menu

Klingsor - Torgny Lindgren (2014)

Alternatieve titel: Het Groene Glas

mijn stem
3,12 (4)
4 stemmen

Zweeds
Psychologisch

193 pagina's
Eerste druk: Norstedts, Stockholm (Zweden)

De jonge Klingsor treft op een dag een groen glas aan op een boomstronk in het bos. Het glas is oud, imperfect, ziet er vanuit elke hoek anders uit. Vanaf dat moment begint zijn leven als kunstenaar: hij is bezeten van het idee de perfecte afbeelding van het glas te maken. Klingsor stelt zijn hele leven in dienst van de hoogst mogelijke en tegelijk onmogelijke kunstvorm: het stilleven.

zoeken in:
avatar van eRCee
2,5
Een nieuwe van Torgny Lindgren, altijd leuk. Hoewel hij het niveau van Het Licht nooit meer zal bereiken denk ik.

avatar van eRCee
2,5
Eén van de minderen van Lindgren als je het mij vraagt, en de laatste jaren lijkt het beste er sowieso al wat vanaf. Het groene glas is simpelweg niet grappig genoeg en heeft inhoudelijk ook wat te weinig te bieden. Toch is het natuurlijk geen slecht boek, en één passage is zelfs vlijmscherp, namelijk wanneer Lindgren het personage Fanny laat omkomen: hij vertelt het alsof het niet gebeurt, totdat het ineens gebeurd is. De nasleep ervan vond ik dan weer iets te gekunsteld, maar een opmerkelijke passage blijft het. Overigens denk ik dat het boek niet gaat over kunst of kunstenaarschap, zoals de achterflap suggereert, maar over identiteit. Daarom vind ik de Nederlandse titel ook een kleine misser. Meer daarover in een langere recensie voor Literair Nederland.

avatar van ...stilte...
4,0
geplaatst:
Vermakelijk boek over een schilder.
Met de opmerking van eRCee dat het eerder over identiteit gaat dan kunstenaarschap ben ik het ten dele eens. Maar een kunstenaar kan nu eenmaal niet anders dan authentiek zijn en daarom valt het samen.
Het is wat soberder geschreven dan het vroege werk van Lindgren, maar ik vind het wel prettig als een oude schrijver wat minder woorden nodig heeft.
Dat de titel zo nodig in Het groene glas moest veranderen begrijp ik ook niet. Wat is er mis met Klingsor?

Ik heb de laatste tijd heel wat romans met een schilder als hoofdpersoon gelezen, maar Lindgren is de eerste die er echt verstand van heeft. De kennis van materialen en pigmenten is indrukwekkend. Van het pigment Caput Mortuum had ik nog nooit gehoord (weer wat geleerd):

De vroege kerkschilders vervaardigden caput mortuum door stukken mummie en knekels in vijzels fijn te stampen.

Heel erg grappig allemaal. Sommige passages zijn wat ongeloofwaardig, maar Lindgren is nu eenmaal een fantast dus dat is hem vergeven.
Er staan ook wat recepten in die me (zeker als vegetariër) deden kokhalzen:

Het niervet gaat samen met de varkenspootjes in de pan als het borstvlees net aan de kook is, dus een paar uur voor de lever en de nier zelf. Schuim de pan nadien af, doe je dat wel dan raak je de uitgesmolten reuzel kwijt, reuzel geeft het gerecht die volmaakte, ronde, milde smaak die aan de slacht en stalgeuren en pasgedorst, bijeengeharkt hooi doet denken.

avatar van eRCee
2,5
geplaatst:
...stilte... schreef:
Maar een kunstenaar kan nu eenmaal niet anders dan authentiek zijn en daarom valt het samen.

Maar was Klingsor nu kunstenaar of diletant?

avatar van ...stilte...
4,0
geplaatst:
Ha, een interessante vraag eRCee...en het is een bijna niet te beantwoorden vraag. Klingsor was namelijk een fictieve schilder waarvan ik geen enkel schilderij heb gezien.
Maar Klingsor vond zichzelf wel een waarachtig kunstenaar en hem een diletant noemen zou hij absoluut als een belediging opvatten.

avatar van eRCee
2,5
geplaatst:
Toch had ik de indruk dat hij aan het einde ook twijfels kreeg. Zijn kunstenaars-identiteit lijkt net zo goed aangenomen, of vals, als zijn naam.

avatar van ...stilte...
4,0
geplaatst:
Ja dat is zeker waar...het was in één klap afgelopen. Was hij teleurgesteld in zichzelf of de ander? Het hoe en waarom is iets om over na te denken. Hij bleef zichzelf wel trouw, omdat hij zijn schilderijen in een put verborg voor het nageslacht.
Klingsor was zijn eigen horizon en kon zich niet verplaatsen in de kunst van zijn vriend. Je zou hem i.p.v. dilettant een autodidact kunnen noemen. Hij volgde dan wel een schriftelijke cursus, maar een kunstenaar moet zich verhouden tot andere kunstenaars om zich te ontwikkelen. Hij maakte geen enkele ontwikkeling door...en vrat alleen zijn eigen spijs.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:47 uur

geplaatst: vandaag om 20:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op BoekMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.