The Loney - Andrew Michael Hurley (2014)
Alternatieve titel: De Loney
Engels
Avontuur
278 pagina's
Eerste druk: Tartarus,
Carlton, Leyburn (Verenigd Koninkrijk)
De ontdekking van een kinderlijkje aan de stormachtige Engelse kust van Lancashire dwingt Smith, de verteller van dit verhaal, terug te denken aan de pelgrimsreis die hij in 1976 met zijn ouders en geestelijk gehandicapte broer Hanny ondernam naar dat kustgebied, dat daar de Loney wordt genoemd. De bewoners van de Loney zijn niet allemaal even blij met het katholieke gezelschap, en er gebeuren raadselachtige dingen. Niet alleen wordt er gebeden voor Hanny in de hoop dat hij zal genezen, de jongen raakt ook verzeild in andere verontrustende rituelen. Smith is de enige die weet wat er is gebeurd en legt zichzelf de loodzware last van het zwijgen op. Maar zal hij dat zijn leven lang volhouden?
Genante bekentenis: ik zie 'kinderlijkje' staan en het boek spreekt mij meteen aan...
Ik had deze bekentenis niet onthouden, maar het lot heeft voorbestemd dat ik deze roman toch ben gaan lezen. Een recensie volgt.
'The Loney' (2014) leest als een klassieke gotische horrorroman waarin een bovennatuurlijke macht is gekoppeld aan één specifieke locatie als Hill House of The Overlook Hotel. Maar hoewel Moorings- het gasthuis waar de personages verblijven - een plek is vol macabere overblijfselen van een vroegere taxidermist, ligt het sluimerende onbehagen hier meer besloten in de omgeving zelf. In de naturalistische sfeerbeschrijvingen van het troosteloze, grijze mistlandschap waar de getijden of de weeromstuit geheimen aan de oppervlakte brengen of afdekken. Al is 'The Loney' (2014) geen volbloed genreroman in de zin dat 't meer gaat om de dynamiek tussen de kleurrijke personages dan om schokkende gebeurtenissen. Veel passages draaien om filosofische overdenkingen over de waarde van bekentenissen of geloof versus ongeloof. Pas in de laatste +/- honderd bladzijdes krijgt de dreiging concreet vorm en doet het geraffineerde plot recht aan de religieuze thematiek. Maar de dialogen hadden puntiger gekund en uiteindelijk blijven er net iets teveel vragen onbeantwoord. Toch ben ik verliefd op de gotische schrijfstijl van Andrew Michael Hurley, want ik verlang nu al om me opnieuw onder te dompelen in zijn gestileerde tristesse.