Club Brancuzzi - Maarten Buser (2016)

15 januari is het zo ver, lieve kijkbuiskinders. Dat is wel te laat voor Kerst, maar nog op tijd voor de Poëzieweek.

Hierna op naar het echte werk: proza!

Maar ik ga het lezen. Zelfs synopsis spreekt aan.

Met zes emoticons in acht reacties dreigt dit direct het meest inhoudsloze topic van Boekmeter te worden.

Tja het is ook nog niet verschenen maar wel heel erg fijn dat het wordt uitgegeven! Gefeliciteerd met dit heuglijke feit!

Mooie titel en errrrrg mooie kaft (niet alleen heel fraai maar ook perfect passend bij de titel!) Alleen aan de omschrijving mag je nog wel wat rommelen, want daar gaan mensen over struikelen. Hoe dan ook: gefeliciteerd met je debuut. Eventuele prijzen dien je uiteraard te delen met de vaste bezoekers van deze site, dat spreekt.

Achter die laatste zin hoort trouwens een emoticon, maar ik durf niet meer zo goed...

Een hele mooie cover!

Vind ik dus ook.

Gaaf

Gefeliciteerd mister Buser! Mooie cover inderdaad. De synopsis lijkt wel meteen een soort review.

Hartelijk gefeliciteerd!

Ik ben heel benieuwd na alle tips van deze dichter m.b.t. gedichtenbundels

Even een paar dingetjes (over 8 dagen is het trouwens zo ver):
-Op Passionate Platform verscheen vandaag een voorpublicatie van twee gedichten uit de bundel.
-De 15e is de boekpresentatie in De Brakke Grond in Amsterdam.
-En 23 januari is er een duodebuutpresentatie in het Poëziecentrum in Nijmegen, waar ik samen met homeboy Jonathan Griffioen (debuteerde recent met Wijk) onze debuten voorstel. Jullie zijn op beide evenementen welkom!

Ik overweeg naar de boekpresentatie te gaan met enkele literatuurwetenschappelijke matties. Aantal van hen is enthousiast into poezie. Hoop dat je zelfs deze proza-jongen kan overtuigen.

Misschien wel geinig dat te doen in Nijmegen, gelijk wat musea daar pakken en een film in Lux. Kom je anders ook niet zo snel.

Een dichter die mensen naar Nijmegen lokt? Het leven kan raar lopen.

Hier heb ik zin in.

Hopelijk met voldoende voetnoten, slowgaze?

Wat vind ik nu in mijn brievenbus...!?

Dat klopt eigenlijk wel. Ik heb niet veel verstand van gedichten, maar Club Brancuzzi vond ik een plezier om te lezen.

Bam. Mijn eerste sterren. Vier zijn het er. Ik pink even wat vocht in mijn ooghoek weg. Echt.

Waar?

Op BoekMeter.

juist

Verwachten. Het is iets wat we beter niet zouden doen, want we verwachten immers altijd te veel, en dan zijn we teleurgesteld. Maar toch doen we het, elke keer opnieuw. Zoals drinken, en achter de liefde aan gaan. Over die hypermenselijke onhebbelijkheid gaat Club Brancuzzi van Maarten Buser, een roman in gedichten, of een dichtbundel die een roman vormt, ’t is maar hoe je ’t bekijkt.
Dat verwachten is al meteen sterk aanwezig in Daar zijn, dat ook op de achterflap staat. De protagonist is zo benieuwd naar de club uit de titel, die weldra opent, dat hij al eens wil gaan kijken of er nog niks te zien is, ook al weet hij dat dit geen zin heeft. Het zijn die beelden die Club Brancuzzi zo sterk maken. De avond die valt en als een slang op je afkruipt en als je wakker wordt om je been zit. Het gesprek als een schommel waar jeugdherinneringen op gezet worden. En de damesjas aan de kapstok, die aankomt als een vuistslag. Je krijgt dat bekende gevoel van wakker worden op een koude ochtend en al wat er rest van het feestje zijn de kleverige vloer, de glazen confetti en de indruk dat het allemaal zoveel meer had kunnen zijn. Je ziet een beklijvend verhaal voorbij trekken, subtiele plotwendingen uit een film over een driehoeksverhouding die vroeg of laat wel tot een einde moet komen. En toch blijft de protagonist hopen dat dit nooit zo ver komt. En dat het achteraf toch nog kan goedkomen. Toch blijft hij verwachten.

Maarten Buser laat zien dat debuteren niet hoeft samen te gaan met pretentieuze zwaarwichtigheid of egotrippend jezelf tot belangrijkste onderwerp te maken. Het zijn de speels geconstrueerde taalvondsten van een jonge vakman die een herkenbare situatie, avondje uit in een club, vertaalt naar een vormspektakel van intertekstuele verwijzingen en postmoderne taalkronkels. Daarbij heeft het zowel de vorm-kwaliteiten van een gedichtenbundel (vervreemding, fantasievolle associaties) als van een roman (suggestie van een plot) in hoe de losstaande gedichten een coherente samenhang suggereren. Misschien ben ik te weinig ingelezen in poëzie om er een uitspraak over te kunnen doen, maar volgens mij is de tussenruimte opzoeken van proza/poëzie een behoorlijk ingenieuze vondst. In ieder geval hoop ik, notoir aanhanger van de cult der proza-liefhebbers, dat Buser eens een lijvige roman met dichterlijke kwaliteiten gaat schrijven.

Iedereen die Club Brancuzzi goed vond (jullie zijn trouwens fantastisch!), kan gelijk door met deze heel mooie bundel: Wijk - Jonathan Griffioen (2015)