maken. Op dat moment is hij zich echter nog niet bewust van haar verborgen dubbelleven.
0
geplaatst: 27 oktober 2016, 19:01 uur
Om maar meteen met een heel positief punt te komen: dit boek is briljant leesbaar. Nu wist ik dat ook wel van Giphart dat hij kan schrijven, maar vooral hier viel het op. Het ding leest als een trein terwijl je als lezer altijd georiënteerd bent. Dat is knap, door je zinnen zo te construeren en woorden zo te plaatsen dat je zelfs in een hoog leestempo nog alle belangrijke aanwijzingen meekrijgt. Je weet altijd wie er aan het woord is, van wie de gedachten zijn, wat er gebeurt. Dat verhoogt het leesplezier bijzonder.
Ronald Giphart kan helaas dan wel slechts over twee zaken schrijven: eten en seks - alleen eten ben ik in zijn fictie nog nooit tegenkomen. Dit hele boek is dan ook vintage Giphart, zij het minder schreeuwerig dan zijn vroegere werk en daarmee plezieriger. Wat Giphart altijd doet is een bepaald sfeertje creëren, je meenemen naar een bepaalde wereld of scene met een clubje mensen dat elkaar kent, meestal heeft seksueel, en waarvan iedereen wel met elkaar is geweest en ook vreemdgegaan. Giphart plaatst zo zijn verhaal buiten de realiteit, maar het schurkt er zo dicht tegen aan dat het echt lijkt. Tarantino doet eenzelfde iets met films. Overigens zit zeker eenderde vol met seks, maar ergens verveelt het niet wat nogal eens gebeurt als er heel wat pikken en kutten langsvliegen. Giphart houdt zich met zijn stijl ook in, met minder dadendrang dan vroeger, en weet met zijn wat zakelijke toon zo ook te voorkomen dat het plat wordt.
Jammer is wel dat dit boek echt vederlicht is. Het vermaakt (niet zoveel overigens als het leuke Harem) maar doet ook niets meer. Het ontroert niet, het laat geen indruk achter en voelt ook te veel aan als tussendoortje. Maar wel een fijn tussendoortje dat je af en toe ook nodig hebt. 3,0*.
Ronald Giphart kan helaas dan wel slechts over twee zaken schrijven: eten en seks - alleen eten ben ik in zijn fictie nog nooit tegenkomen. Dit hele boek is dan ook vintage Giphart, zij het minder schreeuwerig dan zijn vroegere werk en daarmee plezieriger. Wat Giphart altijd doet is een bepaald sfeertje creëren, je meenemen naar een bepaalde wereld of scene met een clubje mensen dat elkaar kent, meestal heeft seksueel, en waarvan iedereen wel met elkaar is geweest en ook vreemdgegaan. Giphart plaatst zo zijn verhaal buiten de realiteit, maar het schurkt er zo dicht tegen aan dat het echt lijkt. Tarantino doet eenzelfde iets met films. Overigens zit zeker eenderde vol met seks, maar ergens verveelt het niet wat nogal eens gebeurt als er heel wat pikken en kutten langsvliegen. Giphart houdt zich met zijn stijl ook in, met minder dadendrang dan vroeger, en weet met zijn wat zakelijke toon zo ook te voorkomen dat het plat wordt.
Jammer is wel dat dit boek echt vederlicht is. Het vermaakt (niet zoveel overigens als het leuke Harem) maar doet ook niets meer. Het ontroert niet, het laat geen indruk achter en voelt ook te veel aan als tussendoortje. Maar wel een fijn tussendoortje dat je af en toe ook nodig hebt. 3,0*.
* denotes required fields.
* denotes required fields.